Amigo Agustín

Posted by franciscocastro - 12/07/16 at 01:07 p.m.

Con Agustin2

Amigo Agustín:

A miña nena, Naia, que ten 8 anos, e a quen tantas festas facías cada vez que a vías no parque, no Gadis, pola rúa, no quiosque os domingos pola mañá (canto xogou a miña rula con aquela manta vermella que lle regalaches sendo aínda unha bebé!) onte viume tristeiro e expliqueille que estabas maliño. Chameite, como tantas veces nos últimos tempos, e o teléfono onte estaba desconectado. E sabiamos do teu estado (e da enteireza con que afrontaches todo isto do final) e sospeitabamos o que podía acontecer. “Como de maliño?”, preguntou. Xa non lle contestei. Soubo ler nos meus ollos. Xa o sabes: é unha nena lista. E moi guapa. Sempre o dicías, que nena máis lista e máis guapa. O mesmo facías con Pablo, que xa é un home de 20 anos, cando era pequerrecho. Sempre saía de ti unha palabra de luz para eles. Só por iso xa foi unha fortuna coñecerte.

Durante todos os anos que tiven a sorte de tratarte, podo dicir que recordo cada un dos nosos encontros asociados a un sorriso, a unha frase divertida, a un momento feliz. Incluso nos actos solemnes. Tamén alí conseguiamos un instante para a retranca (a foto que acompaña estas liñas urxentes son de cando nos escolleron para “apadriñar” a Biblioteca do Colexio García Barbón, do noso barrio). E esa será unha das lembranzas que me quedarán cada vez que pase preto da túa porta, que será a diario, cada mañá ao ir ao traballo, ou no parque, onde sabes que estou cada serán coa pequerrecha, fronte da túa ventá: o teu riso grande debaixo dese bigote, Agustín. O teu sorriso de home bo.

Non vou dicir nada aquí dos teus libros. Ou de todo o que falamos sobre a lectura, o mundo editorial, as traducións, o galego, o twitter… Si direi, hoxe que todos e todas van falar da túa obra e dos teus personaxes, que eras unha persoa tenra, atenta, moi agarimosa. Fóchelo cos meus fillos. Éralo comigo. E terriblemente humilde. Sempre te quitabas importancia. Sempre. Cando dende a Fundación Otero Pedrayo me pediron que escribise a Laudatio cando che deron o Premio Trasalba, logo da miña lectura colliches o micro para dicir que, “agás os títulos das obras, todo o que Francisco dixo é unha esaxeración”. E rimos. Sempre riamos. Pero non o era, Agustín. Non esaxeraba. Que ía esaxerar.

Preguntáronme hai un cacho para un periódico que que tiña que dicir sobre ti. Díxenles isto mesmo: que eras tenro, divertido e un mestre. E que deixas un oco que vai ser dificilísimo de encher. En realidade, que será imposible encher. Gustaríame crer en Deus e na inmortalidade para saber que sigues por aí, nalgún sitio, dicindo esas verdades coma puños para que se entenda, de vez, que o único que queda, si, é o amor.

Grazas, Agustín.

Os comentarios están pechados.