30 ANOS DE DISTORSIÓN

Posted by franciscocastro - 11/08/10 at 09:08 p.m.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/T_rIS8IpLfY" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Estes días conmemóranse os 30 anos do mítico álbum dos AC/DC Back in black. Aínda que non son un gran seguidor da súa discografía, si teño algo que dicir desta canción, como tantas, pegada á miña memoria sentimental.

Hai trinta anos eu tiña trece. Era un proxecto. Pero un proxecto a mil por hora. Sei ben o que é a adolescencia porque non me esquezo do adolescente que fun, de como sentía, de como todo era absolutamente absoluto.

Esta canción de AC/DC chegoume durante moitos días seguidos, a todo trapo (como debe de ser escoitada, por certo), no comecio da nai dun amigo do instituto. Daquela, todos o mirabamos con moito respecto porque dicía que tomaba anfetas. Igual si igual non, pero o que pretendo dicir é que cando nos xuntabamos, xusto antes do comezo das clases da tarde (cada día ás catro), na mercería pechada da nai, con isto soando en plan bestial, e aquel rapaz saía do baño cos ollos como chiribitas e nos poñiamos a chimpar sobre as cadeiras e un vello sofá que a boa señora tiña por alí, eu sentíame o tipo máis adulto e contracultural do planeta.

Hoxe, de cando en vez, atópome con el. É un respectable vendedor de mobles. Sóbralle bandullo e, sen dúbida, non ten estilo ningún levando a calva. Semella que ten dez anos máis ca min a pesar de sermos do mesmo ano e, incluso, daquela, estarmos os dous colgados da mesma rapaza que nos ignorou en estéreo.

Eu, de cando en vez, escoito este tema. E pecho os ollos e chimpo como se fose ceguiño de anfetas aínda que, deben crerme, nunca tal cousa fixen na miña vida.

Os comentarios están pechados.