O de onte

27th Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Rajoy

Onte vin xente botándose as mans á cabeza e repetindo, máis ou menos, o mesmo argumento-frase-mantra: pero como é posible que malia a corrupción, a Púnica, a Gürtel, as Black, o Ministro do Interior facendo esas cousiñas que todos sabemos, o outro en Panamá, o sms “Luis, se fuerte, hacemos lo que podemos”, etc, etc, o PP aínda suba máis? Ou, noutra versión: que ten que pasar para que se lles saque do poder?

Eu creo que hai que entender as cousas como son. E así, o estrépito, será menor. Porque cando se entende a realidade súfrese menos.

Porque unha cousa é como nós entendemos que debería de ser a realidade. E outra, ben diferente, como a realidade é. Unha cousa é como nós entendemos que o mundo sería mellor, e outra, o feito de que para moitísima xente o mundo, tal e como está, está moi ben aínda que haxa guerras, nenos soldados ou, como pasa en España, unha violación cada dous días, por poñer algúns exemplos. Por iso se chaman conservadores. Porque queren que todo fique igual. E ollo, non por amolar. É que cren que así todo está ben.
Veredes: tendemos a pensar que o mundo é tal e como está na nosa cabeza. E non tal.  Non é. Nin de lonxe é como está na nosa cabeza.

Tendemos a pensar que todo o mundo ve as imaxes na tele que vemos nós, os programas que vemos nós (eses informativos nos que se denuncian os casos de corrupción, onde se lle sacan as cores aos gobernantes), que len os xornais que lemos nós (esas información que nos dán a entender a necesidade de cambio), que falan das cousas que falamos nós, que se escandalizan dos asuntos que nos escandalizamos nós, que ven as páxinas web, os perfís nas redes sociais que vemos nós. E non é así. En realidade somos moi poucos. Facemos moito barullo. Pero somos poucos.

A realidade, como vos digo, é outra.

Quizais máis gris.

Pero máis real.

O certo é que a meirande parte da poboación non ten problema en aceptar a corrupción. É máis, pensan que hai algunha especie de “dereito dos señoritos” a trincar o que poidan. E máis aínda, se puideran, faríano tamén eles. Entenden como normal, comparten, non ven mal, aceptan, o enchufismo, o tráfico de influencias, os favoritismos. É duro, pero é así. E o que lles parece preocupante non é que un Ministro do Interior se compinche con outros para atacar rivais políticos. O que lles parece grave é que un candidato vaia ver ao Rei e use coleta. Non é unha frase inxeniosa. É literalmente así.

E o certo é que á meirande parte da poboación tanto lle ten que o presidente do goberno diga obviedades sen ningún calado político, que se trabuque en cousas básicas ou directamente, que falsee a realidade. “Son los nuestros” e como son os nosos, eu vótolles. Non lles interesa que lles expliques que os recortes son por eles. Non lles interesa que lles argumentes que hai millóns de euros que se gastan en cousas pouco importantes e que habería que dedicar, por exemplo, a dependencia ou a axudar aos nenos e nenas con necesidades especiais. O que lles interesa, entendámolo, é que haxa Fórmula 1 en Valencia, por dicir calquera cousa. Porque si, na terra de Rita Barberá gañou de novo o PP (e están perfectamente informados de que toda, TODA, a cúpula do PP de Valencia está imputada por corrupción). Volveron gañar e por goleada. Entendámolo. Asumámolo. E deixemos de sufrir.

Á meirande parte da poboación non lles preocupa o que lles pase aos refuxiados, ás mulleres maltratadas, ás linguas minorizadas, aos homosexuais, ao sistema educativo ou sanitario. E como non lles preocupa, poden concentrar a súa atención noutros asuntos que si lles preocupan e meten medo. En Venezuela, por exemplo, e tomar en serio que aquí o obxectivo é facer unha ditadura bolivariana. Ou en que os galegofalantes queremos destruir o castelán. E tómalo tamén en serio.

A cousa é así de simple. Visto o visto, a meirande parte da poboación está cómoda, satisfeita e convencida de que España va bien. Así que para que facer cambios.

(E quen os votou, sobre todo quen os votou, que son se queixen. E os que falan de cambio e de revolución e de non sei que e que igual están máis pendentes de si mesmos que de outros, xogando ao tacticismo, tampouco).

Fernández Díaz, De Gea…pero non falamos do importante

23rd Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage

Escoitei a Fernández Díaz, vía Periscope, que son un modernito, explicar o das filtracións. E escoito á xente do seu partido repetir o mesmo mantra: “isto é unha conspiración, que vergonza que o espiasen, como é posible a filtración, que pouca saúde democrática”. En troques de falar do que hai que falar, de como é posible que un Ministro do Interior se confabule con outros para prexudicar a mantenta a un rival político, o que pretenden, como se fosemos menores de idade idiotas, é que miremos para onde non hai que mirar, que nos esquezamos do gravísimo que é que un ministro actúe así e que o vexamos como un damnificado.

El, de feito, claro, non fai máis que repetir unha e outra vez que el é unha vítima. Leva dous días repetíndoo.

O asunto é moi semellante a todo o que se comenta sobre os supostos prostituidores De Gea e Muniaín (si, escribín “prostituidores”; falemos en propiedade: non hai que poner o ollo sobre as prostitutas, senón sobre os puteiros;  non hai que falar tanto das prostitutas, senón dos homes que as tratan como gando e obxectos de consumo…porque existen homes así existe a prostitución, non é ao revés).

Sen ir máis lonxe, onte, na radio, Cárdenas, en Europa FM, un home con moitísima audiencia e que xa ten recibido críticas moi duras por parte das feministas e de calquera que teña dúas neuronas activas polo tipo de comentarios que sempre fai sobre as mulleres, insistía en que non era para tanto o asunto porque “el uso de la prostitución en España no es delito” e nos lembraba todo o tempo que as rapazas son “mayores de edad”. Os xornais deportivos, pola súa banda, dedicáronse a falar da “unión de la selección” dende que saltou o caso,  que “todos están con el portero de La Roja” e, como moito, certa preocupación por como afectará ao seu rendemento. Pero nin unha palabra sobre esa forma extrema de violencia que é a prostitución. O Cardenas, diante da súa millonaria audiencia, despachouse a gusto, por suposto, falando da inmoralidade de que se filtrasen os wasapps dos futbolistas, e puxo o berro no ceo pola filtración. Pero nada de reflexionar sobre a escravitude sexual ou o noxento comportamento de quen merca carne para o seu goce.

E claro, repetiu que eles son as vítimas.

Unha vez máis, obrigándonos a ver para onde non hai que ver.

Así que falemos ben:

O importante é que hai ministros que supostamente espían a rivais políticos. Diso  hai que falar.

O importante é que hai homes que sustentan o negocio da prostitución. Puteiros. Eles son o problema, non as prostitutas. Diso hai que falar.

O menos importante é quen fai as filtracións ou se é legal ou ilegal o consumo sexual previo pago.

Falemos en propiedade.

Coma no 39

20th Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Valencia

O pasado xoves estiven toda a tarde en València reunido con editoras e editores falando de libro dixital, Edición 3.0., novas formas de comunicación no mundo do libro, eBooks, etc. Todo moderno, século XXI, actualidade, en realidade, futuro. Ao saír, os compañeiros e compañeiras, do Convento do Carme onde eran as xorandas Galeúsca de Editoras e Editores, desembocamos na praza da Catedral. Estaba ateigada de xente convocados polo Arcebispo Cardeal Cañizares para “desagraviar”, con rezos, rosarios e máis rezos e misa, á Virxe que, seica, un colectivo moi minoritario LGTB insultara cun cartel no que puñan, como celebración do Día do Orgullo, a dúas virxes bicándose (ollo, un grupo minoritario, os grupos maioritarios desmarcáronse do cartel) .

Sen entrar en cuestións relixiosas nin nas crenzas de cada quen, foi como viaxar no tempo. E velaí queda a foto que discretamente fixen. Bandeiras de España coas letras, moi grandes de VIVA CRISTO REY, ESPAÑA CON CRISTO REY Y LA SANTÍSIMA VIRGEN, ou VALENCIA CONTRA LA DEGENERACIÓN, moitas máis bandeiras de España inzadas por xente con estética pseudomilitar, representantes de España 2000, un coñecido grupo da ultradereita, moito cura vestido de cura (non de paisano), moitas monxas, e moita, moita, moita xente enfadada, mesturando no mesmo discurso patriotico-relixioso-españolista, todo, ata bandeiras e boinas carlistas (esa xente que aínda non a vin enfadarse porque asasinen mulleres, por exemplo).

Metía medo, a verdade.

Por certo que o único partido que acodiu foi o PP. A presidenta local foi falar brevemente co arcebispo. Tamén estiveron varios deputados (acoden estes ás concentracións contra da violencia de xénero?).

Logo, segundo leo na prensa, dentro da Catedarl, Cañizares volveu a insistir en que non existe a Violencia de Xénero (iso non é ofensivo?).

Como as crónicas  deixaron claro ao día seguinte (onde nin unha palabra se dixo deses editores e editoras que levaban días falando de cultura), un acto así non se celebraba en Valencia dende o ano 1939.

Nós falando de futuro e tanta xente nostálxica do pasado…

Borges, 30 anos despois

14th Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

María Esther Vázquez

Hoxe cúmprense 30 anos do pasamento de Jorge Luis Borges, un dos autores que máis me marcaron, moi probablemente porque o lin no momento perfecto, concretamente cando principiaba os meus estudos de Filosofía en Santiago. Merquei un exemplar de “Narraciones” (unha escolma preparada por Marcos Ricardo Barnatán) cando tiña 17 anos na Feira do Libro de Vigo, e foi ese un volume que me levou a “El Aleph” primeiro, e ás Obras Completas máis adiante. Dende aquela, non deixo de volver unha e outra vez a Borges. E non deixo, unha e outra vez, de marabillarme diante da súa prosa prodixiosa, envexoso dese talento.

Como digo, levo volvendo a el ano tras ano. A Borges. A Whitman. A Stevenson. A Verne. A Celso Emilio Ferreiro. A Philip Roth. Sobre Borges escribín en canta publicación se me ofreceu para dicir algo. E este ano, na viaxe á Feira do Libro de Buenos Aires que nunca hei esquecer, tiven a sorte de compartir parladoiro con grandes expertos e amigos seus e, sobre todo, con María Esther Vázquez, amiga íntima e, sobre todo, colaboradora estreita que con el asinou libros. Velaí deixo a foto dese encontro.

Borges dicía que unha das formas da felicidade é ler “A illa do tesouro” de Stevenson. Concordo ao cento por cento. E engado: unha das formas da felicidade é ler a Borges.

 

E vai facer Cañizares unha declaración de solidariedade co colectivo LGTB?

13th Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Cañizares

Entro en twitter e convénzome (aínda que xa o estou dende os 12 anos ou así) da necesidade de que aquilo que gregos e romanos tiñan tan claro se faga de vez: separar, e para sempre, a relixión da vida civil. E nada teño que dicir sobre o que cada un queira crer. Sinceramente, é que non me importa. Son ateo e non me amola que ti non o sexas. Pero si que os crentes (de calquera relixión) pretendan organizar a miña vida, a regulación xurídica das leis do estado, a educación dun país dictando o que os cativos e cativas deben aprender ou non, o que se pode ler nos libros, publicar ou censurar, ver nos cines ou emitir na televisión. Somos adultos, dixo Kant no século XVIII, así que a relixión agora ten que quedar no ámbito do íntimo. Pero pasan tres séculos e non, resulta que non. Que esa maioría de idade da que o filósofo alemán falaba e que nos permitía declarar o tempo da Deusa Razón aínda non chegou.

Dicía que entro en twitter e os tres primeiros chíos volven convencerme do que xa sei: un fala de que o asasino de Orlando era un islamista radical; o segundo, que un grupo terrorista afín a Al Qaeda asasinou a un refén canadiano; e o terceiro, que o cardenal arcebispo Cañizares organiza unha concentración para rezar o rosario como acto de desagravio porque non lles gustou unha imaxe elaborada por un colectivo LGTB para celebrar o seu Día do Orgullo e no que as Virxes de Montserrat e a dos Desamparados se bican na boca.

Ben sei que non son cousas comparables na súa magnitude, pero si que teñen algo en común e é a crenza, por parte de moitísimas persoas que profesan unha relixión, de que a súa verdade, a súa fe, o seu convencemento cego de que Deus está con eles, está por enriba de calquera outra cousa. Incluso da vida ou da liberdade dos demais.

De Cañizares espero unha declaración de solidariedade co colectivo atacado en Orlando.

280.000 euros para restaurar a tumba de Franco

9th Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Franco

Hoxe coñecimos que o goberno en funcións destinará 280.000 euros para restaurar a tumba de Franco. A orde parte de Patrimonio, que depende directamente de Presidencia do Goberno.

A cousa é interesante porque, como sabedes, este mesmo goberno decidiu cargarse (non destinan un céntimo de euro, así que é como se a derogaran) a Lei de Memoria Histórica. Din que non hai que “reabrir feridas”, que  hai que esquecer e non sei que milongas máis e que hai que deixar as cunetas, as fosas comúns, tranquiliñas. Sen embargo, atopan case que 300.000 euros para que a tumba dun ditador asesino criminal xenocida estea en condicións, bonita, presentable. Por suposto que iso non fai feridas nin nada, que va.

Propoño que non se restaure. Que a deixen apodrecer.

Sería unha boa metáfora de que, por fin, somos unha democracia.

A literatura que me salvou a vida

6th Xuño 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

book-926095_960_720

O outro día, logo dun coloquio con adultas e adultos sobre a miña novela, dixen a un grupo de lectoras coas que abandonaba o edificio onde se celebrou o acto, que a min, a literatura, me salvou a vida. Non é unha frase feita de escritor, unha desas sentencias que largamos poñendo cara de interesantes. É literal. De non ser polo meu oficio de escritor, sen dúbida estaría morto. Agora non digo literal, pero si que eu non sería eu. Dende logo, tal e como me coñezo, aturo, gozo, sinto, non sería. Sería outro. E digo sen falsa modestia: sería outro peor.

Fantasiar, inventar realidades, completar o meu mundo con outro paralelo, é o que me permite, día a día, seguir adiante, sorrir, respirar. Non entolecer. Iso: ter vida. Salvarme de min mesmo.

Ray Bradbury escribiu: “Hai que inxectarse cada día de fantasía, para non morrer de realidade”. Sen dúbida expresouno mellor ca min. Pero vén sendo basicamente o mesmo. Porque a realidade si que é letal.

Por iso leo. Escribo. Soño. Atrapo palabras.

E son.

Mulleres e poder

26th Maio 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Feminismo

Mirade ese cadro. Tomeino do perfil en twitter @femilustrada Fala do número de mulleres que ocupan postos directivos na Banca española, é dicir, no Poder Real. Como vedes, é case que anecdótico. O mesmo cómpre dicir de practicamente todos os estamentos profesionais que teñen que ver con toma de decisións con calado social. Poucas mulleres na banca, no xornalismo, na edición, encabezando listas electorais, dirixindo partidos políticos, grandes empresas… das poucas que hai, moitas están aí porque os seus vencellos familiares, de propiedade, así llo garanten (a señora Botín, por exemplo).

Cando vou aos coles e institutos sempre me reivindico como home feminista. Dígolles que como rapaces deben de ser abertamente feministas, exercer o feminismo, loitar porque todas e todos se atrevan a levar unhas gafas lilas postas para ver a realidade. Coméntolles que só así conseguiremos achegarnos á igualdade. E que unha sociedade onde hai discriminación por cuestión de sexo, é unha sociedade inxusta e en absoluto democrática. E que a nosa continúa dominada polo falocentrismo e os mecanismos de dominación patriarcal.

Escoito moi pouco aos Catro Magníficos, todos homes, claro, e que aspiran á presidencia do goberno (eses catro que ocupan toda a atención mediática, como se non houbese máis opcións….por certo, algunha outra opción si que ten unha muller á fronte) falar destas cuestións. Non está moito nas súas axendas. Só sabemos que os de Ciudadanos, que no anterior programa electoral se ensarillaron con cuestións de que toda a violencia é igual, que tanto homes como mulleres maltratan, etc, desta volta “corrixírono”.

Non falan, Eses Catro Machotes, por exemplo do medre brutal de casos de violencia de xénero entre a mocidade. Ou de cambiar a Constitución para que as nenas poidan ser Xefas do Estado aínda que lles naza, con perdón, unha piroliña (como un día Filipe e Letizia teñan un desliz e veña un neno, hai un problema ben gordo porque a santa Constitución mantén a supremacía testicular por enriba de todo).

Quero un mundo novo para as miñas fillas e fillos. Lila. Feminista. Liberado. Quéroo. Quéroo moito. Quéroo xa.

OS NAZIS, QUE VOLVEN

26th Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Austria

Mentres Europa ve para outro lado, como nos anos 30 do século pasado, os nazis volven conseguir espazos de poder amparándose nunha democracia que, por certo, odian. Onte mesmo, en Austria (patria de Adolf). Celebrouse a primeira volta das presidenciais e gañou a estrema dereita, ou sexa, os nazis, os xenófobos, os violentos, os excluíntes, os machistas, os abusóns. Os malos, carallo, non teñamos medo a dicilo. Gañaron. E noutros países desta Europa que, si, ve para outro lado, non vaia ser que teña que tomar medidas, a cousa non é mellor. Os nazis recuncan en todas partes. En Francia (Frente Nacional), en Alemania (Partido Nacional Democrático Alemán), Grecia (Amencer Dourado), Finlandia (Partido dos Finlandeses), Dinamarca (Partido Popular Danés), Holanda (Partido pola Liberdade), Hungría (Movemento por unha Hungría mellor), Italia (Liga Norte), Inglaterra (Partido da Indepencia) e a xa citada Austria (Partido da Liberdade de Austria). En todas partes. Como se non existise unha historia europea, negra, chea de morte, erros e violencia, precisamente, por consentir ese tipo de formacións que só teñen unha finalidade: acabar con todo.

Son partidos guiados pola morte, pero gañan.

Son partidos guiados polo odio, pero gañan.

Só nos traerán morte e odio. Pero gañan.

E Europa, si, ollando para outro lado. Non vaia ser.

Falando de “libros para jóvenes adultos”

21st Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

man

Hoxe, no xornal dixital BEZ que se edita en Madrid, e da man da xornalista Esther Ortiz, teño a honra de saír na reportaxe, estupenda, completa, e moi clarificadora, sobre ese fenómeno editorial de masas que son os “libros para jóvenes adultos”, como se recolle no titular e certifica a Asociación de Bibliotecas Estadounidenses no que se refire ao medre de vendas desta clase de libros ano tras ano e que comprende a toda esa rapazada “de fronteira” que está entre o fin da adolescencia e o comezo da teórica vida adulta. Aí opinamos Alfredo Gómez Cerdá, Premio Nacional de Literatura Infantil e Juvenil, o blogueiro, youtuber, escritor e editor Javier Ruescas, libreiros de barrio, e un servidor.

Quedan aquí as miñas declaracións:

Francisco Castro, autor de Chámademe Simbad  y O neno can -ambos en la lista de honor del IBBY– y editor en Galaxia, encuentra “cada vez más difícil definir la novela para jóvenes porque el mercado nos ofrece cada día más libros de frontera, que no sabemos muy bien si son juveniles o de adultos”. (…) Respecto a esta supuesta falta de calidad, como editor Francisco Castro es contundente. “El único criterio de selección de una obra que un editor que quiera ser merecedor de tal nombre tiene que tener es la calidad.” (…) “Como editor, desconfío de los textos con un discurso didáctico que me explica los valores que va a aportar a los lectores. El criterio es que sea una buena obra. Luego ya vendrán los profesores a sacarle partido.”, subraya Francisco Castro.

E a reportaxe enteira, aquí.