FE
Posted by franciscocastro - 08/10/09 at 09:10 p.m.
Velaquí vos deixo o poema que saíu publicado na revista cubana Extramuros.
Pretende ser un poema de amor.
FE
Sei que volverei nacer
sei que volverei atoparme contigo
sei que serei
póla ra árbore mar licuado
nube lixo de po no teu pelo
o riso dese neno
a esponxa que pasarás polas costas cando eu xa non sexa.
Sei que volverei nacer
sei que volverei atoparme contigo
sei que serei
folla simple ameba básica
feixe de luz morta no cristal opaco doutras bocas
araña feblísima delgada hélice de adn
que vai perseguirte remota polos séculos dos séculos amén.
Sei que volverei nacer
sei que volverei atoparme contigo
sei que serei
xemido nos teus partos
fluxos da vida que imos semiando
inconscientes e namorados por aí
coma galaxias que baten a anos luz dunha terra ilusionada.
Cando volva nacer
cando volva atoparme contigo
daquela serei.
Outubro 8th, 2009 at 9:49 p.m.
Fermosísimo. Coma sempre un lecer entrar no teu blog. Mágoa non estar máis cerca para escoitarte onte … Unha aperta dende Ribeira.
Outubro 8th, 2009 at 10:17 p.m.
Sendo ti quen mo di, Chus, sube a miña autoestima de poeta millóns de centímetros. Sabes moito o que te admiro como poeta. Grazas.
Outubro 8th, 2009 at 10:30 p.m.
Sempre lle tiven moito respecto á poesía, pero esta é directa, as palabras precisas, chega moi adentro…..e ao final deixate un anaco para a reflexión, e que che vou contar das amebas, ADN, como biólogo que son, justame maís….Unha aperta moi grande
Outubro 8th, 2009 at 10:32 p.m.
Aí a bioloxíaaaaa…. como tira.
Outubro 9th, 2009 at 9:51 a.m.
nube lixo de po no teu pelo…
(maxistral imaxe)
Outubro 9th, 2009 at 10:18 a.m.
Grazas, Cris.
Outubro 9th, 2009 at 3:59 p.m.
Que fermosura, náufrago! Un amor sen fronteiras temporais, que lembra a unha idea que comentabamos o outro día no blog de Xesús: o amor que sempre estivo aí, que agardaba por nós e nós por el, e que, como ben dis, nunca morrerá. Que sorte temos cando atopamos á verdadeira persoa que cumpre con todo isto, non si?
Outubro 9th, 2009 at 11:46 p.m.
Fíxome lembrar aquel taller de escritura de hai uns dez anos, no que tí eras o mestre, que me fixo escribirlle a unha galleta, precisamente pra aprender a facer un poema, ¿lembraste? Noraboa e un saúdo.