Un poema para as Cíes (1)

19th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Illas Cíes

Como comentei onte, estou feliz de que a organización do espectáculo O CANTO DAS ILLAS que busca o recoñecemento das Illas Cíes como Patrimonio da Humanidade pensase en min para escribir uns cantos poemas alegóricos. O espectáculo estréase no Mar de Vigo este venres e sigue sábado e domingo.

Deixo aquí o primeiro dos poemas. Están todos na web (www.ocantodasillas.com).

E a foto, por certo, é tamén dun servidor. Verdade que son fermosas?

Vai o poema:

“No Rego da Serpe habita unha colebra que non quere ser colebra e que baixa á Lagoa dos Nenos porque quere bañarse e xogar e non dar medo. Na Lagoa dos nenos enchoupan a súa infancia dous meniños de cabelo louro e escamas bífidas que queren ser de ouro, coma o río que din que hai en Monteagudo. Nas Cíes todo pode ser fermosamente do revés e marabilloso”.

Os “poucos casos” dos desafiuzamentos

17th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage

Os políticos, os militares, os malos empresarios, ese tipo de xente, adoitan mirar ás persoas non como o que son, persoas suxeitas, como Kant nos aprendeu, a dignidade e nunca a prezo, senón como obxectos, como cousas, como números. Para un militar, que morran os que teñan que morrer, se o obxectivo se conseguiu (a conquista, ganar esa batalla, o que sexa), non é unha traxedia se se conseguiu a victoria; para un mal empresario, que haxa que despedir a unha, ou un cento de persoas para así “optimizar” resultados ou “equilibrar” un balance, non é algo terrible porque os números están por enriba das persoas. E para un mal político, é unha boa nova, como Rajoy vén de sinalar hai nada, que os desafiuzamentos de cada vez sexan menos e que, como dixo recentemente, “sexan casos aillados”. Independentemente de que non é certo, a realidade é que con que só haxa un caso, con que só exista unha persoa que sufre porque a botan de casa, con que só se dea un só caso desta traxedia, calquera gobernante con corazón debería ter problemas para durmir.

Pero claro, estou falando de xente sen corazón.

O meu premio Nobel é Agustín Fernández Paz

16th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

agustin

O pasado sábado, a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, da que sinto o orgullo de formar parte, decidiu presentar a candidatura de Agustín Fernández Paz ao Premio Nobel de Literatura. A decisión é un exercicio de xustiza pois se ese premio debe reservarse só para os máis grandes da literatura universal, Agustín debe recibilo. Independentemente do dificilísimo que é que os señores da Academia sueca reparen nun escritor en lingua galega (moi traducido e recoñecido internacionalmente por unha morea de premios literarios pero que escribe nunha lingua minorizada dunha nación sen estado; saberán os académicos suecos que existe a literatura galega?), que os escritores e escritoras de Galicia o recoñezamos como o noso candidato é xa algo para celebrar.

Se eu tivese facultade para decidir, diría que Agustín ten que recibir o Nobel. En primeiro lugar, polos seus méritos literarios. Algunhas das súas obras son, xa, clásicas. Resistirán o paso do tempo. Serán lidas dentro de cen anos co mesmo pracer que o facemos hoxe. Pero, tamén, pola forza da súa voz. Porque aos premios Nobel, dalgunha maneira, pídeselles que teñan unha voz poderosa que fale dende a racionalidade, o compromiso e a ética. Pídeselles voz e actitude. De ambos os méritos Agustín ten demostrado que ten un mundo. E por iso sempre está onde cómpre estar. Do lado da ética, da lóxica, do país, da lingua, da terra, da educación, das cousas boas e importantes da vida.

Pero, ademais, Agustín é o meu Nobel porque é unha persoa  e un escritor incrible. Porque é o máis grande de todos nós, o máis grande con diferenza de todos os que escribimos en lingua galega. El está nun sitio e os demais vendo dende o noso. E ben contento, cando menos eu, de que iso sexa así. Oxalá cando eu teña o seu tempo teña escrito a metade de ben, só a metade, que o meu veciño de rúa, Agustín Fernández Paz. Digo isto e é importante que o diga e que se entenda en toda a brutalidade coa que quero dicilo. Digo isto porque hai moito escritor e escritora que se sinte Lord Byron e que, ademais, o di e reclama méritos que, para min, só subliñan a mediocridade de quen tal fai. Agustín non. Agustín escribe. Fabrica beleza. Déixaa nos libros. E logo apártase para escribir outro libro máis coa mesma humildade de sempre. Iso só o fan os moi grandes.

Agustín, ademais, é o home que cruza a rúa para ir ao parque e falar un chisco coa miña filla. Agustín é o home que sempre ten unha palabra de alento para min cando lle comento calquera cousa. Agustín Fernández Paz é un grandísimo escritor. Merece o Nobel. Espero que se enteren en Suecia de vez.

Por que non derogar o decreto do plurilingüísmo?

13th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

alberto-nunez-feijoo

O presidente da Xunta de Galicia leva varios días falando da necesidade de buscar un consenso sobre o asunto da lingua. Independentemente de que non debería, nunca, o uso, promoción, espallamento, escolarización, etc. na lingua propia do país ser un asunto a consensuar (onte o goberno de Madrid aprobou espallar o xadrez porque o recomenda a Unión Europea; a UNESCO leva pedindo toda a vida que a escolarización se faga en Galicia en galego e miratí, nin caso), o certo é que se buscas consenso é porque tes un problema e, se o tes, cómpre averiguar por que.

Para a actual Xunta de Galicia está claro que o “problema do galego” é un problema electoral que lle pode facer perder votos e, daquela, cómpre atacar. Sen embargo, o “problema do galego” é outro. O pasado domingo botáronse á rúa máis de 25.000 persoas a reclamar algo obvio, que en Galicia queremos galego, pero, ademais, todas as asociacións e organizacións e institucións que teñen que ver algo coa lingua galega, comezando pola RAG, amósanse contrarios á política lingüística da Xunta, que empezou a ser un problema (antes non o era, para ninguén, nin sequera para o PP de Fraga, moito máis sensibilizado, manda truco na Habana, con este asunto que os actuais dirixentes do PP galego) co famoso decreto do plurilingüísmo que era, en realidade, un “queremos más castellano” disfrazado. Os únicos que aplaudiron, a parte de sectores medio ultras do PP, foron os Jiménez Losantos e algún que outro famoso columnista de por aquí que xa todos sabemos.

Onte o presidente dixo que de derogar o decreto naranjas de la China, e que só se o Tribunal Supremo lle obriga o fará. Érache boa, que non o fixese se o Tribunal Supremo o mandase. Que o terminará mandando.

Se queren consenso, que empecen por atacar o problema. Que non é o galego. Senón os que o odian e traballan para a súa destrución ou, cando  menos, os que non fan nada por coidar da lingua propia.

POIS XA É COINCIDENCIA

12th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

In Vino Veritas

In Vino Veritas2Hai un par de días, distintas lectoras e lectores entraron en contacto comigo para informarme de que viñan de ver, en castelán, un libro titulado IN VINO VERITAS que asina a escritora Virginia Gasull e que publica Suma de Letras. Saíu o 8 de xaneiro ou sexa, hai nada. A miña, en 2011, é dicir, hai catro anos. Ambos os dous libros son historias policiais, co viño como pano de fondo, e cun punto de erotismo.

Obviamente, e antes de que ninguén empece a dicir cousas raras, é obvio que é unha casualidade absolutamente casual. A novela de Virgina Gasull está ambientada na época nazi (a miña na actualidade), a pescuda do detective ten que ver coa desaparición dun mosaico (o meu investiga a desaparición dun adegueiro) e a miña, no fondo, vai sobre o telelixo.

Mais fíxome coña a casualidade.

Os escritores e as escritoras, como vedes, non somos nada orixinais.

Un consenso sobre educación e galego?

11th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

eugalego

Hoxe a prensa recolle a petición do presidente da Xunta que, seica, lle solicitou ao novo Conselleiro de Cultura que procure un “consenso sobre educación e galego”. Debo de dicir que o titular (é co que La Voz de Galicia abre hoxe) a min me pon algo de medo. Que un presidente fale de procurar consenso indica que recoñece que hai un problema. E iso non está mal que o recoñeza (senón non pediría que se busque un acordo) porque é obvio que o hai. Como é obvio quen o causou e por que.

Temos, si, un problema relacionado coa educación, pois hai un goberno (en Madrid e aquí) que tomou decisións, unha morea delas, de costas á comunidade educativa. Sen escoitalos. Desprezándoos. Por motivos puramente ideolóxicos e relixiosos e electoralistas. E, sobre o asunto lingüístico, todo estaba ben (non existía conflito de ningunha clase) ata que empezaron a falar de “imposición do galego” (impoñémolo tan mal que os falantes xa baixaron do 50 por cento), de “liberdade” para escoller o idioma (infortunadamente os que queremos galego non temos, na práctica, moita maneira de escollelo), etc.

Buscan consenso ou que apandemos?

S.O.S. polo libro e a lectura (o fracaso da democracia)

5th Febreiro 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados

Libros

Hoxe a prensa recolle o SOS emitido onte pola Federación de Gremios de Editores de España pola situación do Libro e da Lectura. O berro de auxilio dáselle ao goberno coa idea de que se sensibilice e entenda que hai que asumir un Plan Integral de Fomento do Libro e da Lectura para frear o desplome dun sector que, a diferenza de outros, resulta absolutamente necesario non deixar caer por nada do mundo.

Algúns de vós podedes estar pensando, e non me parece mal, que o que digo vén motivado polo feito de que, claro, xa se sabe, o calvo este é escritor e editor e daquela parte interesada… Sen embargo, o que digo nestas liñas é independente deste feito, digamos, laboral. Como onte sinalou o presidente dos editores españois, que se caia o sector do libro e, sobre todo, os nosos baixos índices de lectura, a ausencia de políticas efectivas para promovela, o mal estado xeral das bibliotecas, a súa baixa dotación que leva na práctica á desatención, todo iso e todo iso xunto, é un fracaso da democracia.

Agora que andamos na procura de camiños novos, máis democráticos, máis participativos, máis civilizados, de organización, é dicir, agora que por vez primeira dende a Transición nos atrevemos a dicir que queremos unha Democracia Real, é tempo que entendamos que unha sociedade na que non se le, na que o libro non ocupa un lugar estratéxico, na que as bibliotecas e a lectura non están como algo prioritario nas cabezas dos dirixentes políticos, que unha sociedade así non pode ser democrática. E xa sabedes que é o que hai fóra da democracia: fascismo.

Que lean máis os que nos gobernan. Igual así rematamos todos lendo máis tamén.

Wert: educar sen atender á tribo

3rd Febreiro 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados

wert

O famosísimo dito reza que “para educar un neno é necesaria toda a tribo”, ou o que é o mesmo, que quen educa un neno ou unha nena é a sociedade enteira, non só os mestres e mestras, senón tamén os medios de comunicación, as familias… en definitiva, o conxunto da sociedade.

No caso de España, o principal responsable en materia de educación, o ministro Wert, fai as súas reformas de costas á tribo, sen lle facer caso nin pedir opinión, lexislando coa idea de favorecer aos seus, a saber, ás empresas privadas con intereses na educación. No seu día foi a LOMCE. Toda a tribo educativa (agás centros ultrarelixiosos e poucos máis), ou sexa, estudantes e profesorado, así como a práctica totalidade das asociacións de pais e nais (agás ás relacionadas coa formación católica) amosaron a súa repulsa. A tribo considerábaa unha reforma desastrosa. Pero Wert, que os ten moi gordos, os argumentos, seguiu adiante e sacou a lei.

Estes días, a totalidade dos reitores e reitoras das universidades españolas, indican que non lles parece ben a reforma dos grados ideada por Wert. Tanto é así que se rebelan en masa, din que ata 2017 non están dispostos a empezar a implantala e, no caso das tres universidades galegas, fan fronte común para loitar contra dela. As asociacións de estudantes xa anunciaron folgas para protestar. A tribo que ten que ser educada e a educadora non se identifica con estas reformas. Pero Wert, sen perder o sorriso, tan curriño el, sigue adiante.

De aquí só se pode concluir, que ou ben a tribo ou ben o ministro, que alguén ten un problema de mala educación.

A infanta está triste. Que terá a infanta? (sobre a mala educación)

30th Xaneiro 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados

infanta

A infanta Cristina está “desgustada”, segundo comenta o seu avogado, Miquel Roca, por ter que vender o seu palacete de Pedralbes. Cito textualmente ao seu defensor: “porque non deixa de ser algo sobre o que depositara ilusións”.

O palacete véndese por 6,9 millóns de euros, como se ve, o precio normal dunha familia normal española, incluso das que, coma ela, teñen un problema de memoria e non lembran nada. Porque eles, imos ver, son como todo o mundo e teñen ilusións como todo o mundo. Por exemplo, a idea de ter unha vivenda. Unha cousa humilde, coma a casiña esa pequerrecha que tiñan.

O comentario do avogado é soez e de moi mal gusto. En España hai familias na rúa. Os bancos chaman á porta da xente para poñelos fóra porque non poden pagar os seus préstamos (por certo, a La Caixa aínda lle deben 4,4 millóns do préstamo hipotecario, como se ve, tamén, un banco xeneroso como o é sempre co resto das familias normais). Que o defensor pretenda provocar a pena da opinión pública falando da dor desta señora é, insisto, soez, de moi mala educación e, xa que estamos, de pésimo gusto.

O can de Alcibíades

28th Xaneiro 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados

PicMonkey Collage

Na época clásica grega, época de esplendor político, houbo un gobernante, Alcibíades, que un día que tiña que comparecer diante da Asemblea que ía pedirlle contas pola sua pésima xestión, ao subir ao estrado amosoulle ao pobo o seu can. Todos quedaron marabillados vendo aquel can tan fabuloso e lindo. Logo, colleu un coitelo e, diante de todos, curtoulle a cola, con gran escándalo da audiencia que empezou a falar sobre a cola do can, sobre por que o gobernante fixera iso coa cola do can, que cal sería o obxectivo de tal comportamento e a que viña iso de curtarlle a cola ao can.

Ao baixar do estrado, Alcibíades díxolle a un dos seus membros no goberno que mentres que o pobo falase da cola do can, non ían preocuparse da súa mala xestión.

E rematou a Asemblea.

Hoxe, siguen despistándonos con colas de can. E así non falamos do importante.