Donald Trump e a Chaqueta Metálica

20th Xullo 2016 by franciscocastro Non hai comentarios


 

Onte vin unha película que desexaba ver dende hai anos e que nunca puidera. Esa marabilla de Kubrick titulada “A chaqueta metálica”. Vina e marchei a durmir desacougado.

Entre outras moitas cousas, fala do mundo dos Marines, xa sabedes, eses soldados de elite, absolutas máquinas de matar de corazón de pedra, que “polo seu país”, como se di na película “se comen los huevos y piden una segunda ración”. Ademais da reflexión sobre o absurdo da guerra, sobre o descoñecemento do motivo real polo que os soldados estaban en Vietnam, o certo é que a película, que pretende ter un certo aire documental sobre o que foi aquel conflito bélico, descaouga porque explica o que hai dentro da cabeza deses soldados e de boa parte do pobo estadounidense….e da cabeza de Donald Trump, dende onte, candidato oficial do Partido Republicano á Casa Branca e que, dende logo, pode ser o vindeiro presidente dos Estados Unidos. Non é ningunha parvada pensalo. E se tivese ocasión de influír nos votantes dese país, diríalles que o pensen ben, que non lle voten e que sexan conscientes de que pode non haber unha volta atrás. Literalmente. Pode non haber unha volta atrás se lle dán o poder a este individuo.

As barbaridades que se escoitan na película de Kubrick, ambientada na realidade de hai 50 anos, son as que saen pola boca sinistra deste señor que non se molesta en disimular quen é en verdade: un ser racista, xenófobo, machista e, sobre todo, superficial. Vende o seu discurso, e con éxito, usando argumentos patrióticos do máis simple e que se reducen basicamente ao mesmo de sempre: menos mal que Estados Unidos garante a liberdade no mundo,  hai que lle facer a guerra aos comunistas (ou islámicos, aí non distinguen iso de islamistas), os estranxeiros deberían irse á súa casa, etc.

A ultradereita está gañando posicións en Europa e este señor pode ser o presidente do país máis potente do mundo. Como escenario é estarrecedor. E, aínda que non o creades, unha cousa ten moito que ver coa outra.

Falemos en serio de Cultura e de Industria Cultural

18th Xullo 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Libro

Falemos en serio de cultura, de industria cultural, do peso que a cultura ten na realidade europea, española, galega, e daquela falemos pedindo respecto. Porque moitas veces pénsase que isto da cultura, os traballos relacionados con eles, a industria cultural (editoriais, cine, artes escénicas, etc.) é algo menor e sen importancia real no conxunto global da sociedade, así que tanto ten negarlle axudas, poñerlle o IVE polas nubes ou non despeitearse se pecha unha librería, unha editorial, unha produtora de cine. Tanto ten. Iso é cousa de catro parvos. E non, xa veredes que non.

E como digo que imos falar en serio o que imos facer é falar de números, de economía e de datos concretos. A ver se así os que nos malgobernan a nivel autonómico, estatal e europeo, entenden algo.

Os datos que vou ofrecer aquí están tirados dun informe de hai un ano (decembro de 2014, non hai grandes cambios dende daquela) da prestixiosa consultora Ernst & Young, moi pouco sospeitosa, por certo, de estar entregada á horda de críticos esquerdosos cos que polo xeral moita xente relaciona, así sen máis, ás persoas que traballamos, profesionalmente, cobrando unha nómina a fin de mes, na cultura.

E velaí van, para a nosa e vosa reflexión.

Lendo o informe resulta que:

-A cultura é o terceiro sector con MÁIS EMPREGO DIRECTO en Europa.

-Que hai máis postos de traballo dependentes das industrias creativas QUE DAS TELECO.

-Que 7 MILLÓNS DE POSTOS DE TRABALLO ( o 3,3% do mercado laboral europeo) dependen directamente da industria cultural e creativa.

-Que dende o inicio da crise, en 2008, o sector (libro, música, artes visuais, cine, medios de comunicación, publicidade, arquitectura, videoxogos…) seguiu creando postos de traballo, CUN CRECEMENTO ANUAL DO 0,7 % mentres caían todos os demais sectores.

-Que a industria cultural ESTÁ POR DIANTE EN POSTOS DE TRABALLO DA METALURXIA E SIDERURXIA, O SECTOR ALIMENTARIO E BEBIDAS, AUTOMÓVILES, INDUSTRIA QUÍMICA E TELECOMUNICACIÓNS.

-Que o sector en Europa FACTURA 536.000 MILLÓNS DE EUROS AO ANO.

Podería seguir debullando o informe pero coido que xa é dabondo para termos claro que a industria cultural existe (outra cousa é a forza de cada industria cultural en cada páis-comunidade lingüística concreta) e que é moi importante, que ten un peso específico económico máis que relevante e que, polo tanto, ningún goberno pode lexislar sen ter presente esa realidade laboral, económica e produtiva concreta. E, por suposto, que ningún goberno pode actuar na súa contra. Non entenderiamos un executivo que loitase contra o medre e sostemento da industria automovilística, por exemplo. Máis ben todo o contrario. Entendemos que haxa axudas, planes específicos para o seu desenvolvemento e apoio constante. Pois outro tanto acontece coa cultura. Ou debería acontecer.

Aínda que teño a sensación de que non acontece…

Amigo Agustín

12th Xullo 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Con Agustin2

Amigo Agustín:

A miña nena, Naia, que ten 8 anos, e a quen tantas festas facías cada vez que a vías no parque, no Gadis, pola rúa, no quiosque os domingos pola mañá (canto xogou a miña rula con aquela manta vermella que lle regalaches sendo aínda unha bebé!) onte viume tristeiro e expliqueille que estabas maliño. Chameite, como tantas veces nos últimos tempos, e o teléfono onte estaba desconectado. E sabiamos do teu estado (e da enteireza con que afrontaches todo isto do final) e sospeitabamos o que podía acontecer. “Como de maliño?”, preguntou. Xa non lle contestei. Soubo ler nos meus ollos. Xa o sabes: é unha nena lista. E moi guapa. Sempre o dicías, que nena máis lista e máis guapa. O mesmo facías con Pablo, que xa é un home de 20 anos, cando era pequerrecho. Sempre saía de ti unha palabra de luz para eles. Só por iso xa foi unha fortuna coñecerte.

Durante todos os anos que tiven a sorte de tratarte, podo dicir que recordo cada un dos nosos encontros asociados a un sorriso, a unha frase divertida, a un momento feliz. Incluso nos actos solemnes. Tamén alí conseguiamos un instante para a retranca (a foto que acompaña estas liñas urxentes son de cando nos escolleron para “apadriñar” a Biblioteca do Colexio García Barbón, do noso barrio). E esa será unha das lembranzas que me quedarán cada vez que pase preto da túa porta, que será a diario, cada mañá ao ir ao traballo, ou no parque, onde sabes que estou cada serán coa pequerrecha, fronte da túa ventá: o teu riso grande debaixo dese bigote, Agustín. O teu sorriso de home bo.

Non vou dicir nada aquí dos teus libros. Ou de todo o que falamos sobre a lectura, o mundo editorial, as traducións, o galego, o twitter… Si direi, hoxe que todos e todas van falar da túa obra e dos teus personaxes, que eras unha persoa tenra, atenta, moi agarimosa. Fóchelo cos meus fillos. Éralo comigo. E terriblemente humilde. Sempre te quitabas importancia. Sempre. Cando dende a Fundación Otero Pedrayo me pediron que escribise a Laudatio cando che deron o Premio Trasalba, logo da miña lectura colliches o micro para dicir que, “agás os títulos das obras, todo o que Francisco dixo é unha esaxeración”. E rimos. Sempre riamos. Pero non o era, Agustín. Non esaxeraba. Que ía esaxerar.

Preguntáronme hai un cacho para un periódico que que tiña que dicir sobre ti. Díxenles isto mesmo: que eras tenro, divertido e un mestre. E que deixas un oco que vai ser dificilísimo de encher. En realidade, que será imposible encher. Gustaríame crer en Deus e na inmortalidade para saber que sigues por aí, nalgún sitio, dicindo esas verdades coma puños para que se entenda, de vez, que o único que queda, si, é o amor.

Grazas, Agustín.

Gozar da morte en directo en Pontevedra ou onde sexa

11th Xullo 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Pontevedra

Os xornais anuncian a volta da “feira taurina A Peregrina en la centenaria plaza de toros de Pontevedra”. Si, contan isto en 2016, nun ano no que se montásemos un espectáculo de tortura e asasinato lento con agonía e desangrado de lindos gatiños con música, nos meterían no talego por maltrato animal.

Pero non é isto do que quero falar. Nin sequera do gravísimo que me parece que a tauromaquia reciba unha millonada de euros en subvencións mentres se lles quita a outras partidas máis importantes, senón do odio, o morbo pola morte, a violencia. Todo iso que lles encanta aos que amparándose en non sei que tradición secular e do destino do touro e outras memeces polo estilo, gozan da festiña (festa?, en serio?). Todo iso que ten que ver co peor do ser humano, coa súa parte máis bestial.

Esta fin de semana un touro, defendéndose lexitimamente dun señor vestido raro que o quería matar, cargouse a ese toureiro. Sinto por el. Pero estaba alí voluntariamente. Como os corneados nese macrobotellón, nos últimos tempos ademais famoso polos abusos contra das mulleres, que é a cousa esa de Pamplona. Están aí porque queren. Que os matan? Odiádeme, pero non me saca unha bágoa ese asunto. E mira que eu son de chorar doado.

O que si me saca, é carraxe.

E dáme noxo que TVE dea os encerros. E que haxa programas taurinos. E que certa prensa de papel teña, na sección de Cultura!, as crónicas das corridas.

Agora toca sesión de todo iso en Pontevedra.

Que noxo que dá.

Eu, escritor

30th Xuño 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Eu, escritor

Escritor

Leo un informe científico que di cousas que xa sabía: que escribir é bo para o cerebro, que o acto de escribir mellora a nosa vida, a expresión, que reduce a ansiedade e o stress, que facilita a aprendizaxe, que desenvolve as nosas habilidades de comunicación… e logo xa cousas máis impresionantes como que a xente que adoita escribir (non escritores/as con libros, senón quen ten o costume de verquer palabras en diarios, cadernos, etc.), atopan con máis facilidade traballo, que son máis organizados e xa que logo que rinden máis, e, alucina, que ligan máis que o resto.

Todo iso é marabilloso e, seica, verdade.

Eu só podo engadir (e o meu non ten ningunha validez científica) que grazas a que son escritor, non estou tolo perdido, que a miña vida é mil veces mellor do que nunca soñara, que son máis consciente de todo o que pasa porque estou máis atento, obsesionado por contar, por poñerlle palabras ao que sinto e vexo. Grazas a que son escritor vivo máis e mellor. E, sen dúbida, son moitísimo máis feliz.

 

O de onte

27th Xuño 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en O de onte

Rajoy

Onte vin xente botándose as mans á cabeza e repetindo, máis ou menos, o mesmo argumento-frase-mantra: pero como é posible que malia a corrupción, a Púnica, a Gürtel, as Black, o Ministro do Interior facendo esas cousiñas que todos sabemos, o outro en Panamá, o sms “Luis, se fuerte, hacemos lo que podemos”, etc, etc, o PP aínda suba máis? Ou, noutra versión: que ten que pasar para que se lles saque do poder?

Eu creo que hai que entender as cousas como son. E así, o estrépito, será menor. Porque cando se entende a realidade súfrese menos.

Porque unha cousa é como nós entendemos que debería de ser a realidade. E outra, ben diferente, como a realidade é. Unha cousa é como nós entendemos que o mundo sería mellor, e outra, o feito de que para moitísima xente o mundo, tal e como está, está moi ben aínda que haxa guerras, nenos soldados ou, como pasa en España, unha violación cada dous días, por poñer algúns exemplos. Por iso se chaman conservadores. Porque queren que todo fique igual. E ollo, non por amolar. É que cren que así todo está ben.
Veredes: tendemos a pensar que o mundo é tal e como está na nosa cabeza. E non tal.  Non é. Nin de lonxe é como está na nosa cabeza.

Tendemos a pensar que todo o mundo ve as imaxes na tele que vemos nós, os programas que vemos nós (eses informativos nos que se denuncian os casos de corrupción, onde se lle sacan as cores aos gobernantes), que len os xornais que lemos nós (esas información que nos dán a entender a necesidade de cambio), que falan das cousas que falamos nós, que se escandalizan dos asuntos que nos escandalizamos nós, que ven as páxinas web, os perfís nas redes sociais que vemos nós. E non é así. En realidade somos moi poucos. Facemos moito barullo. Pero somos poucos.

A realidade, como vos digo, é outra.

Quizais máis gris.

Pero máis real.

O certo é que a meirande parte da poboación non ten problema en aceptar a corrupción. É máis, pensan que hai algunha especie de “dereito dos señoritos” a trincar o que poidan. E máis aínda, se puideran, faríano tamén eles. Entenden como normal, comparten, non ven mal, aceptan, o enchufismo, o tráfico de influencias, os favoritismos. É duro, pero é así. E o que lles parece preocupante non é que un Ministro do Interior se compinche con outros para atacar rivais políticos. O que lles parece grave é que un candidato vaia ver ao Rei e use coleta. Non é unha frase inxeniosa. É literalmente así.

E o certo é que á meirande parte da poboación tanto lle ten que o presidente do goberno diga obviedades sen ningún calado político, que se trabuque en cousas básicas ou directamente, que falsee a realidade. “Son los nuestros” e como son os nosos, eu vótolles. Non lles interesa que lles expliques que os recortes son por eles. Non lles interesa que lles argumentes que hai millóns de euros que se gastan en cousas pouco importantes e que habería que dedicar, por exemplo, a dependencia ou a axudar aos nenos e nenas con necesidades especiais. O que lles interesa, entendámolo, é que haxa Fórmula 1 en Valencia, por dicir calquera cousa. Porque si, na terra de Rita Barberá gañou de novo o PP (e están perfectamente informados de que toda, TODA, a cúpula do PP de Valencia está imputada por corrupción). Volveron gañar e por goleada. Entendámolo. Asumámolo. E deixemos de sufrir.

Á meirande parte da poboación non lles preocupa o que lles pase aos refuxiados, ás mulleres maltratadas, ás linguas minorizadas, aos homosexuais, ao sistema educativo ou sanitario. E como non lles preocupa, poden concentrar a súa atención noutros asuntos que si lles preocupan e meten medo. En Venezuela, por exemplo, e tomar en serio que aquí o obxectivo é facer unha ditadura bolivariana. Ou en que os galegofalantes queremos destruir o castelán. E tómalo tamén en serio.

A cousa é así de simple. Visto o visto, a meirande parte da poboación está cómoda, satisfeita e convencida de que España va bien. Así que para que facer cambios.

(E quen os votou, sobre todo quen os votou, que son se queixen. E os que falan de cambio e de revolución e de non sei que e que igual están máis pendentes de si mesmos que de outros, xogando ao tacticismo, tampouco).

Fernández Díaz, De Gea…pero non falamos do importante

23rd Xuño 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Fernández Díaz, De Gea…pero non falamos do importante

PicMonkey Collage

Escoitei a Fernández Díaz, vía Periscope, que son un modernito, explicar o das filtracións. E escoito á xente do seu partido repetir o mesmo mantra: “isto é unha conspiración, que vergonza que o espiasen, como é posible a filtración, que pouca saúde democrática”. En troques de falar do que hai que falar, de como é posible que un Ministro do Interior se confabule con outros para prexudicar a mantenta a un rival político, o que pretenden, como se fosemos menores de idade idiotas, é que miremos para onde non hai que mirar, que nos esquezamos do gravísimo que é que un ministro actúe así e que o vexamos como un damnificado.

El, de feito, claro, non fai máis que repetir unha e outra vez que el é unha vítima. Leva dous días repetíndoo.

O asunto é moi semellante a todo o que se comenta sobre os supostos prostituidores De Gea e Muniaín (si, escribín “prostituidores”; falemos en propiedade: non hai que poner o ollo sobre as prostitutas, senón sobre os puteiros;  non hai que falar tanto das prostitutas, senón dos homes que as tratan como gando e obxectos de consumo…porque existen homes así existe a prostitución, non é ao revés).

Sen ir máis lonxe, onte, na radio, Cárdenas, en Europa FM, un home con moitísima audiencia e que xa ten recibido críticas moi duras por parte das feministas e de calquera que teña dúas neuronas activas polo tipo de comentarios que sempre fai sobre as mulleres, insistía en que non era para tanto o asunto porque “el uso de la prostitución en España no es delito” e nos lembraba todo o tempo que as rapazas son “mayores de edad”. Os xornais deportivos, pola súa banda, dedicáronse a falar da “unión de la selección” dende que saltou o caso,  que “todos están con el portero de La Roja” e, como moito, certa preocupación por como afectará ao seu rendemento. Pero nin unha palabra sobre esa forma extrema de violencia que é a prostitución. O Cardenas, diante da súa millonaria audiencia, despachouse a gusto, por suposto, falando da inmoralidade de que se filtrasen os wasapps dos futbolistas, e puxo o berro no ceo pola filtración. Pero nada de reflexionar sobre a escravitude sexual ou o noxento comportamento de quen merca carne para o seu goce.

E claro, repetiu que eles son as vítimas.

Unha vez máis, obrigándonos a ver para onde non hai que ver.

Así que falemos ben:

O importante é que hai ministros que supostamente espían a rivais políticos. Diso  hai que falar.

O importante é que hai homes que sustentan o negocio da prostitución. Puteiros. Eles son o problema, non as prostitutas. Diso hai que falar.

O menos importante é quen fai as filtracións ou se é legal ou ilegal o consumo sexual previo pago.

Falemos en propiedade.

Coma no 39

20th Xuño 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Coma no 39

Valencia

O pasado xoves estiven toda a tarde en València reunido con editoras e editores falando de libro dixital, Edición 3.0., novas formas de comunicación no mundo do libro, eBooks, etc. Todo moderno, século XXI, actualidade, en realidade, futuro. Ao saír, os compañeiros e compañeiras, do Convento do Carme onde eran as xorandas Galeúsca de Editoras e Editores, desembocamos na praza da Catedral. Estaba ateigada de xente convocados polo Arcebispo Cardeal Cañizares para “desagraviar”, con rezos, rosarios e máis rezos e misa, á Virxe que, seica, un colectivo moi minoritario LGTB insultara cun cartel no que puñan, como celebración do Día do Orgullo, a dúas virxes bicándose (ollo, un grupo minoritario, os grupos maioritarios desmarcáronse do cartel) .

Sen entrar en cuestións relixiosas nin nas crenzas de cada quen, foi como viaxar no tempo. E velaí queda a foto que discretamente fixen. Bandeiras de España coas letras, moi grandes de VIVA CRISTO REY, ESPAÑA CON CRISTO REY Y LA SANTÍSIMA VIRGEN, ou VALENCIA CONTRA LA DEGENERACIÓN, moitas máis bandeiras de España inzadas por xente con estética pseudomilitar, representantes de España 2000, un coñecido grupo da ultradereita, moito cura vestido de cura (non de paisano), moitas monxas, e moita, moita, moita xente enfadada, mesturando no mesmo discurso patriotico-relixioso-españolista, todo, ata bandeiras e boinas carlistas (esa xente que aínda non a vin enfadarse porque asasinen mulleres, por exemplo).

Metía medo, a verdade.

Por certo que o único partido que acodiu foi o PP. A presidenta local foi falar brevemente co arcebispo. Tamén estiveron varios deputados (acoden estes ás concentracións contra da violencia de xénero?).

Logo, segundo leo na prensa, dentro da Catedarl, Cañizares volveu a insistir en que non existe a Violencia de Xénero (iso non é ofensivo?).

Como as crónicas  deixaron claro ao día seguinte (onde nin unha palabra se dixo deses editores e editoras que levaban días falando de cultura), un acto así non se celebraba en Valencia dende o ano 1939.

Nós falando de futuro e tanta xente nostálxica do pasado…

Borges, 30 anos despois

14th Xuño 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Borges, 30 anos despois

María Esther Vázquez

Hoxe cúmprense 30 anos do pasamento de Jorge Luis Borges, un dos autores que máis me marcaron, moi probablemente porque o lin no momento perfecto, concretamente cando principiaba os meus estudos de Filosofía en Santiago. Merquei un exemplar de “Narraciones” (unha escolma preparada por Marcos Ricardo Barnatán) cando tiña 17 anos na Feira do Libro de Vigo, e foi ese un volume que me levou a “El Aleph” primeiro, e ás Obras Completas máis adiante. Dende aquela, non deixo de volver unha e outra vez a Borges. E non deixo, unha e outra vez, de marabillarme diante da súa prosa prodixiosa, envexoso dese talento.

Como digo, levo volvendo a el ano tras ano. A Borges. A Whitman. A Stevenson. A Verne. A Celso Emilio Ferreiro. A Philip Roth. Sobre Borges escribín en canta publicación se me ofreceu para dicir algo. E este ano, na viaxe á Feira do Libro de Buenos Aires que nunca hei esquecer, tiven a sorte de compartir parladoiro con grandes expertos e amigos seus e, sobre todo, con María Esther Vázquez, amiga íntima e, sobre todo, colaboradora estreita que con el asinou libros. Velaí deixo a foto dese encontro.

Borges dicía que unha das formas da felicidade é ler “A illa do tesouro” de Stevenson. Concordo ao cento por cento. E engado: unha das formas da felicidade é ler a Borges.

 

E vai facer Cañizares unha declaración de solidariedade co colectivo LGTB?

13th Xuño 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en E vai facer Cañizares unha declaración de solidariedade co colectivo LGTB?

Cañizares

Entro en twitter e convénzome (aínda que xa o estou dende os 12 anos ou así) da necesidade de que aquilo que gregos e romanos tiñan tan claro se faga de vez: separar, e para sempre, a relixión da vida civil. E nada teño que dicir sobre o que cada un queira crer. Sinceramente, é que non me importa. Son ateo e non me amola que ti non o sexas. Pero si que os crentes (de calquera relixión) pretendan organizar a miña vida, a regulación xurídica das leis do estado, a educación dun país dictando o que os cativos e cativas deben aprender ou non, o que se pode ler nos libros, publicar ou censurar, ver nos cines ou emitir na televisión. Somos adultos, dixo Kant no século XVIII, así que a relixión agora ten que quedar no ámbito do íntimo. Pero pasan tres séculos e non, resulta que non. Que esa maioría de idade da que o filósofo alemán falaba e que nos permitía declarar o tempo da Deusa Razón aínda non chegou.

Dicía que entro en twitter e os tres primeiros chíos volven convencerme do que xa sei: un fala de que o asasino de Orlando era un islamista radical; o segundo, que un grupo terrorista afín a Al Qaeda asasinou a un refén canadiano; e o terceiro, que o cardenal arcebispo Cañizares organiza unha concentración para rezar o rosario como acto de desagravio porque non lles gustou unha imaxe elaborada por un colectivo LGTB para celebrar o seu Día do Orgullo e no que as Virxes de Montserrat e a dos Desamparados se bican na boca.

Ben sei que non son cousas comparables na súa magnitude, pero si que teñen algo en común e é a crenza, por parte de moitísimas persoas que profesan unha relixión, de que a súa verdade, a súa fe, o seu convencemento cego de que Deus está con eles, está por enriba de calquera outra cousa. Incluso da vida ou da liberdade dos demais.

De Cañizares espero unha declaración de solidariedade co colectivo atacado en Orlando.