Están privatizando a sanidade

11th Decembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

sanidade privada

Hoxe limos na prensa un informe da patronal de seguros ICEA que amosa a relación directa entre o deterioro da sanidade pública e a bonanza da sanidade privada. Datos moi claros e indiscutibles como que as aseguradoras médicas (que non terían razón de ser cunha sanidade pública máis eficaz, sen listas de espera, etc.) suman 290.000 clientes en nove meses e que o volume de negocio subiulles un 3,4% ata setembro ata gañar 5.214 millones de euros. A cantidade, como vedes, non é pequena. Así pois, parece como que cando menos hai grupos que non están para nada interesados en que a sanidade de balde funcione pois, se tal pasa, se lles desmonta un chiringuito do que sacan moitos beneficios. E por se alguén ten dúbidas, a información sinala que as clínicas privadas facturan 4.000 millones (como vedes, moi pouquiño) grazas ao incremento de pólizas sanitarias. Entre unha cousa e a outra estamos a falar dun negocio de arredor de dez mil millóns de euros. Non de pesetas, sédeme modernos. Dez mil millóns de euros. Como para acabar con el.

A sanidade privada gañou no último ano case que trescentos mil novos clientes. Cómpre dicir “clientes”, non “doentes”. Porque aínda que sexan persoas enfermas ou que queiran estar máis cubertas se enferman, o certo é que se os servizos que se lles dá os tiveran (que en realidade os teñen) dunha maneira inmediata, sen esperas, ou sen moitas esperas, e completas, ninguén había pagar por elas agás os pijos moi pijos, que sempre che hai en todas as partes.

As aseguradoras médicas saben, e con absoluto impudor recoñecen, que boa parte deste éxito empresarial en plena crise ten que ver coa mala imaxe (“de deterioro”, sinalan) que a sanidade pública ten nos últimos tempos e tamén e sobre todo, pola incerteza de non saber se imos seguir gozando das coberturas universais e de balde que ata o de agora tiñamos. De feito, xa pasa e hai probas que antes podiamos facer sen ter que pagar por elas que agora xa non cobre a Seguridade Social. O mesmo acontece con moitos medicamentos, sobre todo para pacientes crónicos, que antes cobría o sistema público de saúde e agora ten que cobrir a túa carteira…se é que a tes con cartos dabondo para que che cobra.

O goberno, pola súa banda, axuda a que a sanidade pública se deteriore máis aínda, recortándolle o orzamento un 5,3 por cento, o que é unha barbaridade de recorte que se nota, e moito, e que, de paso, axuda aos empresarios da saúde privada a facerse máis e máis ricos.

Queiran recoñecelo ou non, na práctica, están privatizando a sanidade.

No Día dos Dereitos Humanos unha pouca de demagoxia e populismo

10th Decembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Dereitos HumanosÉ curioso que onte fose, segundo o calendario da ONU, o Día Internacional contra da Corrupción e hoxe o Día dos Dereitos Humanos, porque, sen dúbida, ambas as cousas están moi relacionadas. Porque se no mundo non houbese a corrupción que hai probablemente os dereitos humanos se cumprirían máis. Por suposto que a frase que veño de escribir é a típica que fará que máis de un e de unha solten iso de que xa estamos con demagoxias e populismos (xa sabedes, dende hai un tempo, todo o que sexa de sentido común é demagóxico e populista; non é necesario argumentar en contra, vós dicide que iso é demagoxia e populismo e xa está).

O certo é que cada catro segundos morre unha persoa no mundo (nomeadamente menores) por asuntos que poderiamos evitar repartindo mellor a riqueza, axudando, sendo máis solidarios (os países, os do Primeiro Mundo, os que vivimos subidos sobre o afundido -por nós- Terceiro Mundo), non gastando en armamento e en parvadas innecesarias, sobre todo, porque hai urxencias moi urxentes relacionadas coa calidade de vida das persoas. Pero non o facemos. Por corrupción. E o certo é que moitas guerras poderían evitarse pero sempre hai xente, corrupta, interesada en que empecen os conflitos e lucrarse. E o certo é que a industria farmacéutica é a menos interesada en acabar con certas enfermidades, porque son uns corruptos que prefiren a morte dos pobres (aos ricos adóitalles importar ben pouco estas cousas, para isto está a sanidade privada) que as vida dos que é mellor que enfermen. E o certo é que os gobernos salvan os bancos e non ás persoas, porque uns e outros son uns corruptos.

E así podería seguir.

Velaquí quedou, hoxe, o meu artigo demagóxico e populista.

Día Internacional contra a corrupción

9th Decembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Corrupción

A ONU tenche datas para todo. Entre outras, para a loita contra da corrupción. E hoxe é o día.

O tópico di que este tipo de días, agás para visibilizar asuntos decote tomados como minoritarios (non é o caso), non sirven para nada. Neste caso, é así. Hoxe celebramos (?) o Día Interncional Contra a Corrupción no momento en que sabemos que hai máis que moita, probablemente, ou sen probablemente, coa nosa connivencia. Velaí están as imaxes da xente aplaudíndolle á Pantoja cando entraba nos xulgados, ou botándolle a candidatos que van nas listas a pesar de que sexa de dominio público que son quen son. Ou a lea que se montou nas redes sociais cando se anunciou o desmantelamento de webs de descargas ilegais de películas e series. Estamos contra a corrupción, si, pero que non me toquen a miña parcela de corrupción.

En calquera caso, parabéns aos corruptos. Hoxe é o seu día.

Os libros. A lectura. A escola

4th Decembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Nenos lendo

Así como en Finlandia saben e teñen moi claro que gran parte do éxito educativo e dos bos resultados que sacan no famoso informe PISA ten que ver co feito de que o ensino gravita arredor da Biblioteca, por aquí, que pasamos de imitar a esa xente (aquí  fixámonos máis en nós mesmos, no embigo propio, no xeito noso de facer todo sempre tirando para adiante segundo o criterio wertgoñento do político que mande), cremos que do que se trata, cando de ensino de calidade falamos, é de que haxa computadores na aula, pizarras dixitais e programas de aprendizaxe na nube (ou peor: pensamos que o ensino de calidade ten que ver coa hípica, o esgrima ou o trilingüismo harmónico ou desharmonizado). Que non digo que non, ollo. Que non digo que non haxa que ter computadores na aula, pizarras dixitais e programas de aprendizaxe na nube. Máis ben digo todo o contrario, tendo claro como o teño que as tablets e os móbiles teñen que ser os libros de texto no futuro. Mais, como facemos sempre, o que non podemos é sermos reduccionistas e pensar que, como por aí vai ir parte do futuro, daquela, xa hai que esquecerse do libro e do papel. Para nada. Sobre todo do que non hai que essquecerse é do libro literario. Ese si que é máis que necesario se o que queremos (outra cousa é que os políticos con responsabilidade en educación queiran) é formar xente que pense.

A nova rapazada ten, falade cos profes e as profes que volo explicarán, de cada vez máis problemas para manter a atención. E ollo, non é que teñan déficit de atención. Cando teñen que estar atentos están atentos. O que lles custa é seguir unha clase falada dunha hora seguida.

O problema é que non se pode seguir mantendo un sistema de aprendizaxe do século XIX no que alguén que sabe (profesor/a) chega cando uns que non saben (alumnado/a) e sóltalles, a través da palabra, o coñecemento esperando que o collan e o metan dentro e pasen así a saber. O xeito de aprender cambiou, entre outras cousas, porque os coñecementos xa están por todas partes. Entre outras, no móbil. Aí está todo o que se necesita saber grazas á absoluta interconexión na que agora estamos. Outra cousa é que teñen que aprender as estratexias para procesar, entender, criticar, etc. a información e os coñecementos. Aí é onde o concurso do profesorado resulta crucial. Pero o que  non se pode é pensar que vale o modelo anterior. Eles e elas viven agora nun mundo interconectado onde todo está próximo, inmediato. A golpe de clic. Por iso, tamén, lles custa tanto esforzarse, ser constantes, perseguir un obxectivo, esperar, ser pacientes. Como han facelo se a nada que se mergullen na rede xa teñen todo? E xa non coñecementos, tamén entradas para o cine, xente coa que parolar, a película desexada… todo.

Por iso falo da importancia dos libros e da lectura no mundo escolar. Ler un libro, mergullarse nunha historia, implica concentrarse, implica facer as cousas con vagar, implica meterse noutro mundo distinto deste. Ser constantes, pacientes, esperar… Nun momento no que todo vai a mil por hora (por iso xa non aturan as pelis de antes, con diálogos, con planos-secuencia longos, etc.), nun intre da historia na que todo é fugaz e efémero (e isto ten consecuencias graves: dificultade para manter a atención, lectura superficial das cousas, incapacidade para entender mensaxes complexas, etc). o libro pode erixirse como ese magnífico invento que nos pide sosego e concentración, tranquilidade; tempo para gozar con calma dunha boa historia; elementos para medrar en coñecemento pausado e profundo.

A lectura só ten beneficios.

E hoxe, neste momento ruidoso e comunicativamente en fervenza, o seu exercicio pode ser altamente educativo.

No Día Internacional da Discapacidade

3rd Decembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Diversidade

Hoxe, que se celebra o Día Internacional da Discapacidade o que cómpre é lembrar que si, que todos somos diferentes, pero que absolutamente todos somos iguais en dereitos. E convén lembar que, debido aos recortes humanicidas co que nos castigan e que sempre mallan nos máis febles, eses dereitos pasan a ser só teóricos, desaparecendo na práctica, quedando só a posibilidade dunha vida máis ou menos digna para quen poida pagarse esas axudas. Non lle recortaron ao Ministerio de Defensa, sigue habendo privilexios para quen o merece, pero para as persoas que necesitan máis axuda, para as que pagamos felices impostos, a eses si que se lles recortan nas axudas, saen das listas, se lles limitan os recursos e, así, tamén a súa vida.

No Día Internacional da Discapacidade hai que esixirlle á sociedade que sexa, precisamente, capaz. O que nos diferencia dos bárbaros é que organizamos a vida para que aqueles que necesitan unha man que a teñan, para que aqueles que precisan da colaboración de todos que a reciban. Non é, precisamente de recibo, ler que nenos e nenas que precisan de profesor ou profesora de apoio para poder seguir as clases con normalidade que teñan que deixar de ir ao colexio, como ás veces lles pasa, porque ese día non hai profe. Non é de recibo que lles neguemos así o futuro, que lles poñamos máis pedras no camiño das que xa eles por si mesmos traen consigo polas súas circunstancias.

No Día Internacional da Discapacidade cómpre lembrar que todos, sexamos dun xeito ou outro, podemos cantar, podemos gozar da vida, podemos sentir. Pero que para iso é necesario que quen ten que tomar decisións non as tome para negalos coma persoas. Convén lembrar que o mundo só ten sentido se o facemos para todos, non só para os que non teñen problemas. O doado é ocuparse de quen non dá traballo. Mais o moral, o xusto, o democrático, é facelo para todas as persoas, tamén para ás que lles custa un chisquiño máis, para as que aprenden a outro ritmo, para os que chegan máis tarde pero que tamén chegan.

No Día Internacional da Discapacidade quero sentirme orgulloso. De todas as persoas que constrúen na dificultade. Pero, tamén, dunha sociedade que está á altura deses corazóns grandes cheos de luz que son eses seres humanos que fan de cada día unha batalla e, ademais, son quen de gañala.

Xente que fai política

1st Decembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Votos

Teño para min que o que máis lles amola aos que nos gobernan (estean ou non no goberno) non é tanto o ascenso de forzas políticas alternativas (nunca a ninguén lle foi tan ben sen ter que facer absolutamente nada, nin sequera sen ter programa), senón o feito de que agora, á xente, se lle deu por facer política.

En realidade o que lles amola é isto, porque, ata o de agora, as forzas políticas, digamos “populares” (no senso de contar coas bases, escoitar aos simpatizantes, etc.), era algo que, máis ou menos (tampouco sexamos esaxerados, algunhas forzas que agora din que levan toda a vida facéndoo, incluso forzas galegas, fixérono “daquela maneira” e sempre dun xeito tan controlado), eran tres ou catro, e agora hainas por todas partes. Por iso están nervisosos os políticos tradicionais. E empezan a dicir cousas sorprendentes como que eles son “revolucionarios”, que están “indignados”, e cousiñas así que non se cren porque, entre outras cousas, non son quen nin de imaxinar o que é a desesperación da xente. O que lles desespera é perder votos, por iso cambian a linguaxe.

Con razón alguén dixo que hai unha especie de “podemización” dos grandes partidos.

Ata o día de hoxe o páramo do bipartidismo (tripartidismo por aquí) era precisamente iso, un páramo. Non había que preocuparse moito. Facíanse as listas segundo o xeito de cada quen: a dedo, no caso do PP, loita de baróns, no caso do PSOE, e equilibro, máis ou menos, non esaxeremos, de forzas dentro do BNG. Pero os partidos facían e os partidos desfacían. Ou mellor dito: as cúpulas dos partidos facían e desfacían. E a xente, xa sabedes, pendentes de se Messi ou Cristiano ou Belén ou o fulano da lotaría, que se lle esqueceu mercala e menos mal que lle gardaron un décimo.

Agora, á xente, déuselle por espertar, por facer política, por estar no mundo.

E están todos co pé cambiado, descentrados, nerviosos, entre outras cousas, porque ese tipo de política non saben facela.

O fracaso na batalla pola igualdade

27th Novembro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

tom-ford-for-men-1-1440x900-fashion-wallpaper

Onte, falando coa rapazada de distintos institutos de Ourense en Allariz sobre o meu O CORAZÓN DA BRANCA DE NEVE, saiu un asunto que me preocupa e sobre o que me deron a razón. Explicáballes o moito que me indigna e quita o sono ver que formas do machismo máis virulento están a callar, e con forza, de novo entre a xente máis nova. Comentamos un informe recente feito a nivel de todo o Estado e que di que dous de cada tres rapaces consideran que a muller debe de estar na casa e o home traballar. E outros que sinalan que hai moitas rapazas que empezan a asumir ese rol secundario, dependente do varón, como o “natural”. Conteilles o do anuncio de Nenuco, que sigue dicíndolle ás cativas que teñen que ser “la mejor mamá”. E conteilles da televisión, que comenta a roupa de Letizia, o seu “estilo”, reducindo o seu papel a ser un obxecto, unha cousa supostamente bonita e decorativa, mentres que do look sosón, repetitivo, monocorde, do traxe-sempre-igual de Filipe non se di nada. E os medios fano coa raíña e con case que todas as mulleres. Nos medios de comunicación, polo xeral, son tratadas como carne ao servizo do consumismo e á obediencia ao varón. Na publicidade, nas revistas tipo Cosmopolitan. Nos anuncios, como digo, con ese ideal de Barbie. A muller, sempre reducida a un obxecto para o goce masculino, pero sempre un paso por detrás, sempre nun segundo plano, sempre disposta, sempre obediente.

E falamos, polo tanto, do fracaso. Das décadas de loita das mulleres e de poucos homes a prol da igualdade. E díxenlles que son feminista e que é unha debilidade mental non selo. Así llo dixen porque creo que é unha debilidade mental considerarse máis por ser home, ou por ser rico, ou por falar castelán, ou polo que sexa. E que é unha debilidade mental non loitar pola igualdade porque non facelo implica ser cómplices da inxustiza.

Cómpre reflexionarmos sobre este fracaso.

Porque provoca mortes.

Falando de O CORAZÓN DA BRANCA DE NEVE en Allariz

25th Novembro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

O corazón da Branca de Neve

Este mércores pasarei toda a tarde en Allariz na compaña de moitas alumnas e alumnos que leron o meu O CORAZÓN DA BRANCA DE NEVE. Concentraranse alí rapazas e rapaces do IES de Maceda, dous institutos de Xinzo de Limia, o de Allariz e o de Viana do Bolo. A actividade é moi estimulante, ademais de pola cantidade enorme de rapazada que leu o libro, porque as profesoras e profesores deseñaron un coloquio do que xa me mandaron os temas. Concretamente, falaremos do Tráfico de nenos e Trata de seres humanos, da Adopción legal/ilegal e da Corrupción asociada a algúns procesos, da cuestión da Inmigración, de determinadas enfermidades mentais asociadas ao nosos xeito de vida (anorexia, depresión…) e, respecto ao formato do libro (novela por entregas), os condicionantes que para min, como escritor, supuxo ter que escribir 31 capítulos curtos.

Pois si: todo iso está dentro do meu libro. Espero ser quen de llo explicar ben.

A duquesa

20th Novembro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

duquesa

Vaia por diante que lamento a morte de calquera ser humano. Non máis a desta muller que a doutra moita xente que non coñezo. Non menos, tampouco.

O que quero dicir é que hoxe que as redes sociais xa ferven falando do pasamento de Cayetana Fitz-James Stuart e xa empezan os eloxios (entre outros, que era unha rebelde…alucina vecina) apetéceme dicir un par de cousas.

Por exemplo. Que non entendo que no século XXI, nun estado democrático, existan duques, marqueses, condes e todo iso. En Alemaña, logo da segunda guerra mundial fixeron unha lexislación chulísima que, entre outras cousas, se cargaba todos eses títulos nobiliarios. Na meirande parte dos países civilizados, por certo, estas distincións non existen. Porque estas son cousas da Idade Media, cando as diferenzas eran claras, notorias, e os dereitos tamén. Estas Grandes Casas, a de Alba, e outras, non teñen sentido a día de hoxe. Todos somos iguais e non debe de existir tratamento legal diferenciado. É gravísimo que legalmente siga existindo “a nobreza”, que os Reis teñan a potestade de outorgar condados, ducados, marquesados…que cousa máis repugnante.

E por seguir dicindo, digo que esta muller, o seu patrimonio (que vén como o seu fillo lembraba, todo orgullosiño el nun programa de televisión hai nada, dende o século XIII e conseguido “coa espada”), anda seica polos 2800 millóns de euros segundo a revista Forbes, sobre todo, en terras, en Andalucía, unha rexión machacada pola pobreza, dona de extensións de campos sen cultivar que poderían ter axudado moito a aliviar a pobreza da xente. Non tería sido nada malo terlle visto repartir.

E por seguir dicindo: esta muller, en tanto que duquesa, representou o peorciño da España rancia, resesa, e pailana. De provincias no peor sentido da palabra.

En fin, que creo que nos esperan uns días realmente espantosos con tanta parvada.

As 200 nenas e a “emoción” do anuncio da lotería

16th Novembro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Nigeria_2_t670x470

No mes de abril (é dicir, hai medio ano), 200 nenas foron secuestradas por un grupo relixioso fanático en Nigeria. Cando tal aconteceu, o suceso foi Trending Topic en Titter, abriu todos os telexornais e ocuparon portadas nos papeis. Líderes mundiais soltaron frases ocas, proclamas baleiras e moita parvada verbal. Co paso dos días, soubemos que estaban sendo usadas como escravas sexuais (lembrade, son nenas), que son vendidas por 10 euros (lembrade, son nenas) e que sufren toda clase de violencia e abusos. Entre outros, poñerse diante das cámaras para darlle as grazas aos seus captores e celebrar o “ben” que están.

Destas cativas non se acorda ninguén. Están condeadas á súa sorte.  Xa non saen nos informativos. Ninguén fala delas. Non perde o sono Mariano nin Angela nin Barack nin ninguén. Non lles importan, non lles preocupan, seica non vai o asunto con eles.

Non lles emocionan.

O que emociona, claro que si, é o anuncio da lotería. Que che di que es imbécil se non xogas.

Que ganas de, como Mafalda, parar o mundo para baixar del.