Falando de O CORAZÓN DA BRANCA DE NEVE en Allariz

25th Novembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

O corazón da Branca de Neve

Este mércores pasarei toda a tarde en Allariz na compaña de moitas alumnas e alumnos que leron o meu O CORAZÓN DA BRANCA DE NEVE. Concentraranse alí rapazas e rapaces do IES de Maceda, dous institutos de Xinzo de Limia, o de Allariz e o de Viana do Bolo. A actividade é moi estimulante, ademais de pola cantidade enorme de rapazada que leu o libro, porque as profesoras e profesores deseñaron un coloquio do que xa me mandaron os temas. Concretamente, falaremos do Tráfico de nenos e Trata de seres humanos, da Adopción legal/ilegal e da Corrupción asociada a algúns procesos, da cuestión da Inmigración, de determinadas enfermidades mentais asociadas ao nosos xeito de vida (anorexia, depresión…) e, respecto ao formato do libro (novela por entregas), os condicionantes que para min, como escritor, supuxo ter que escribir 31 capítulos curtos.

Pois si: todo iso está dentro do meu libro. Espero ser quen de llo explicar ben.

A duquesa

20th Novembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

duquesa

Vaia por diante que lamento a morte de calquera ser humano. Non máis a desta muller que a doutra moita xente que non coñezo. Non menos, tampouco.

O que quero dicir é que hoxe que as redes sociais xa ferven falando do pasamento de Cayetana Fitz-James Stuart e xa empezan os eloxios (entre outros, que era unha rebelde…alucina vecina) apetéceme dicir un par de cousas.

Por exemplo. Que non entendo que no século XXI, nun estado democrático, existan duques, marqueses, condes e todo iso. En Alemaña, logo da segunda guerra mundial fixeron unha lexislación chulísima que, entre outras cousas, se cargaba todos eses títulos nobiliarios. Na meirande parte dos países civilizados, por certo, estas distincións non existen. Porque estas son cousas da Idade Media, cando as diferenzas eran claras, notorias, e os dereitos tamén. Estas Grandes Casas, a de Alba, e outras, non teñen sentido a día de hoxe. Todos somos iguais e non debe de existir tratamento legal diferenciado. É gravísimo que legalmente siga existindo “a nobreza”, que os Reis teñan a potestade de outorgar condados, ducados, marquesados…que cousa máis repugnante.

E por seguir dicindo, digo que esta muller, o seu patrimonio (que vén como o seu fillo lembraba, todo orgullosiño el nun programa de televisión hai nada, dende o século XIII e conseguido “coa espada”), anda seica polos 2800 millóns de euros segundo a revista Forbes, sobre todo, en terras, en Andalucía, unha rexión machacada pola pobreza, dona de extensións de campos sen cultivar que poderían ter axudado moito a aliviar a pobreza da xente. Non tería sido nada malo terlle visto repartir.

E por seguir dicindo: esta muller, en tanto que duquesa, representou o peorciño da España rancia, resesa, e pailana. De provincias no peor sentido da palabra.

En fin, que creo que nos esperan uns días realmente espantosos con tanta parvada.

As 200 nenas e a “emoción” do anuncio da lotería

16th Novembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Nigeria_2_t670x470

No mes de abril (é dicir, hai medio ano), 200 nenas foron secuestradas por un grupo relixioso fanático en Nigeria. Cando tal aconteceu, o suceso foi Trending Topic en Titter, abriu todos os telexornais e ocuparon portadas nos papeis. Líderes mundiais soltaron frases ocas, proclamas baleiras e moita parvada verbal. Co paso dos días, soubemos que estaban sendo usadas como escravas sexuais (lembrade, son nenas), que son vendidas por 10 euros (lembrade, son nenas) e que sufren toda clase de violencia e abusos. Entre outros, poñerse diante das cámaras para darlle as grazas aos seus captores e celebrar o “ben” que están.

Destas cativas non se acorda ninguén. Están condeadas á súa sorte.  Xa non saen nos informativos. Ninguén fala delas. Non perde o sono Mariano nin Angela nin Barack nin ninguén. Non lles importan, non lles preocupan, seica non vai o asunto con eles.

Non lles emocionan.

O que emociona, claro que si, é o anuncio da lotería. Que che di que es imbécil se non xogas.

Que ganas de, como Mafalda, parar o mundo para baixar del.

Rematou o franquismo en España?

13th Novembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Crimes franquismo

Lemos, con tristura, que o goberno español, e a policía (ambas as dúas entidades obrigadas a cumprir a lei e colaborar coa xustiza), toman a decisión de non deter aos 20 cargos franquistas que a Interpol solicita que se deteñan polos seus crimes franquistas e que son reclamados polo goberno arxentino. Estamos a falar de xente que colaborou ou practicou torturas, asasinatos e incluso roubos de bebés. Se en España soubesemos que un criminal buscado pola policía española e sobre quen a Interpol decreta orde de detención, un goberno estranxeiro se nega a facelo, aquí montariamos en cólera e denunciariamos a inxusta e a incompresión diante de tal feito.

Pero, como pasa case que sempre, estamos a falar do franquismo. Un asunto mal pechado. Ou un asunto sen pechar. O goberno actual no seu día atacou (e de feito deixou sen orzamentos, o que implica matala) a Lei de Memoria Histórica. Falaron sempre de non reabrir feridas. Cando todo o mundo sabe que as feridas só se poden curar aireándoas. Pero, quizais, hai moita xente que ten que avergoñarse dos seus avós e do seu pasado familiar.

Que estas persoas, responsables de gravísimos crimes contra da Humanidade (o goberno dixo onte que xa prescribiran e que a amnistía do 77 os liberada das súas responsabilidades penais…o goberno ignora que os crimes contra da Humanidade, como a ONU se encarga de lembrarlle ao goberno de España día si e día tamén, non prescriben nunca nin se poden perdoar), que esta xente, dicía, se vaia de rositas coa colaboración dun goberno democrático e occidental é directamente intolerable.

Abraia que falen tanto, cando lles convén, de cumprir a lei e que, para casos tan duros e brutais, a pasen directamente polo forro dos calzóns.

O concelleiro de cultura máis burro

10th Novembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Cabeza

Non vou entrar no asunto terrible dun concelleiro que pide que lle dean un tiro na caluga a un adversario político. Non vou entrar en plantearme que pasaría se esa burrada a dixese alguén dalgúns partidos minoritarios, periféricos, emerxentes, que eu imaxino, como lles irían á chepa, como os identificarían co terrorismo máis brutal. Non vou entrar en nada diso senón no feito de que o cenutrio en cuestión é concelleiro de Cultura. Xa vimos os seus escritos, inzados de faltas de ortografía, o que demostra que, en moitos casos, a burremia e a violencia adoitan ir da man.

En efecto, é o concelleiro de Cultura. O máis pailán da lista probablemente. Pero déronlle a responsabilidade de Cultura. Infortunadamente, isto é un clásico (a pesar das excepcións, que hai moitísimas, por suposto): terminan dándolle esa concellería a quen non saben onde meter, a un que pasaba por alí, a calquera. Teño visto responsables de Cultura en concellos que lles importaba tanto a cultura como a min a perruquería masculina. Teño estado con concelleiros e concelleiras de Cultura por aí adiante que non saben falar, que non entenden do que están falando e que, como digo, lles trae sen coidado xa non so a cultura, senón tamén a lingua, a educación ou calquera cousa que teñan que ver aínda que sexa remotamente coa área que administran.

A concellería de Cultura debería de ser unha das máis importantes. Os servizos culturais que se dan nos concellos representan benestar, calidade de vida, nutrición para a alma das familias. Así que non deberían ter os orzamentos ridículos que teñen nin, sobre todo, que á fronte de tal enorme responsabilidade rematen poñendo ao máis inépto de todos (insisto: hai moitísimos concelleiros e concelleiras de cultura que son excelentes no desenvolvemento da súa misión. Vós ben me entendedes).

A Cultura é importante. Aínda que non se decaten, quizais, por falta de cultura.

Angela Merkel e o porno

10th Novembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

muro_de_berlin

Onte cumpríronse 25 anos da caída do Muro de Berlín. Lembro aquela xornada con ilusión, vendo unha utopía cumprise en directo pola televisión, sendo moi consciente do histórico das imaxes que estaba a ver. Sen me decatar, pasou un cuarto de século pola miña, pola túa, polas nosas vidas. E sen nos decatar, toda aquela ilusión, todas aquelas proclamas de liberdade, todas aquelas cancións que anunciaban un tempo novo, de cidadanía plena, foron deixando paso ao mercado, ao “vivides por enriba das vosas posibilidades”, ao “non se pode facer outra cousa” (Rajoy dixo cando empezou a recortar) e, en definitiva ao “éche o que hai”.

Onte foron os fastos de celebración. Dunha insolencia case que pornográfica (a palabra “porno” significa “duro”). E digo pornográfica porque é moi duro escoitar a Merkel dicir que a caída do Muro representa “que os soños poden facerse realidade”. Falou, incluso, de que o recordo daqueles días teñen que “infundirnos esperanza”.

É iso: porno duro. Porque Merkel representa (non é cousa dela, Angela é só un monicreque máis no grande xogo especulativo dos ricos-moi-ricos que o son porque nos fan pobres-moi-pobres) a imaxe do realismo máis sucio, a defensa do capitalismo como o único que hai que coidar, manter, soster, rescatar…aínda que o pague a xente, aínda que haxa miseria, aínda que a enfermidade medre e a tristura avance. Merkel e as políticas impostas por ela e polos grandes lobbies financeiros, son a negación dos soños, a morte das esperanzas, o asasinato das ilusións. Que ela nos fale de soños é un mal soño. Que ela nos convide á esperanza nos desesperanza.

Porno. Alemán. Do peorciño.

Este becho contraditorio

17th Outubro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Contradición

Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de seguir con lealdade infinda a xente coma Hitler ou Franco, erguendo as súas mans estiradas caralsol feliz da vida. Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de escribir os versos de amor máis lindos que nunca se escribiran, como os que Celso Emilio Ferreiro fixo para Moraima. Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de matar por pracer. Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de meterse dentro dunha casa ardendo para xogar a vida salvando a alguén que non coñece. Este becho contraditorio que é o ser humano aplaude aos corruptos cando van declarar. Este becho contraditorio que é o ser humano fai folgas de fame para loitar polo que considera xusto. Este becho contraditorio que é o ser humano de cando en vez, como se lle proese tanta tranquilidade, inventa guerras. Este becho contraditorio que é o ser humano adora vivir en paz.

Conclusión: non temos solución. Ou si. Xa o dixen: un becho contraditorio.

A culpa sempre é do outro

9th Outubro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

PicMonkey Collage2

É curioso. Eles nunca teñen culpa de nada. Os, mirade que explícita é a denominación, os responsables, nunca son responsables de nada. A culpa sempre é dos outros.

E así, a galega contaxiada de Ébola ten toda a culpa, porque quizais tocou a cara ao sacar o traxe (non importa que os protocolos os coñecese daquela maneira, ou que o seu traxe non fose o axeitado ou o que fose que se fixo mal, dende traer a enfermidade aquí cos xesuítas enfermos a todo o demais, deixala ir de vacacións, etc.). E o maquinista do Alvia ten a culpa, porque ía a moita máis velocidade (non importa que eses sistemas de freado que SI que hai noutras vías aquí non os houbese, ou de que existisen informes previos advertindo da perigosidade dese tramo). E os preferentistas aos que lles meteron o calote son culpables, porque coñecían, dixo Blesa, o risco financeiro que asumían (tanto ten que se lles ofrecese o produto con enganos, incluso a persoas analfabetas ou menores). E o patrón do Prestige ten a culpa. Porque non fixo caso ao que se lle dicía dende Salvamento Marítiimo ou dende onde fose (non importa que fose un buque monocasco con bandeira fantasma e que navegaba contra toda lóxica marítima de seguranza).

E os pobres culpables de ser pobres. E as mulleres culpables de que lles peguen, que as violen, etc.

Os únicos que non son culpables son os do poder. Blesa. A Infanta. Todos eses. Os inocentes.

Bibliotecas

7th Outubro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Biblioteca

Este mes de Outubro é o Mes das Bibliotecas. Un pretexto máis que válido para lembrarlle aos que nos gobernan que hai unha relación directa entre a prosperidade dos países e a súa rede de bibliotecas. É así. A ver se o entenden. A eles gústalles dicir que con isto da crise agora hai que centrarse no importante. E cando din iso, en realidade o que andan a dicir é que non hai que centrarse en cultura, en libros, en música, en teatro. Todo iso, seica, non o consideran importante. Todo iso, seica, é prscindible. Pero si que o é. Importante. Imprescindible. E o é non porque a min me molen os libros, a música, o teatro, a arte. É importante, tamén, seguindo un criterio puramente económico. Que unha sociedade teña unha boa rede de bibliotecas, ben preparadas, ben nutridas, actualizadas, cheas xa non só de libros senón como teñen que ser as do século XXI, cun bo acceso á rede e ás publicacións electrónicas, cun espazo para actividades e dinamización da lectura, etc., unha sociedade onde o libro ocupa un papel estratéxico é tamén unha sociedade onde se vive mellor. Igual que aquelas onde hai máis igualdade ou, se queredes, menos desigualdade. Igual que aquelas sociedades onde as mulleres teñen menos atrancos para acceder aos postos de responsabilidade.

O exemplo, o de sempre: Finlandia. Gastan moi pouquiño en meter ordenadores nas clases. Alí, o sistema educativo gravita arredor da biblioteca. É onde máis gastan.

Pois aprendamos deles.

Salvar ás lectoras e lectores

1st Outubro 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Lectura

Onte houbo en Madrid un encontro de editores do que se fai eco a prensa española. Falaron da situación do sector editorial e, para min o máis importante, falaron da situación da lectura. Os datos son terroríficos e unha completa traxedia social: a industria do libro cáese, a administración pasa de todo, facturamos como hai vinte anos, a precariedade instálase entre os profesionais…

Obviamente, o meu discurso non é neutral. Son editor. Son escritor. Vivo do libro. Escribo libros. Sen embargo, e a pesar do que veño de dicir, que é tamén unha advertencia honesta para que se me entenda ben no que sigue, digo que o realmente importante é salvar, máis que á industria editorial-libreira-bibliotecaria, etc., a lectura. Porque non vai haber industria editorial nin ninguén que poida vivir profesionalmente do libro se non hai lectores e lectoras.

Lévoo dicindo séculos: estamos esperando a que os distintos responsables políticos nos chamen para sentar con nós e, xuntos, deseñar, dunha radical e definitiva vez, políticas efectivas de promoción da lectura. Non abonda con que paguen campañas. Non abonda con que de cando en vez apoien publicacións (cada día menos). O fomento da lectura, que haxa máis lectores e lectoras, que existan bibliotecas ben nutridas, que o libro e a lectura teñan presenza intensa e forte e definitiva na sociedade democrática moderna (que non pode ser democrática nin moderna sen lectores e lectoras), todo iso, debe de ser algo tranversal, obxectivo fundamental de calquera lei de educación, necesidade colectiva que coidar, dende a escola, si, pero tamén dende os medios de comunicación e o conxunto da sociedade.

Preocúpame, claro, o futuro laboral do meu sector. Mais, crédeme, preocúpame moito máis que non se coide a lectura. A base é esa. Os beneficios de que esa parte funcione ben, son obvios. O resto, virá despois.