No Día Internacional do Alzhéimer (teñamos memoria)

21st Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Alzheimer

Hoxe é o Día Internacional do Alzhéimer. Esta doenza levouse por diante a miña nai. Coma ela, millóns de homes e mulleres no mundo morren dúas veces, a primeira, cando a memoria se lles vai (e outras cousas, a perda de memoria é só o síntoma máis visible); a segunda, cando nos deixan de verdade. Eu cando vou polos centros de ensino e toca falar disto, sempre o explico así: morren dúas veces.

Mais, dende hai un tempo, engado que hai unha terceira morte, unha que chega antes: a que provocan os que nos dirixen recortando en dependencia, en axudas, en atención. Mátanos aqueles que están en disposición para se facer cargo do asunto e, podendo facer algo por eles, non o fan. Eles matan, si, cando toman decisións e deixan xente sen atender.

Hoxe, si, é o Día Internacional do Alzhéimer, data na que escoitaremos a algúns políticos, hipócritas, falar de Solidariedade e Amor e Respecto e o Carallo 29. Falarán de todo iso e os seus Gabinetes de Comunicación mandarán fermosas e emocionantes notas de prensa nas que dirán que o conselleiro tal, que o alcalde tal, que o señor tal dixo que tal e que toma e que dálle, notas de prensa que os medios de comunicación repetirán acriticamente. Mais o certo é que, independentemente das boas palabras, os seus feitos concretos son recortes en dependencia, normativas que se cargan a sanidade pública, menos dotación para axudas ao tempo que complican as condicións para recibilas. Por que fan isto? Por pura mentalidade liberal e conservadora e clasista. Porque eles non cren na Sanidade Universal. Eles non cren en que o Estado deba de facerse cargo da xente para que sexa coidada, para que estude, para que viva con dignidade. Eles non cren na Igualdade. Eles cren na Beneficencia, esperan e fomentan que vaiamos cara un estado de Beneficiencia, de Miseria, de xente deixada á súa sorte que se atenda a si mesma. Encántanlles o mundo que explicou Dickens cos seus pobres pobrísimos vivindo na lama, coidando dos seus xardíns e iates, servíndolles a sopa quentiña. Mentres, os dependentes de Alzhéimer, os nenos e nenas con necesidades especiais, as persoas, en definitiva, que precisan desa axuda e solidariedade e amor que de cando en vez enarbolan como bandeira que non cren nin eles, todas esas persoas son percibidas por eles coma cargas, problemas, situacións que xa non é que non saiban como afrontar. É que non queren afrontalas. En Galicia hai xente que espera anos, ANOS, por unha praza nunha residencia pública. Mentres, ou teñen cartos para soster aos seus familiares nun centro privado (no que a miña nai botou anos ata que nos deron unha praza pública pagabamos 1800 euros ao mes), ou a situación vai ser demencial nas casas, onde non se sabe como atendelos, como facerse cargo deles para que vivan con dignidade, que facer, como actuar, que comportamento seguir. En Galicia hai familias que teñen urxencias absolutas, de vida ou morte, que non son atendidas por unha burocracia deseñada para aburrilos, para alongar os procesos ata o infinito. Ata que morran.

Así son as cousas neste Día Internacional do Alzhéimer. Non o esquezamos. Teñamos memoria.

Indecencia

18th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

IdecenciaA palabra que máis escoito dende hai seis anos é crise. A segunda, como consecuencia desta, é recortes. E, tras delas, ábrese un campo semántico brutal e tristeiro no que aparecen verbas e expresións coma apertar o cinto, vivir por enriba das nosas posibilidades, minijobs, despido libre, emigración

Iso é o que me acompaña, o que nos acompaña, dende que todo este lixo empezou.

Nembargantes, hoxe, a prensa conta que José María Castellano e outros dous directivos de telefonía, ían cobrar un bonus de 25 millóns de euros pola venda de Ono. E que llo bloquearon por unha suposta fraude que está a investigar a Axencia Tributaria. Non só se forran. É que ademais tentan enganar(nos). E leo que Inditex gana en só seis meses 928 millóns de euros. Seguro que vai repercutir na calidade salarial dos seus traballadores e traballadoras e na xente que manufactura as súas prendas. Seguro que si.

Crise? Como dicían os Supertramp, What Crisis? O que che hai é unha indecencia que tira para atrás.

Botín, os recortes, os medios de comunicación e as redes sociais

10th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Botin_

Hoxe morreu Emilio Botín (en realidade, e dou este dato para os que falan de que “empezou de cero”, chamábase Emilio Botín Sanz de Sautuola y García de los Ríos, e era fillo e sobriño de dous antecesores presidentes do Banco de Santander…agora será a súa filla Ana Patricia) morreu, digo, e é curioso comprobar como non se está a dicir o mesmo nas redes sociais (máis críticas co dono do Santander) que nos medios de comunicación nas súas versións dixitais. Estes últimos reproducen as palabras dos dirixentes políticos e sindicais e doutras figuras e, daquela, todo ten como un ton máis institucional e como de homenaxe. Así, máis unha vez, decatámonos do divorcio que hai entre a prensa, nomeadamente a escrita, e os potenciais usuarios da mesma, a cada día, máis afastados dos xornais de papel, a cada día máis entregados aos novos periódicos que, ao xeito de twitter, entre todos imos facendo ao noso gusto.

Eu só quero lembrar que, independentemente das habelencias de Botín como banqueiro, que ignoro, el foi un dos que máis insistente e entusiastamente felicitou ao actual presidente do goberno cando empezaron os recortes, dicindo, case que textualmente, “Mariano, lo estás haciendo muy bien”. Normal, pois, que o goberno xa lanzase un comunicado oficial “lamentando la muerte de un hombre comprometido con su país”, ou que Pedro Sánchez amose a súa “tristeza”.

 

A miña vida é un caderno

9th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Caderno

Tal día coma hoxe nacía Cesare Pavese. A súa obra máis coñecida é Traballar cansa, nembargantes, a min o libro que me marcou, porque o lin na adolescencia, naquel instante no que tentaba procurar o meu camiño, intuíndo, xa, que ía ser a literatura, foi o seu Oficio de vivir/Oficio de poeta.

Lendo neses libros, que son unha especie de diario íntimo, aprendín que Pavese era un ser humano que non me interesaba moito. Un infeliz. E xa daquela non quería estar con infelices. Hoxe, menos.

Pero, por ese libro, empecei a encher cadernos brancos, agora libretas que vou mercando polo mundo, anotando as cousas que se me pasan pola cabeza. Xa perdín a conta de todas as que levo.

A miña vida, a de verdade, está escrita entre as ringleiras desas anotacións feitas en parques infantís, aeroportos, vitrasas ou camiñando pola rúa.

A miña vida é un caderno.

 

O pracer dun libro novo

8th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Tes ata as dez

Hoxe comecei a corrixir as probas do meu novo libro. Estará nas librerías a mediados de outubro. Será unha novela xuvenil de intriga, de amor, de libros dentro de libros…Ía sair o ano pasado pero, como algúns sabedes, gañar o Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia con O corazón da Branca de Neve aparcouna un ano.

Hoxe teño as probas nas mans.

Será o meu libro número 21.

E o pracer, a emoción, a inquedanza, a ilusión, é a mesma do primeiro día.

Repito o de sempre: son escritor. E este é o mellor oficio do mundo.

(na foto, as citas que abren a novela…para que vaiades pensando)

Que pasaría se?

5th Agosto 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Interrogación

Que pasaria se os membros do Congreso dos Deputados se sometesen a unha proba de Cultura Xeral? Que igual pasaba a ser o Congreso dos Derrotados.

Que pasaria se de verdade se obrigase aos directivos da Patronal a sobrevivir co soldo mínimo (xa non con menos, como suxiren)? Que quizais entenderían a parvada das súas propostas.

Que pasaria se a todos os que nos gobernan, por cada mentira pronunciada a mantenta, se lles obrigase a poñer un euro para Dependencia? Que xa non habería problemas para atender con dignidade á xente.

Que pasaria se todo o mundo fose coherente co que predican, co que di que fan? Que de tanta sinceridade o mundo sería máis vivible e menos hipócrita.

Que pasaria se de verdade se quixese rematar coa fame no mundo? Que de verdade remataría a fame no mundo.

Que pasaria se inventasen un Detector de Trolas e se impedise presentar á reelección a todo aquel que enganase conscientemente ao pobo, que non se puidesen volver presentar? Que moitos concellos  ficarían baleiros por falla de candidatos.

Que pasaria se abondase con traballar o que de verdade cómpre traballar? Que igual viviriamos.

Que pasaria se a lóxica gobernase o mundo político, económico e social?  Que moitos dos que viven facéndonos a vida peor desaparecerían. E que a vida sería máis vida.

4000 millóns de euros de beneficio

4th Agosto 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

armas

Esa é a cantidade que ingresou o estado español durante 2013 por exportacións en material de guerra. Ou o que é o mesmo: na venda e fabricación dese material que termina caéndolle enriba da cabeza a un neno, para rebentarlla, España e outros estados ganan cartos. Coa comercialización desas bombas que rematarán voando sobre as praias onde uns pequechos xogan ao fútbol, felices, España e outros estados ganan cartos. Na preparación, mellora, calibración e perfeccionamento desas balas que serán aloxadas dentro das cabezas de nenas e nenos que pasaban por alí, polo lugar trabucado do planeta, alí onde se xogan os intereses económicos e territoriais dos poderosos, niso, España e outros países tamén ganan cartos.

Estou agardando a que o novo líder do PSOE diga que se recupera o poder vai poñerlle freo ao comercio máis vergoñento, ou un deles (xa sabedes canto move a explotación sexual das mulleres, a laboral de menores, o comercio de droga…) porque unha persoa que fala de ética e de non sei que, non pode consentir isto. De feito, estou certo de que Mariano Rajoy, que me le, que o sei, que lle encanta o que escribo, xa está coa idea de convocar unha xuntanza urxente de líderes políticos mundiais para acabar de vez co comercio da morte.
A cuestión é clara. E a contradición tamén. Falamos de moral e ética e dereitos humanos e a paz no mundo (coma unha miss calquera) ao tempo que promovemos guerras e conflitos de todo tipo. É escandaloso escribilo. Pero é o que levan facendo dende hai séculos os gobernos dos países máis poderosos.
Deixemos as andrómenas a un lado e recoñezamos sen dúbidas que todas as guerras se inician e rematan cando o poder económico así o decide. As guerras e outras formas da violencia. Por iso falo de contradición. Os dirixentes encargados, cando menos en teoría, en promover un estado de cousas achegado á paz e ao benestar e a seguridade, viven en indecente conivencia cos mercaderes da morte, da mutilación e o sufrimento.
Os cus gordos dos inflados millonarios engrándanse máis aínda a costa da morte e as bágoas de millóns de inocentes.
Os que sempre pagan, con sangue, eses millóns de euros que outros amasan.

Aquel pequeno paso

31st Xullo 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Neil-Armstrong-on-The-Moon

Hai 45 anos da chegada do home á lúa. Neil Armstrong puxo alí a súa bota ao tempo que pronunciaba unha das frases máis famosas e, probablemente fermosas, de todo o século XX. Aquilo de que a pesar de ser un pequeno paso para o home, en realidade era un gran paso para a humanidade. Fose cousa súa ou da xente de publicidade da NASA, o certo é que a sentenza, pola súa carga simbólica, é perfecta: quen chega non é un señor concreto; quen o fai é toda a humanidade representada por ese señor concreto. Este é un logro colectivo e non só da NASA. Independente de que fose un gol pola escuadra aos soviéticos, quixeron que se vise como un fito de todos, unha conquista da especie. E esa foi unha idea feliz.

Eu, que teño 47 anos, medrei enchoupado do optimismo tecnolóxico daquela época que chamaban a da “carreira espacial”. Como tantos do meu tempo, entre os soños infantís estaba o de ser, cando grande, ademais de futbolista, astronauta. Logo, pelis coma A guerra das galaxias ou series coma Galáctica, ou aquela de Carl Sagan, que nunca me perdía e que botaban na segunda canle na 2 e que se chamaba Cosmos, contribuíron a alicerzar unha paixón polas estrelas e as cousas do firmamento que aínda hoxe me dura e que fai que quede a vivir en todo canto documental de naves, exploracións ou bingbangs boten na tele. Teño, incluso, entre os orgullos da miña biblioteca, anos enteiros da revista Life en español que me permiten reconstruir con bastante fiabilidade a emoción coa que se se viviron aqueles anos nos que parecía que todo era posible e nos que fantasiar con colonizar outros planetas, explorar zonas inimaxinables do universo, contactar con razas extraterrestres coas que iniciar Unha Nova Era era algo para o que faltaba moi pouco.

Case que medio século despois, vemos que a sentenza cumpriuse, pero do revés, e que o paso de Neil Armstrong foi en realidade, ben grande, pero que o da humanidade foi moi pequeno. Porque non avanzamos moito. Aqueles días nos que a inmensidade dos logros tecnolóxicos facían presaxiar un mundo novo e mello, fican agora momificados cun verniz inxenuo porque, como o tempo se encargou de demotrar, a humanidade, esa que seica camiñaba, chimpiño a chimpiño co astronauta estadounidense, non avanzou. Se cadra, retrodeceu. Porque cantos máis anos van pasando (incluso cambiamos de século) que sigan existindo desigualdades, guerras que se ceban nos máis febles, pobreza a esgalla e moita, moita miseria para millóns de seres humanos de segurísimo futuro escuro…, ese tipo de cousas só nos poden facer concluir que non hai avance, senón pasos cara atrás, retroceso cruel, unhas doses de dor eterna que semella que non imos ser quen de eliminar nunca.

Podo imaxinar a emoción brutal de Armstrong xusto no instante en que se abría a porta da nave e asomaba a Lúa en toda a súa beleza. Podo imaxinar a forza do seu corazón a lle rebentar dentro do peito. Debeu de ser moi parecida á emoción e forza no peito que sentían os millóns de seres humanos que seguiron o acontecemento pola televisión, marabillados da nosa grandeza. Pero non, a nada que o pensemos, a humanidade non deu grandes pasos de xigante dende daquela. E xa pasaron 45 anos. Case que medio século perdido.

Aqueles partidos na rúa

29th Xullo 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Fútbol

Leo que no Proxecto de “Ley Orgánica de la Seguridad Ciudadana” que Gallardón e o seu equipo remitiu ás Cortes, facer deporte na rúa sigue sendo considerada “falta leve” pois vai contra a seguridade da xente. Ou sexa, que o partido de fútbol de toda a vida, improvisado en calquera patio ou campo ou rúa con poucos coches ou onde sexa, seguirá penado pola lei.

Lin a nova e quedei un chisco flipado porque non sabía que violentara tanto a lei cando era cativo. Sei que a vulnerei en moitas ocasións, moitas veces e dun xeito consciente e premeditado. Por exemplo cando entrabamos na da señora Munda a roubarlle as ameixas e ela saíanos detrás, aínda que sen moito convencemento, cunha vasoira para darnos na cabeza. Ou cando tiramos a estrutura aquela de madeira dunha casa en construción tirando por unha corda grandes e pequenos no barrio, unidos na inconsciencia feliz do ben que o estabamos pasando facendo abanear aquela tentación arquitectónica (imaxino que xa prescribiría) para ter leña para a fogueria de San Xoán. Si, dende logo, sei que vulneramos a lei cada vez que pola noite do 23 de xuño prendiamos a cacharela a pesar das advertencias da señora Juana de que iamos queimarlle as pereiras e que a policía xa nos advertira de que tanta madeira non. Pero prendiámoslle igual á fogueira. E viñan os bombeiros e a policía. E era unha festa… Pobre señora Juana.

Da miña infancia, un dos recordos que atesouro con máis pracer ten que ver cos partidos de fútbol na rúa. Todos aqueles que xogamos naquel irregular campo case que de herba (céspede salvaxe, con ortigas incluídas e moitos buracos onde incriblemente ninguén deixou nunca un nocello para sempre inservible), no que unha casa dunha parede que quizais algún día foi branca actuaba como linde e fronteira do saque de banda. Alí retamos os do meu barrio (A Rola, en Teis) aos de Vichita moitos sábados pola mañá, en partidos que duraban tempo e tempo e tempo e nos que ningún dos dous equipos tiña o mesmo número de xente e nos que sentiamos que nos xogabamos literalmente a vida en cada balón. Carlitos era o porteiro. E o dono do balón, por certo. Máis de unha e de dúas veces quedamos sen xogar porque se enfadou por calquera cousa e daquela levaba o balón para casa e acababa a festa. E lembro aquelas alineacións gloriosas de nenos con remendos nos pantalóns, greñas yeyés, e moita, moita ilusión. E a única vez que tivemos redes nas porterías, porque Pucho llas collera a alguén da súa familia, que andaba no mar. Montouse unha boa cando se descubriu o roubo. Pero tivemos redes. E lembro marcar un gol de cabeza rematando un córner. E lembro meter outro dende fóra da área que pasou por debaixo das pernas de tres xogadores e do porteiro. Ou igual non foi así pero quero lembralo así porque é unha lembranza fermosa. Tanto ten se non é exacta de todo. Tanto ten.

Xogamos moitos partidos de fútbol na rúa. E fomos felices. Non sabiamos que era un delicto. De sabelo, de certo que aínda había gustarnos máis.

A danza do Cosmos

22nd Xullo 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Image converted using ifftoany

Andan os astronomos preocupados porque aparecen por aí grupos de galaxias ananas “bailando”, movéndose en órbita en forma de disco, é dicir, facendo o que non se espera delas, danzando no Cosmos á súa bóla libre, pasando de leis de gravitación, da tiranía de Newton e da obrigatoriedade das Normas Inexorables e Obrigatorias.

Os señores de bata branca, os controladores de Como Todo Debe Ser treman desconcertados: que fai o universo nesa anarquía!, que obedeza!, que obedeza!

E sinalan, doídos, que agora non comprenden nada.

Ao mellor, é que Revolución empezou de vez.