VARRENDO A NÉBOA

Posted by franciscocastro - 30/01/10 at 10:01 p.m.

Botei unha semana practicamente secuestrado impartindo un Obradoiro Literario fóra de Vigo que me facía tirar literalmente o meu corpo sobre a cama, ata caer desmaiado e sen folgos ningúns, a intempestivas e pouco poéticas horas da noite. Por iso nada escribín en todo este tempo.

E como estou de volta, e ávido, collín á miña pequecha esta tarde e metémonos os dous nunha exposición que ven de inaugurar o MARCO de Vigo e que me chamou moito a atención tanto polo título como pola filosofía da mesma:

Cousas que só un artista pode facer

Trátase dunha mostra que reflexiona arredor do humor na arte e que leva aos que participan a facer propostas aparentemente absurdas, como, por exemplo, gastar unha fortuna en coller peixiños de cores australianos e levalos en avión a coñecer California. Hai de todo, e quen teña ganas de saber que máis hai, pois que se pase por Vigo.

Eu só direi que gustei especialmente do traballo de Tere Recarens (Barcelona 1967) quen, farta do ceo sempre cheo de nubes de Berlín, decidiu tirarse en paracaídas cunha cámara e unha vasoira para varrer as nubes.

A imaxe de varrer nubes, ou néboa, ou calquera outra cousa que non se poida obxectivamente varrer, é algo que me seduce especialmente e dende sempre. De feito, hai anos, publiquei, no meu libro de relatos eróticos, Xeografías, un conto no que unha muller, mentres varría a néboa, varría tamén as cousas malas do mundo ao tempo que vivía un festín nemotécnico e erótico. Aí queda iso.

Volvín. Gardo o paracaídas. Veño disposto a varrelo todo.

This entry was posted on Sábado, Xaneiro 30th, 2010 at|This entry was posted on the_time at the_time 10:08 p.m. and is filed under Xeral. The entry is tagged under You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.