Archive for Novembro, 2016

Dende o tempo de Rosalía de Castro nada mudou

24th Novembro 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Dende o tempo de Rosalía de Castro nada mudou

Leo hoxe no Sermos Galiza que hai hoxe 155 anos que Rosalía de Castro publicou o seu primeiro texto en galego. Foi no número 47 de “El museo universal”, daquela, a máis importante revista ilustrada da súa época. O máis impresionante deste feito, ademais do feito de que fose en galego, iniciando así o noso […]

Eu tampouco faría o minuto de silencio

23rd Novembro 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Eu tampouco faría o minuto de silencio

Vaia por diante, para que ninguén pense parvadas, que sinto moito a morte de Rita Barberá. Non lle desexaba ningún mal. De feito, non lle desexo ningún  mal a ninguén así estea nas antípodas de min, do que eu penso ou do que eu son. A ninguén. Nin ao ser máis desprezable do mundo se […]

O ministro de cultura e Leonard Cohen, bailando pegados

14th Novembro 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en O ministro de cultura e Leonard Cohen, bailando pegados

O ministro de Cultura, o outro día, meteu a zoca cando dixo que lamentaba o pasamento de Leonard Cohen ao engadir que con el bailaran moitas xeracións de españois. Igual estaba confundíndoo con Sergio Dalma. Ou quen sabe con quen. Dixo iso e non pasou nada. Que ía pasar. Quizais pasaría se dixese que Nadal […]

A dor de todos debería ser a miña dor

7th Novembro 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en A dor de todos debería ser a miña dor

Durante os meus estudos de Filosofía houbo dous libros que lin moito máis que os outros. Por unha banda, o “Tractatus logico-philosophicus” de Ludwig Wittgenstein e, por outra “El existencialismo es un humanismo”, de Jean-Paul Sartre. Neste último hai unha idea poderosa, do libro e de todo o pensamento que desenvolveron tanto el coma Simone […]

Leo, escoito, e vivo.

3rd Novembro 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Leo, escoito, e vivo.

Cando volvo ler “Alicia no país das marabillas” volvo ser o neno aquel que era capaz de perseguir unha lebre que é incrible non porque fale, senón porque leva sombreiro. Aínda ando na súa procura. Cando volvo ler “A volta ao mundo en 80 días” volvo ser o neno aquel que se estremecía preocupado porque […]