(ESTA FOTO É DOS EMPREGADOS DO CINE ROXY, NA RÚA SANJURJO BADÍA DE VIGO, da Colección da Asociación Veciñal de Teis, XUSTO DIANTE DA ENTRADA DO CINE)

Eu non lles son de facer exercicios, nunca, de nostalxia. Ese é un sentimento suicida, que nos impide vivir a vida. Que nos impide gañar un futuro. E eu quero vida e quero futuro. Por iso afirmo que a mellor música é a que vai vir. As mellores historias as que aínda non fomos quen de escribir. Os soños máis fermosos están aínda esperando a que nazan os soñadores que os concibirán.
Así debe ser.

Mais hoxe si que van permitirme facer un exercicio de nostalxia, porque veño de ler que en Pontevedra, por un conflito de corte empresarial, quedan sen salas de cine. E a nova é tráxica e si, turra da miña melancolía a pesar do que lles dixen no primeiro parágrafo.

Mais hoxe hanme permitir -e se non, tanto me ten- contradicirme, que para iso este artigo o asino eu.

A nova semella, a nova é, si, tráxica. Porque eu medrei nun Vigo cheo de salas de cine. Si, xa sei, hoxe hai máis. En número, si. Pero xa saben como son.

Agás excepcionais excepcións botan en todas o mesmo (estreas de tetra-birck de consumo rápido) porque, entre outras cousas, pertencen case que todas ás mesmas multinacionais do cinema norteamericano que teñen como obxectivo único (e non me parece mal, é lícito) facer caixa e gañar moitos cartos.

Mais non sempre as cousas foron así…

Cando eu era neno, collías o Faro e ías ver a Carteleira e aparecíache un mundo onde escoller. A variedade era grande en número e posibilidades e,como case que non había televisión, ir ao cinema era toda unha experiencia, un ritual, un costume, un hábito feliz.

Os domingos pola tarde case que era algo innegociable para milleiros de familias. E había quen se puña guapo para ir e se prepraba coa mesma delicadeza que se fose cear a un gran restaurante.

E ademais: non había barrio sen cine.

O meu, en Teis, era o Cine Roxy, a cen metros da miña casa, un cine no que podo afirmar, sen esaxerar, que dalgún xeito medrei pois botei anos alí dentro.

Entre semana, por exemplo, acodindo á Sesión Continua, ou sexa, a ver dúas pelis seguidas, unha detrás da outra. Os días de chuvia (que na miña infancia eran moitos, e senón o eran eu lémboo así), a miña nai dábame tres duros e iso chegaba para as dúas películas. E os domingos, ás tres e media do serán, había a Sesión Infantil, e alí esperaban as de Tarzán, ou El Zorro, ou, como non, os Irmáns Marx ou Bruce Lee. O Roxy era o salón social dos nenos e nenas do barrio, o almacén de fantasía que os alimentou e fixo compaña no tránsito de deixar os pantalóns curtos e as fragolisinas para pasar ao Ducados e os morreos na última fila con Cristinita. No Roxy vimos cine por un tubo, e aprendemos que os piratas eran moito máis interesantes que os serios militares ingleses. E que o Sétimo de Cabalaría sempre aparecía cando se lle necesitaba. Logo, o Vitrasa (así se chaman os autobuses en Vigo), achegounos ao Cine Fraga e á Guerra das Galaxias e Tiburón. E fun ao Plata, ao Vigo, ao Ronsel, ao Tamberlick. E vin pelis Clasificadas S, porno brando, xusto cando as miñas hormonas chamaban polo sexo. E vin pelis profundas que me fixeron pensar cando as miñas neuronas teimaban en entender o mundo.

Si, o cine xa non é o que era e por iso me sae un artigo parveirón e melancólico.

Disimulen. É que xa teño unha idade.

O meu artigo sobre a discriminación lingüística que sufrimos os galegofalantes…na propia Galicia!!!

Aquí.

Este goberno personicida déixanos sen sanidade. E castiga vilmente aos inmigrantes negándolles máis aínda.

Quérenos mortos.

Porque son coma boitres.

Perdemos a civilización.

Aquí.

E os xornais renunciaron a defendernos, a ser contrapoder, a meterlle o dedo no ollo aos que nos gobernan.

Estamos desvalidos.

Aquí.

Debemos permitir, nos tempos que andamos a vivir, que un político gañe 132.000 euros?

Quizais.

Pero que ademais o xustifique como «ético»…

Seica vale todo para xustificar gañar cartos…

Aquí.

Eu tamén escribín algo sobre o disparate de traer a Marta Rivera de la Cruz, galegófoba, militante contra o galego, para homenaxear, como fixo a Xunta, a Rosalía de Castro no Día Internacional da Muller Traballadora.

Está aquí.

Hoxe deixo aquí un segundo video do día en que Fina Casalderrey e eu estivemos no Espazo Lectura de Gondomar falando de O neno can.
Concretamente, este fragmento fala de como se nos ocorriu a idea de meter o mesmo can nos cinco contos, a pesar de que cada unha das historias sucede nun lugar diferente do planeta. E Fina explica maxistralmente como se fai unha perla…unha lección fermosa de vida: dunha ferida, tamén pode nacer beleza.

A cultura galega está ameazada por un iceberg conxelador que ameaza con deixarnos en hipotermia completa.

Aquí.

O motor do cambio social é o pensamento utópico, é dicir, a imaxinación. Sermos capaces de soñar un mundo mellor, diferente, outro, ou sexa, algo utópico segundo o (tristeiro) pensamento común, é unha capacidade que bebe na mesma fonte que a poesía. E gústame o que veño de escribir na frase anterior, porque debe de ser certo, daquela, que a poesía é unha forza inevitablemente revolucionaria.

E dende sempre foi así: se teñen acontecido cambios sociais importantes é porque unha idea utópica andaba por detrás, alimentando músculos para a loita e corazóns para o sacrificio. E Platón soñou a súa utopía. E logo, no Renacemento, filósofos como Tomás Moro (autor, precisamente dun libro titulado Utopía), Francis Bacon ou Campanella, deseñaron os seus mundos ideais dende o convencemento racionalmente fundado de que o mundo real estaba cheo de erros e, sobre todo, de inxustiza e que, daquela, había que imaxinar un mundo diferente con vocación de mellor. No XIX, Marx pretendeu afianzar científicamente o materialismo histórico que anunciaba a chegada inevitable dun mundo futuro igualitario e xusto. Logo, tivemos que esperarnos á grande utopía colectiva dos anos sesenta, para coñecer as posibilidades festeiras que dende a contracultura se soñaba para unha humanidade precisada de soños. E polo medio, utopías baseadas na ciencia de todas as cores e sabores.

Levamos, digan o que digan os pensadores -é un falar- neocóns, defensores brutais das Cousas Como Están (ou sexa, o Capitalismo como modelo único, que prima aos cartos por riba das persoas) programados para sentir a necesidade da utopía. E por iso simpatizamos máis co Braveheart que co inglés, e a emoción turra de nós diante dunha boa historia de soñadores revolucionarios. Necesitamos, dalgunha maneira, vivir instalados emocionalmente na crenza do cambio posible, na esperanza da transformación para mellor.

Sen embargo, semella como que esa necesidade de utopía, agora, ou se nos morreu ou está absolutamente aletargada. Porque non vexo o discurso utópico artellado por ningures. Nin sequera en movementos ilusionantes coma o 15M, interesante, moito, digno de apoio, por suposto, mais no fondo, planteado coma receitario de boas prácticas (indiscutibles) para corrixir dende un punto de vista ético as fendas democráticas actuais e que, no fondo, non se atreve a soñar un sistema diferente senón a mellorar este, que nòn é pouco.

A evidencia mais evidente de que o capitalismo triunfou e que polo de agora nada nin ninguén poderá ameazalo é que o corpus teórico utópico está ou baleiro ou planteado, como dixen, para parchear o actual sistema. Eu non sei cal é o sistema alternativo. Mais o que si que sei é que este está esgotado, que é inxusto, criminal e inhumano. Cara onde camiñar serán outros os que terán que pensar. Pero hai que soñar utopías. É urxente soñar mundos posibles de mellor calidade. Mentres non fagamos ese traballo imaxinativo común, ilusionante e plausible, todo seguirá igual, é dicir, peor. Cómpre facelo ou seremos todos arrasados por un sistema económico e social que ten como primeiro e único obxectivo a súa propia perpetuación ata as últimas posibilidades. E mentres non se lles obrigue a cambiar, non se moverán nin medio milímetro da súa posición de privilexio.

Eu,a día de hoxe, vivo na reivindicación da Utopía da Utopía.