Cando era pequeno escoitaba, e xa me daban repelús, historias dos meus primos maiores, do  meu pai, dos meus tíos, sobre a grandeza da vida militar. Que se os mellores amigos facíanse na mili. Que se para ser un home había que ir á mili. Que xa verás cando esteas de imaginaria. Que divertidas as novatadas. E non pasa nada se te arrestan, todo curte. E xa verás o que é comer de todo. E ya verás que tipos más sanotes vas a conocer.

Na casa díxoseme unha e dúas e tres veces que a patria era o máis importante. E que o exército estaba para defendela. E que era unha  honra grande morrer polo País.

E diante do televisor falóuseme moitas veces, cando botaban desfiles, da fermosura da orde, do paso ao tempo, das liñas rectas, das cousas no seu sitio.

Pertenzo á primeira xeración de Obxectores de Conciencia deste país. Hoxe a prensa informaba de que hai dez anos que a mili obrigatoria desapareceu. E din tamén que a meirande parte dos mozos e mozas do estado español non teñen nin a máis mínima intención de »morrer polo seu país». Mais antes desa supresión da mili obrigatoria houbo un duro camiño de loita e, sobre todo, de resistencia psicolóxica diante das ameazas. Porque unha das cousas que se nos dixo daquela era que non iamos ter dereito ao voto ou, por exemplo, que non poderiamos ocupar unha praza na administración pública.

Eu díxeno sempre, dende moi pequeno: que non iría ao exército. Como en tantas cousas, non se me entendeu. Seica non quería convertirme nun home?, seica quería perderme a camaradería, as guardias pola noite, os si mi sargento e a sus órdenes mi general?

Si, claro que si.

Quería perderme todo iso. Non tiña interese ningún por iso. Lembro ser menos ca un adolescente e, discutindo con alguén da miña familia argumentar que non estaba disposto a acatar ordes de ninguén.

E nesas sigo. De feito, coido que alguén é verdadeiramente adulto cando comeza a desobedecer as ordes.

Así que podo dicir que esquecín o meu ardor guerreiro moi cedo. Para vergonza de moita xente que me coñecía.

A día de hoxe non o recuperei e, como Kant xa sentenciou no XVIII, estou certo de que non habería guerras de non existir os exércitos. Chamádelle demagoxia. Pero penso que sería un camiño posible pola paz. Suprimir os exércitos. Suprimir os gastos militares. Moitos dos conflitos bélicos que hai polo mundo, provocados e mantidos por nós polos nosos intereses, ía ser máis complexo que perduraran.

Coido que son un pésimo patriota.

Cando era neno os meus pais esforzáronse moito, como tanta xente que o pasara mal despois da Guerra Civil, en que apuntara alto, repetíndome que era fundamental ser mellor que os demais. Supoño que non foron orixinais. Pero había que ser o mellor, despuntar, destacar, relacionarse… E así cada sobresaliente era celebrado con olladas de orgullo e comentarios que suliñaban a miña excelencia. Porque si, fun un neniño chapón. Na adolescencia chegou o que tantas veces contei, e os suspensos e a conformación do que máis ou menos son agora. Amañei as cousas en COU e pasei ben as probas de acceso á Universidade. Unha parte importante da familia presionou para que me fixese médico. Tampouco foron orixinais. Era o que todo o mundo quería ser. E ademais o neniño sacaba boas notas, tiña capacidade para estudar… podía ser, si. Foi daquela cando informei que estudaría Filosofía. O cristo foi maiúsculo (agás os meus pais, que aceptaron sen amosar decepción).

Este rapaz non ten ambición, dixo alguén que si que a tiña. Vas estar no paro sempre, dixo outro alguén que gañaba moitos cartos. Tamén son ganas de facer o parvo, dixo alguén que era moi parvo e non o sabía.

En todos estes anos tiven que escoitar moitas veces que non tiña ambición ningunha. Por iso, hoxe, cando pasei pola Oficina de Obxectos Perdidos e a vin alí, á Ambición que nunca tiven, gordísima, barolenta, deitada nunha esquina co meu nome escrito sobre o peito, esperando por min a ver se reaccionaba… sentinme realmente ben.

Si, non teño ambición ningunha.

Precisamente, porque Ambiciono Absolutamente Todo.

Hoxe chamáronme da Oficina de Obxectos Perdidos desta illa de náufrago, moi cedo, que fora correndo, que había un paquete gordísimo de libros e que, sendo libros, só podían ser para min. Vestinme a fume de carozo, moi contento. Xa sabedes que eu, coma Borges, penso o paradiso como unha gran biblioteca (pero con iPad, tamén, si). Cheguei case que sen folgos despois de tanto correr.

Abrín o paquete.

- Estes libros non son  meus – dixen moi serio.

O funcionario miroume con cara de que lle debía cartos, ou de que me odiaba.

- Como que non son seus. Aí está o seu nome, na primeira páxina- abriu un deles – ¿vaime dicir que esta non é a súa letra?, ¿que esta non é a súa sinatura?

Tiroume o volume á cara. El ben sabe dese costume meu, dende a infancia, de poñer o nome na primeira páxina e despois asinar. Arroxoumo con toda a intención de romperme os dentes.

Esquiveino polos pelos que non teño.

Achegueime ao mostrador e saquei todos os libros fóra.

- Mire, repare nos títulos – dixen coa miña mellor voz conciliadora para comezar a enumerar en voz alta - o Libro do Sentidiño, o Manual da Corrección, Tratado das Boas Maneiras, O Home Civilizado, Como facer amigos, Todas as claves para ser feliz… ¿parécelle a vostede que eu teño algo que ver con estas cousas?

- Pero o seu nome… a súa sinatura… – soltou nun fiíño de voz pois eu xa encetaba o camiño da saída.

- Igual foron meus. Pero xa non o son.

Alí quedaron todos.

Mañá collerei un avión que me levará fóra de casa por cousas de traballo. Moitos quilómetros antes que o sol naza. Despois, cando o sol leve xa moitas horas descansando, collereino de volta.

A última vez que voara en avión, hai uns meses, aproveitara para me mergullar na poesía de Berger. Levitei por riba das nubes, sabendo que lía unhas palabras supremas e que o facía, precisamente, por enriba das nubes. Este náufrago é así de parvo, e toma todo isto das metáforas moi en serio. E pareceume unha fortuna gozar de tan alta literatura estando, precisamente, tan alto.

Por iso mañá aproveitarei que estou por riba das nubes, altísimo, por riba de todo, mañá que estarei de feito dúas veces en menos de vinte e catro horas por enriba moi enriba moito máis alto altísimo que nada, para tirar unha morea de cousas pola ventá. Xa sei que non se poden abrir, claro, as fiestras dos avións. Pero iso non é problema para que me libre para sempre dunha serie de cousas que teño ganas de perder de vista, como por exemplo

o sono perdido, que sempre é pouco, menos do que quixera

a ausencia de tempo para ler, este desacougo de ver os libros a amorearse sen que poida atendelos

e

claro

esta melancolía dos domingos sen obrigas

e os versos que coidei algunha vez xeniais e que só se tiro serei quen de atopar con outras palabras.

Ese tipo de cousas.

Hai uns días recibín un email no que Roberto, bo amigo e mellor escritor, traballador incansable da palabra, procurador da beleza, e lector deste blog, me informaba de que, para a Oficina de Obxectos Perdidos me deixaba, na caixa dunha coñecida librería viguesa, unha cousa para min. Non tardei nin media segundo en ir recoller un fermoso paquete no que me agardaba un agasallo marabilloso: unha colección de imáns relacionados cun universo que el sabe que amo especialmente como é todo o relacionado con Alicia no País das Marabillas.

Coa axuda da miña pequena, os imáns locen fermosos agora por toda a cociña. Non quedou obxecto de metal que non merecese un gato, un pelícano, unha Alicia engrandecida, unha pica, corazón ou trébol.. a miña cociña de náufrago é, agora, Un Lugar Marabilloso.

Con todo isto quero dicir dúas cousas:

1.- Que si, que acepto agasallos

2.- Que os escritores, como xa expliquei algunha vez, vivimos no País das Marabillas.

E é unha sorte que os amigos se decaten.

Parece que non.

Pero si.

Parece que como vivimos nesta exposición permanente de blogs, facebooks, twitters, etc., contámolo todo e que todos saben todo de nós.

Pero non é así.

Para nada é así.

Hoxe saín pasear por esta illa de náufrago, matinando nestes asuntos, reflexionando con calma sobre a tendencia de moitos e de moitas a exhibirse por completo, con quen andan, que fan, onde van, que sinten… sobre ese costume algo impúdico de poñer diante dos nosos ollos atónitos a súa vida de maneira tan descarnada.

E pensei ata que punto iso era algo bo.

E pensei que quizais tanto poñelo todo debaixo dos focos era unha maneira de un perderse a si mesmo.

Mais daquela lembrei que eu, coma ti que estás a lerme, coma tantos e coma tantas, sempre agochamos algún segredo que nunca diremos a ninguén. Que todos temos aló no fondo da memoria algunha lembranza que só ten que ver con  nós e con, por exemplo, contigo, ou con nós e, por exemplo, con eles ou elas. E que iso nunca sairá á luz.

Todo isto para explicar que ao chegar ao máis profundo da reflexión atopei aquel recordo fermosísimo dos catorce anos, aquela lembranza que é só miña e que aínda me emociona-

Direivos que esa memoria morrerá comigo.

Téñoa agora diante dos ollos. E sorrío.

De aquí non sae.

Hai moitos anos, cando tiña vinte e poucos, usaba un fermoso reloxo que imitaba á madeira que levaba sempre pendurado do peto dereito do meu pantalón ou por dentro dun chaleque. Parecía un señor maior. Barbudo e serio coma un segundo tráxico.

Aos trinta  e pico perdín o reloxo aquel e, en troques de mercar outro, decidín que viviría sen el. Se tiña que saber que hora era, faríao consultando o móbil. Por aquel tempo tiñao case que sempre apagado. Curiosamente, non chegaba tarde a ningures e comecei a vivir un chisco mellor. Máis acougado e dono de min sen ver a hora que era cada medio minuto. Os meus amigos e, sobre todo as amigas, comezaron a dicirme que estaba, coma os bos viños, mellorando co tempo. Quitei a barba. Comecei a perder quilos e a escribir libros.

O pasado 1 de xaneiro decidín, por iso do cambio do ano, desactivar a función de reloxo do meu móbil. Marca sempre cero horas, cero minutos e cero segundos, como se todo estivese por comezar.

Hoxe chamáronme da Oficina de Obxectos Perdidos para dicirme que aparecera o reloxo aquel dos meus vinte e tantos. Deixáronme recado no contestador.

Mentres o escoitaba e decidía que non ía volverlles a chamada, fitábame no espello coa miña cazadora negra nova cinguida ao tempo que pensaba que si, que estou realmente arrebatador.

Hoxe, como cada domingo, acodín, porque é o único día nesta illa de Náufrago que abre, á Oficina de Obxectos Perdidos. E en troques de ir a última hora, como sempre facía, aquí me tendes, a primeirísima hora da mañá, preguntando se é que alguén trouxo algún daqueles libros da Sabedoría que consultaba antes, cando era novo, cando había unha arrogancia na opinión e unha seguridade na frase que agora, co paso dos anos, fun perdendo con descaro e, en fin, unha certa felicidade. E sei que outros seres dos que habitan este lugar raro non variaron nunca a súa opinión, e sei que outros humanos levan décadas pensando igual. E gábanse diso. E sacan peito.

Porque iso é O Que Debe Ser.

Eu, que queren que lles diga, a medida que vou dando voltas polo mundo adiante, vendo a estes e a aqueles, e sobre todo, despois de ter parolado tantísimo comigo mesmo, cheguei á conclusión de que non teño case que nada claro, que case que todo é discutible e que non fago máis que relativizalo todo.

Igual é que me falta o libro ese.

Ou igual é que é mellor andar sen libros, exercenzo o inconsciente e infantil exercicio da liberdade de opinión.

Hoxe e como cada domingo fun á Oficina de Obxectos Perdidos desta miña illa de náufrago, pois de madrugada, no medio da noite, parolando coma un obseso coas musas, decateime de que perdera un pincel co que, dende cativo, pinto nas paredes da miña cova. Xa sabedes cal é: o pincel ese que nos daban cando eramos nenos e nada sabiamos sobre a arte e sobre o correcto e sobre o ben e a proporción e a perspectiva e, e e e e e e debuxabamos polo pracer de debuxar. E así, no medio da noite deume un ataque de pánico ao meu decatar de que a medida que imos medrando imos facéndonos máis e máis parvos, é dicir, máis e máis conservadores. Porque cando somos cativos nos din na clase que cantemos, e cantamos. E non sabemos se desafinamos ou se estamos vulnerando algunha lei da musicoloxía, esa tiranía. Nós cantamos. E dinnos que escribamos unha historia e escribimos unha historia, sen nos preocupar de tramas, argumentos, deseños de personaxes e outras mamelucadas de manual. Escribimos e xa está.

Eu ando detrás dese pincel. Que me permita sempre xogar coa realidade como me pete, alleo a formas, modismos e tiranías de toda clase. Seguro que alguén ten algún por aí.

Que mo mande para a illa.

Como cada domingo abriu nesta miña illa de náufrago, a Oficina de Obxectos Perdidos. Eu estaba fronte a porta dende primeira hora da mañá, ansioso, pois perdín unha aguia de moito valor que vivía comigo na miña cova. Ela servíame para erguerme por riba do mundo e, dende alí, velo todo doutra maneira. A miña aguia, seria coma se estivese enfadada con todos, era os meus ollos alí enriba.

E, podedes crerme, cando se ven as cousas dende enriba vense moito mellor. Impórtanche moito menos algunhas. E comprendes que é o realmente importante.

Se alguén a ve por aí, sobre o ceo, por favor que se poña en contacto comigo e que me conte.

Que agora non vexo nada.