Como o martes ás sete presentaremos na Feira do Libro da Coruña a nova novela, déixovos hoxe outro fragmento na miña voz.

Corresponde, como os outros que xa vos deixei outros sábados, aos instantes iniciais, cando unha muller e un home, que aínda non coñecemos nin sabemos quen son, comezan un dos xogos máis fermosos e interesantes que dous adultos poden iniciar: o da seducción consciente. Ese que sabe que os vai levar á cama. Xustamente aí onde queren ir.

Déixovolo, na miña voz, aquí.

Despois das presentacións de Vigo e do Festigal, o vindeiro martes, ás 19 horas, andaremos pola Feira do Libro da Coruña presentando IN VINO VERITAS. No acto participarán, ademais do escritor e director xeral de Galaxia, Víctor F. Freixanes, a escritora e investigadora Mercedes Queixas Zas.

Será un pracer grande para min poder saudarvos e partillar uns intres de boa conversa con todas e con todos.

Mañá mércores, a partir das 20 horas estarei na sección de librería de El Corte Inglés de Vigo asinando exemplares de IN VINO VERITAS e do resto da miña obra.

Será un pracer vervos por alí e pegarnos unha parrafada.

Que non falte ninguén

Esta será unha semana completiña no que se refire a actos arredor de IN VINO VERITAS. O luns, Día da Patria Galega estarei no Festigal, no Campus Sur de Santiago, contra as 16,45, acompañado de Carlos Lema, director literario de Galaxia e a profesora e investigadora Malores Villanueva. O mércores, a partir das 20 horas, andarei pola sección de librería de El Corte Inglés de Vigo, asinando exemplares desta ou doutras obras. Estades todas e todos convidados a ambos os actos. Será un pracer vervos.

Hoxe e como cada sábado, deixo un texto meu lido por min. Neste caso, é un fragmento desa novela. Corresponde ás primeiras páxinas, cando Xulio Míguez, o detective protagonista, vai pasar a noite do venres vendo o programa de telelixo no que traballa a súa amiga, da que está profundamente namorado dende hai anos, Marta Ruíz. Para el é unha cómoda rutina: abrir un bo viño, quitarlle o son á tele, e observar á súa amada.

Déixovolo na miña voz, aquí.

A Agrupación Cultural Alexandre Bóveda organizou unha exposición que se pode ver ata o vindeiro 31 de agosto, na Coruña, e no que se mesturan obra gráfica, pintura, escultura e manuscritos de artistas, escritores e escritoras de todo o pais que acudiron á chamada para expresar como ven eles, 75 anos despois do seu asesinato a figura de Alexandre Bóveda.

Eu participei cun poema. Pediron que o enviásemos manuscrito e nun papel de calidade, para que se puidese amosar na exposición.

Quen se achegue por alí descubrirá como, a pesar dos meus moitos esforzos, teño unha letra pésima.

E para os que non poidan ir, deixo aquí o meu poema:

Galicia debaixo da chaqueta

furando o peito furado

coma carta recibida derradeira

de todos os que te soñamos despois.

Dixeches que os perdoabas

pero eles non te perdoaron

e devecen por fusilarte de novo

(ai, se puideran).

Durmes coa bandeira galega fundida

nas cinzas de quen foches.

Agora

inmortal.

No suplemento dominical do Xornal de Galicia viña unha interesantísima entrevista con ese poeta grande que é Juan Gelman e a quen o ano pasado a Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega declarou Escritor Galego Universal.

Na conversa, dicía unha frase que me sacudiu por dentro por completo: A poesía non é un oficio, máis ben é unha desgraza.

Teño para min que, independentemente do complexos que son as veces os procesos creativos, máis aló do sufrimento do artista (que existe e que é verdade) de non ser pola poesía, pola música, e por outras artes, a vida sería un lugar moito máis triste. Isto é así: o animal humano é quen de facer guerras e sabe esforzarse moito e con moita dedicación, ao labor de lle facer a vida peor a si mesmo e a todos os demais. Sen embargo, o animal humano é quen de se emocionar grazas a unha feliz conxunción de notas musicais ou de versos inspirados.

Así que si: a vida é máis vida porque hai poetas que nola contan. Espero, algún día, sabela contar tamén eu en forma de poemas.

Estes días limos por todas partes que Umberto Eco, que sempre foi un pensador esixente, ten pensado alixeirar O nome da rosa, volvéndoa a escribir, «para facela accesible aos novos lectores, refrescando a linguaxe da obra».

A nova é malísima e vai moito máis aló dunha simple consecuencia literaria. Porque os tempos que andamos son un chisco parvos e aparvados, e que os grandes autores (cando menos na concepción popular de grandes) entendan que non se lles van comprender as tramas e as intencións se non rebaixan o nivel, ten consecuencias en todos os planos. No social (a sociedade é lixeira, daquela, deámoslle cultura lixeira que se volverá máis lixeira aínda), no político (para que escribir obras que fagan pensar, mellor literatura light de tetra-brick e que non pensen) e, por suposto, culturais (isto xa non ten amaño, é imposible tirar da intelixencia dos lectores).

O nome da rosa foi o que foi no seu tempo. E moito antes de que se popularizaran os códigos da vincis (historias parralleiras de segredos da igrexa ocultos en cadros, manuscritos, estatuas…, que de saberse farán caer o Vaticano e non sei que), era este un libro que esixía, precisamente, un lector esixente.

Hoxe Eco tira a toalla. Réndese. E nós, dende logo, contataremos cando saia O nomiño da rosiña, que seremos un chisquiño máis pobres.

A Asociación de Usuarios da Comunicación (haiche asociacións para case que todo) escribíronlle a Telecinco, esa fonte de sabedoría, para que elimine Sálvame da franxa de horario de tarde porque é un tempo televisivo considerado de protección dos menores diante de certos contidos e que, xa que logo, debe ser emitido a partir das dez da noite e ser cualificado como para adultos.

A ver, a cousa provócame tres reflexións importantes. A saber:

1.- O que hai que pedirlle a Telecinco non é que cambie de horario o programa, senón que o elimine. Ese e practicamente toda a súa programación.

2.- Que está moi ben que se protexa aos menores, pero, carallo, quen vai protexer aos adultos desta quincallada a esas horas?

3.- Trabúcanse os da Asociación dicindo que hai que cualificar o programa como para adultos. O que hai é que cualificalo como para imbéciles e, daquela, buscarlle acubillo no único lugar posible: fóra da programación.

Así titulei o meu artigo desta semana en A Nosa Terra.

Podédelo ler aquí.

Hai un ano publicamos en Galaxia un libro titulado Pel con pel e no que participamos dez poetas galegos. O tema era o aleitamento materno. Cada un e cada unha de nós tirou por onde lle pareceu, como é lóxico.

Eu -repítome, que lle vou facer: a poesía serve para expresar as emocións- escribín un poema para a miña nai, doente de alzhéimer, a mesma que me aleitou cando era memoria e vida.

Déivolo agora recitado por min, aquí.