A miña pequena vai cumprir dous anos. E na súa lingua de trapo é galegofalante completa. Pide ir "ao chan" e chámanlle a atención "os cans". Vaise disfrazar de "carrapuchiña" e todo iso que xa imaxinades.

Na casa fálase galego e transmítese a lingua con amor e devoción.

Pero chegou Pocoyó.

Un familiar deulle un DVD coas dúas primeiras tempadas do pequerrecho azul (por outra banda, hai que recoñecelo, divertidísimo). Nun dos capítulos, a historia gravita arredor dun xoguete deses que serven para facer burbullas de xabón. Cunha cousa desas a miña nena métese na bañeira e ela sopra e eu sopro.

Onte díxenlle:

- Mira, para facer burbullas. Como Pocoyó!

- Burbujas - dixo ela en perfecto castelán de Pocoyó.

- Si, chuliña - contestei eu con voz melosa - iso é, bur-bu-llas.

- Burbujas! - repetiu ela con máis énfase.

- Si, meu amor, si, bur-bu-llas, bur-bu-llas... como Pocoyó, ¿a ver como era que se dicía?

- Burbujas! - confirmou insistente, tal Pocoyó.

Mireina moi serio. Pensei nos de Galicia Bilingüe, que insisten en que co actual sistema hai nenos que non aprenden o español. Ollándoa coa miña ollada máis amorosa, sentenciei:

- Pompas, miña rula. Son pompas.

Unha gastroenterite vírica deixoume absolutamente fóra de xogo durante a fin de semana.

Daquela, pasei o día pechado na casa, collendo folgos. Nun determinado intre da mañá, pasei polas teles. Debe de ser terrible estar na casa pola mañá vendo a tele. Porque a oferta é criminal. Fuxín de teletendas - a centos - duquesas de Alba, Pantojas e Anas Rosas - a milleiros - e finalmente cheguei a un documental sobre baobabs, xa sabedes, esas árbores grandes que, eu non sabía, son metáfora perfecta da nosa terra.

Porque o baobab é a árbore escollida polos elefantes para afiar os seus cairos. Os elefantes arríncanlles violentamente anacos gordos da súa pel, e crávanlle o marfil para exercitarse. Calquera outra árbore morrería de certo con semellante ferida. O baobab aguanta e, en canto ten ocasión, fabrica nova cortiza para se protexer, nácelle de novo. Segue adiante. Con ela non poden.

Galicia é baobab.

Outras veces, elefantes máis feros ou furiosos, golpean nos baobabs ata que conseguen tiralos ao chan. Mais o baobab é a única árbore que, a pesar das tentativas de acoso e castración e doma, é quen de sacar novas raíces e, dende calquera dos seus lados deitados, chantalas de novo na terra para seguir vivo.

Galicia é baobab.

Xa recoñecera que tiña a Lovecraft sen ler. Unha desas eivas que se producen na formación lectora dunha persoa, en xeral, e dun escritor, en particular, por mor do costume de ler como leo eu, sen orde e con moito desconcerto. Podería quedar de pinga dicindo iso de que leo dun xeito ecléctico. Pero non, crédeme, é puro caos na escolla dende moi noviño.

Por iso, para reparar esa eiva, pasei as últimas semanas lendo El Alquimista y otros relatos de H.P. Lovecraft que aproveito para recomendar.

A pesar de que o que queda trala lectura de todos eses relatos é a sensación de que o autor escribe unha e outra vez a mesma historia, o certo é que, dende o punto de vista narrativo, o grao de liberdade literaria que manexaba era máximo. Sabido é que en vida non lle publicaron nin un só libro, así que igual foi por iso que escribía como lle petaba, gozando do pracer que transmite o propio feito de escribir.

Despois, como acontece con tantísimas persoas, foi recoñecido como un mestre, no seu caso, da literatura de terror. Sobre iso teño dúbidas: eu colocaríao máis ben dentro do que poderiamos chamar, sen máis disimulos, literatura surrealista, ou onírica ou, se me apurades, incluso, por veces, psicanalítica.

En calquera caso, serve para pasar ben o inverno.

Aquí queda constancia. Agora, agasallo dunha boa amiga, estou con isto.

Velaí o título que terá o meu Chamádeme Simbad cando saia na fermosa lingua catalana, onde vai ser publicado, axiña, por Tàndem Edicións.

Este meu pirata, non me dá máis que alegrías.

Zapeando onte na casa, pasei por Popular TV-Galicia (a canle da COPE, é dicir, da igrexa española) xusto no intre en que aparecía o cartel, no seu telexornal da noite, de Cultura. Como son un vicioso incorrixible, parei alí.

Arrancáronse de tal maneira:

LOCUTOR: Y vamos ya con la crónica Socio-Religiosa del día, con nuestro colaborador (aquí non lembro o nome), que nos va a explicar qué es lo que hoy dijo el Papa en su visita a los obispos de Gales.

E claro, alucinei. A sección de Cultura dese telexornal é en realidade unha crónica socio-religiosa. Daquela, pensarán que son a mesma cousa. E non o son, dende logo.

(E xa non entro no asunto delicado que supón o feito de que, por ter a concesión para Galicia están obrigados -ata onde eu sei- a emitir parte da programación na lingua nosa. Que eu saiba -non me deteño moito por esa canle, comprenderán- non o fan. E pregunto: ¿non tería alguén que ocuparse de que cumprisen coas condicións da concesión?)

Dicíallo o outro día a unha amiga deputada.

Dicíallo o outro día a unha amiga poeta.

Dicíallo o outro día a un grupo de estudantes.

Dígovolo agora a todos vós, xa que ando dando a brasa por aí con esta teima.

O único bo que ten todo isto do "conflito lingüístico" é que, dentro duns anos, estudarase nas Facultades de Ciencias Políticas como un exemplo de conflito inventado, de como se colle unha realidade, na que non existe pelexa por asunto do idioma e, a posta, e para sacar réditos electorais, vai e se monta unha bronca en toda regra que saca á xente á rúa a dicir que está ata ese sitio de que lle tiren da lingua.

Iso é o único bo que vai deixar todo isto. Que nos estudarán nas facultades de Quèbec, por dicir un sitio, para os futuros politólogos aprender como enlearla ata o vómito.

Mañá dará comezo un microespazo na TVG titulado Palabra de autor/palabra de autora, que vai xusto despois do Telexornal do medio día. Durará algo máis dun minuto. En total, 220 programas, que non está nada mal, arredor dun escritor ou escritora e as súas novidades bibliográficas.

Despois desta defunción, e desta (e da supresión de Miraxes, da que nunca aquí falei), é para celebrar que comece este espazo que, aínda que pequeno, cumpre coa obriga da televisión pública, de apoiar e visibilizar a cultura nosa. A hora é magnífica e, a priori, teno todo a favor.

Toca aplaudir á nosa televisión, que tantos paos leva.

Que non nos decepcionen de novo, por favor.

Botei unha semana practicamente secuestrado impartindo un Obradoiro Literario fóra de Vigo que me facía tirar literalmente o meu corpo sobre a cama, ata caer desmaiado e sen folgos ningúns, a intempestivas e pouco poéticas horas da noite. Por iso nada escribín en todo este tempo.

E como estou de volta, e ávido, collín á miña pequecha esta tarde e metémonos os dous nunha exposición que ven de inaugurar o MARCO de Vigo e que me chamou moito a atención tanto polo título como pola filosofía da mesma:

Cousas que só un artista pode facer

Trátase dunha mostra que reflexiona arredor do humor na arte e que leva aos que participan a facer propostas aparentemente absurdas, como, por exemplo, gastar unha fortuna en coller peixiños de cores australianos e levalos en avión a coñecer California. Hai de todo, e quen teña ganas de saber que máis hai, pois que se pase por Vigo.

Eu só direi que gustei especialmente do traballo de Tere Recarens (Barcelona 1967) quen, farta do ceo sempre cheo de nubes de Berlín, decidiu tirarse en paracaídas cunha cámara e unha vasoira para varrer as nubes.

A imaxe de varrer nubes, ou néboa, ou calquera outra cousa que non se poida obxectivamente varrer, é algo que me seduce especialmente e dende sempre. De feito, hai anos, publiquei, no meu libro de relatos eróticos, Xeografías, un conto no que unha muller, mentres varría a néboa, varría tamén as cousas malas do mundo ao tempo que vivía un festín nemotécnico e erótico. Aí queda iso.

Volvín. Gardo o paracaídas. Veño disposto a varrelo todo.

Pasei a infancia metido no Cine Roxy, un cinema de barrio que estaba na rúa Sanjurjo Badía de Vigo, ao carón mesmo da miña casa. Interminables sesións continuas nas que entrabas ás cinco e saías ás nove, para cear, despois de ver dúas películas. Nenos e nenas do barrio correndo en plena película, co acomodador, que vestía como un almirante, perseguíndonos. Flocos de millo. Fragolosinas de fresa. Pipas a moreas. E os primeiros bicos. E a miña nai, que de súpeto, e sen pagar entrada, por suposto, como tanta outra xente, entraba e pegaba un berro para chamarme e que fose cear. Só botaban un anuncio. O do cole. Aplaudiamos a rabiar.

Pasei a infancia no cine Roxy. Había Butaca e Arriba. A divertida era a de arriba. A máis conflitiva, tamén. Alí arriba pasaron cousas que, se llas contase hoxe aos pequechos, non dubidarían en cualificarnos como perigosos delincuentes. Que divertido era todo.

Pasei a infancia vendo películas de Paul Naschy, que vén de deixarnos hai pouco. Pelis de o Home Lobo, Drácula, A Momia e Frankenstein. Lembro unha na que saían os catro. Sangue a esgalla. E películas de mexicanos, e de El Zorro, e moito, moito Bruce Lee. E sempre Naschy, e o seu amigo, Christopher Lee, ou o que é o mesmo, Drácula, pegándolles trabadas no colo a fermosas raparigas de pel estremadamente branca. No Roxy vin "El exorcista" cando tiña dez anos ou así. Tardei en durmir ben un mundo.

Cando escoitei aquela canción de Serrat que vos poño máis abaixo, crin tolear.

O día en que Paul Naschy morreu, comecei a ler a H.P. Lovecraft. Digo sen vergonza que non o tiña lido. Pero estouno remediando. Con gran pracer, entérome de que a súa derradeira fita, La herencia Valdemar, protagonizada pola fermosísima Silvia Abascal, está inspirada nun conto dese autor.

É como se o círculo se pechara.

Pasei a infancia no cine Roxy. Alí agora hai un edificio, poboado de fantasmas. Quizais algún día, aínda que sexa en soños, me meta eu por alí, con Paul Naschy, a trabarlle no colo a rapazas fermosas de pel estremadamente branca.

Este país vai saír adiante.

A pesar de decretos e decretazos.

Este país vai saír adiante.

Porque ten talento, porque está vivo, porque aínda que o queiran afogar, turra de si mesmo e saca as mans fóra da auga. E atopa onde respirar. E sempre acha novos folgos para seguir adiante co soño que queremos e que perseguimos e que estamos dispostos a seguir alimentando aínda que nos neguen o pan e o compango.

Este país vai saír adiante.

Precisamente polos atrancos, precisamente polas barreiras, precisamente porque está ensimesmado e namorado de si propio, e porque ten unha lingua milenaria para dicir de amor pero tamén para dicir basta e xa está ben.

Este país vai saír adiante.

Porque a súa cultura non limita, porque nos arden lumes de artificio dentro do peito, porque vale moito, é dicir, porque é moi valiosa, e xa que logo non imos deixar que esmoreza a pesar dos sepultureiros.

Este país vai saír adiante.

Que fagan o que lles pete por esnaquizarnos, por silenciarnos, por deixarnos fóra. Seguiremos aquí. Sorrindo. Escribindo. Facendo música. Subindo enriba do escenario. Pintando. Traballando arreo. Educando aos fillos e as fillas en galego. Mercando o pan pedindo bolos e non baguettes. Sendo. Resistindo porque somos flor e sol e branco luminoso e esperanza e fe no futuro.

Este país vai saír adiante.