Aqueles partidos na rúa

29th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Fútbol

Leo que no Proxecto de “Ley Orgánica de la Seguridad Ciudadana” que Gallardón e o seu equipo remitiu ás Cortes, facer deporte na rúa sigue sendo considerada “falta leve” pois vai contra a seguridade da xente. Ou sexa, que o partido de fútbol de toda a vida, improvisado en calquera patio ou campo ou rúa con poucos coches ou onde sexa, seguirá penado pola lei.

Lin a nova e quedei un chisco flipado porque non sabía que violentara tanto a lei cando era cativo. Sei que a vulnerei en moitas ocasións, moitas veces e dun xeito consciente e premeditado. Por exemplo cando entrabamos na da señora Munda a roubarlle as ameixas e ela saíanos detrás, aínda que sen moito convencemento, cunha vasoira para darnos na cabeza. Ou cando tiramos a estrutura aquela de madeira dunha casa en construción tirando por unha corda grandes e pequenos no barrio, unidos na inconsciencia feliz do ben que o estabamos pasando facendo abanear aquela tentación arquitectónica (imaxino que xa prescribiría) para ter leña para a fogueria de San Xoán. Si, dende logo, sei que vulneramos a lei cada vez que pola noite do 23 de xuño prendiamos a cacharela a pesar das advertencias da señora Juana de que iamos queimarlle as pereiras e que a policía xa nos advertira de que tanta madeira non. Pero prendiámoslle igual á fogueira. E viñan os bombeiros e a policía. E era unha festa… Pobre señora Juana.

Da miña infancia, un dos recordos que atesouro con máis pracer ten que ver cos partidos de fútbol na rúa. Todos aqueles que xogamos naquel irregular campo case que de herba (céspede salvaxe, con ortigas incluídas e moitos buracos onde incriblemente ninguén deixou nunca un nocello para sempre inservible), no que unha casa dunha parede que quizais algún día foi branca actuaba como linde e fronteira do saque de banda. Alí retamos os do meu barrio (A Rola, en Teis) aos de Vichita moitos sábados pola mañá, en partidos que duraban tempo e tempo e tempo e nos que ningún dos dous equipos tiña o mesmo número de xente e nos que sentiamos que nos xogabamos literalmente a vida en cada balón. Carlitos era o porteiro. E o dono do balón, por certo. Máis de unha e de dúas veces quedamos sen xogar porque se enfadou por calquera cousa e daquela levaba o balón para casa e acababa a festa. E lembro aquelas alineacións gloriosas de nenos con remendos nos pantalóns, greñas yeyés, e moita, moita ilusión. E a única vez que tivemos redes nas porterías, porque Pucho llas collera a alguén da súa familia, que andaba no mar. Montouse unha boa cando se descubriu o roubo. Pero tivemos redes. E lembro marcar un gol de cabeza rematando un córner. E lembro meter outro dende fóra da área que pasou por debaixo das pernas de tres xogadores e do porteiro. Ou igual non foi así pero quero lembralo así porque é unha lembranza fermosa. Tanto ten se non é exacta de todo. Tanto ten.

Xogamos moitos partidos de fútbol na rúa. E fomos felices. Non sabiamos que era un delicto. De sabelo, de certo que aínda había gustarnos máis.

A danza do Cosmos

22nd Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Image converted using ifftoany

Andan os astronomos preocupados porque aparecen por aí grupos de galaxias ananas “bailando”, movéndose en órbita en forma de disco, é dicir, facendo o que non se espera delas, danzando no Cosmos á súa bóla libre, pasando de leis de gravitación, da tiranía de Newton e da obrigatoriedade das Normas Inexorables e Obrigatorias.

Os señores de bata branca, os controladores de Como Todo Debe Ser treman desconcertados: que fai o universo nesa anarquía!, que obedeza!, que obedeza!

E sinalan, doídos, que agora non comprenden nada.

Ao mellor, é que Revolución empezou de vez.

Vivir con menos de 5 euros ao día

21st Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

5

Dende hai aproximadamente un ano, convivimos con absoluta normalidade cos datos, coma sempre fríos e fríxidos, da pobreza no estado español e no mundo. Montoro di que non, que todos minten, incluso as ONGs vencelladas á igrexa católica.

E o mesmo que aprendimos, a forza de ver o negriño comesto polas moscas a que xa non nos impresione ver negriños comestos polas moscas, estamos comezando a inmunizarnos coa mesma forza diante desas informacións que volven falar, nunca tal pensaramos, de nenos e nenas que pasan fame, de familias vivindo na pobreza, de universitarios que non poden pagar a matrícula, na nosa contorna veciñal máis próxima.
Afacémonos a todo.
Tamén a vivir ignorando a miseria. Centrados no Mundial ou no que toque centrarse para non ver tan tristeira e insufrible realidade.
Para non percibir esa miseria que volveu e que se instalou entre nós aínda que, en realidade leva séculos vivindo, como atmosfera habitual, pegada a epiderme dos pobres de verdade en moitos lugares do mundo.
Así que vou dicir unha obviedade e vou escribir un deses textos que algúns -en especial os señores da dereita- adoitan cualificar como demagóxicos. Xa sabedes: cando algo é moi obvio (se o que gastamos en armas fose para sanidade mellor nos iría, ou, co que custa manter determinados privilexios acabamos coa fame no país…ese tipo de reflexións sinxelas), pois iso, axiña se nos di que un estamos a facer demagoxia. Literalmente: a dicir o que o pobo quere escoitar. O que pasa é que os que nos gobernan levan moitos anos só dicindo o que os que non son pobo, senón aristocracia económica e poder, queren escoitar (xa sabedes, tamén: reforma do  mercado laboral, perda de dereitos cidadáns, recurte de servizos básicos para unha vida digna…a non ser que se pase por caixa… ese tipo de cousas tamén).
Vai a reflexión demagóxica: vivimos nun mundo terriblemente inxusto porque dos aproximadamente 7000 millóns de seres humanos que somos neste planeta, hai arredor duns 4000 millóns que malviven con menos de cinco euros ao día. Se xa nos custa imaxinar como fan os mileuristas para chegar a fin de mes, pensemos o como ten que ser vivir con menos de cinco euros ao día.
Por suposto, e para seguir coa demagoxia, a meirande parte destes cincoeuristas concéntranse no que chamamos países empobrecidos (que non pobres), explotados e dedicados, no básico, a producir barato para que nós, os que estamos algo mellor, poidamos manter o noso nivel de vida.
É tan demagóxico o que veño de escribir como verdadeiro. É tan indecente o que veño de escribir como verdadeiro.

Vendendo armas para que morran nenas e nenos

17th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Levamos uns días asistindo ao horror das imaxes dos nenos e das nenas de Palestina morrendo nas praias, asasinados nunha guerra que dende logo nada ten que ver con eles.

E hoxe sabemos que o Estado Español exportou armas o ano pasado por valor de 4000 millóns de euros.

Hai que dicilo con claridade aínda que alguén se apresure a chamarme demagogo: se hai guerras, se hai nenos e nenas que son asasinados nas praias en guerras que non son as súas, é porque isto da guerra é un negocio caralludo #vergonza

Facernos máis fortes

16th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

O derradeiro domingo de xuño, como todos os anos, xuntámonos un grupo de amigos e amigas, case que douscentos, arredor de Agustín Fernández Paz para entregarlle o Premio Trasalba 2014 que outorga a Fundación Otero Pedrayo.

A cita foi na Casa Grande de Amoeiro. Escoitamos as súas palabras, algúns tivemos a fortuna de poderlle dicir canto lle queremos e logo fomos xantar, tamén como cada ano, ao souto que hai fóra do pazo de don Ramón.
Como adoita acontecer sempre, nos días seguintes á xornada emocionante, reaparecen frases que se escoitaron, colle nova vida aquela reflexión, agroma no pensamento a frase acaída que alguén pronunciou.
Ese é o caso do que Agustín dixo no seu fermoso discurso de agradecemento ao recibir o premio cando falou, aclarando que non lle gusta ter que dicilo, que lle encantaría que todo fose mel sobre filloas pero que non o era, que hoxe en día a situación lingüística é de ataque continuo contra da lingua de nós. Comentou, tamén, que os actuais gobernantes foran quen de destruir en poucos meses o que levara anos construir referido á normalización lingüística. E, nese contexto, dixo a frase esencial ao explicar que os que nos agreden no fondo fracasan porque os ataques fannos moito máis fortes.
Por desgraza, e por fortuna, así é.
Digo por desgraza porque é terrible que sexamos unha cultura atacada. Dende hai séculos. En especial por aqueles que máis deberían preocuparse pola saúde do idioma, o seu coidado e espallamento. Mais non o fan e, aínda máis, esfórzanse en satanizarnos e poñernos chatas por vivir en galego. Iso tamén o salientou Agustín: en Galicia é difícil vivir en galego, en especial nos contextos urbanos.
Mais eses ataques fannos máis fortes.
E digo por fortuna porque grazas a ese ataque estamos vivos, erguendo a ollada para ver de fronte ao mundo a pesar de que no fondo desexan que teñamos a ollada posta todo o tempo no chan, nos zapatos de quen nos coloniza. Dixo tamén Agustín e leva razón: amamos a diversidade lingüística e amamos que se poida vivir con plenitude en castelán. Pero queremos facer o mesmo e, sobre todo, non queremos que se nos creben os dereitos mínimos ao respecto da vida en galego.
Eu quero vivir nun contexto normal e normalizado onde non haxa que batallar día si e día tamén pola obviedade de usar con naturalidade, sen dar explicacións e, sobre todo, sen vernos prexudicados, por falar galego (como tamén dixo Agustín, moitas empresas obrigan aos seus traballadores, incluso sen llo dicir, a ocultar que son galegofalantes…como se a lingua propia fose algo sucio ou indigno). Eu non quero vivir facéndome forte porque me atacan. Eu quero vivir e sentirme normal. Que os meus fillos non se sintan raros por falar galego nunha cidade como Vigo. Sen que me asocien politicamente con ninguén por falalo (xa me posiciono eu a diario por outras moitas cousas).
Si. Fannos máis fortes.
Pero cansa ter que vivir sempre na resistencia.

O galego e a economía

14th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Botei un día enteiro participando nunhas xornadas profesionais centradas nos novos entornos de traballo nestes tempos complicados que estamos a vivir. Foi todo moi interesante e,  coma sempre, aprendín cousas. Porque sempre se aprende escoitando falar a outros e a outras aínda que non sempre se compartan as súas ideas.

Falouse fundamentalmente de economía, de como mellorar rendementos, traballar nos novos entornos… en definitiva, de como ser máis eficaces nas nosas actividades profesionais. E pasaron pola palestra importantes directivos e xentes experimentadas nas cousas da economía, das organizacións, das empresas, das estratexias competitivas… e, en toda a mañá… só se escoitou unha vez o galego (e foron un monte de xente galega a que participou)….e foi un empresario catalán que trouxo unhas palabras escritas na nosa lingua!  Así que xente acostumada a tomar decisións, a crear cartos, a asumir riscos, a, en definitiva, fabricar riqueza e mover o mundo real, non teñen o galego incorporado á súa vida empresarial. E non só iso. É que se alguén lles dixese algo sinalando isto como unha eiva, probablemente nin entenderían que é o que se lles está a reclamar.

O tópico, precisamente porque o é, levamos escoitándoo e repetíndoo toda a vida. E xa sabedes cal é: a economía galega non fala galego, as empresas galegas, agás excepcións moi excepcionais (e por certo, empresas exitosas) non saben do galego nin lles preocupa a cuestión. Tampouco teñen sensación de que se perdan nada. Como tampouco, e velaquí ao meu entender a clave de todo o problema, teñen a sensación de que a sociedade, para ao que a eles preocupa (vender, facer negocio, mover cartos dun lado para outro) considere que o galego teña que estar.

Traducido e coma sempre: se a economía galega prescinde da lingua do país, non a ten en conta, nin a chega a desprezar porque en realidade nin a considera un factor económico relevante, se algo así sucede é só, e sen ningunha clase de dúbida, pola nosa causa culpa responsabilidade desleixo desinterese, etc. Non hai unha masa crítica consumidora en galego potente. Non hai unha masa de galegos e galegas que obriguen ás empresas a incorporar o galego na súa actividade, na súa comunicación, na súa normalidade.

O doado é satanizar ao empresariado e acusalo de galegofobia (haiche moito, si; mais tamén unha chea de proletarios obreiros galegófobos). Eles o que queren é vender. E se detectan que o galego é un factor de venda  incorporaríano sen o dubidar.

As consecuencias de que a lingua galega estea fóra da realidade económica de Galicia é a que xa todos e todas sabemos. E sabemos que son consecuencias tráxicas, tamén a nivel económico ou político.
Levámolo dicindo toda a vida: só cando as elites falen, con normalidade e en público, en galego, a situación da lingua mellorará e sairá da marxinalidade. E a clase directiva, gústenos ou non, son elite.

A eles e a elas habería que evanxelizalos para o galego.

E para que entendan, tamén, que non todo é cuestión de pasta.

Algunhas cousas boas que trouxo PODEMOS á escena política española

10th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

A irrupción de Podemos na escena política española trouxo consigo unha morea de cousas boas. Entre outras, que a esquerda tradicional (léase PSOE) agora quere parecer esquerda. Esquecéraselles. Agora de súpeto deulles por aí (iso si, votan a prol da coración de Filipe “malia ser republicanos de corazón”). E trouxo de bo que a dereita tradicional se volveu máis dereita, ou sexa, menos maquillada cando resucita os vellos medos que tanto bo rédito electoral lle deu de sempre (estes veñen queimar igrexas, son proetarras bolivarianos…). O nacionalismo galego, iso tamén é bo, empeza a falar de “achegarse á xente”. A prensa estatal -tamén o é, xa está ben de falsidade- amosa a súa cara real, e de súpeto El Mundo e El País parécense por vez primeira satanizando un movemento que cuestiona, ameaza, e pretende superar, o bipartidismo (uns son dun partido e o outro creo que era doutro, antes, non dende logo agora). E, sobre todo, a súa aparición fai que, por vez primeira dende, probablemente, o inicio da sacrosanta e mintireira Transición, se volva falar de política e de ética, de políticos e principios morais, de economía e respecto polos dereitos dos traballadores, de realidade e democracia.

Iso é así por enriba de filias e de onde teñamos o noso corazón político. E iso é algo bo.

E é patético, absolutamente patético, ver ao resto dos partidos políticos, agora, tentando subirse ao carro da ética. Aínda que sexa para gañar votos.

 

Mariano Rajoy e Felipe González falan de fútbol

9th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Hoxe, Mariano Rajoy, presidente do goberno de España, declarou nos corredores do Congreso dos Deputados, que non lle gustaría estar na pel dos brasileiros logo da derrota brutal que lle infrinxiron onte os alemáns.

El, que non fala case que nunca de nada, fala de fútbol.

Outro presidente, neste caso expresidente, e directivo dunha empresa enerxética (oh!, en serio?), Felipe González, logo do discurso de Filipe VI o día en que foi coroado, ao sair, diante dos xornalistas, o único que dixo foi que o novo rei estivera ben pero que xa que tiña micros diante, que quería transmitirlle a súa solidariedade a La Roja despois da malleira que lle meteran os holandeses.

É curioso ver como estes dous poderosos homes son quen de amosar a súa solidariedade cos que están feridos (as facianas dos meniños brasileiros onte a chorar segundo ían caéndolle os goles eran todo un poema tráxico) mais non son quen de abrir a boca para falar do mal que o deben de andar a pasar todas esas nenas e nenos que en España, ou no Brasil, malviven por debaixo do umbral da pobreza, ou de todos eses que no terceiro mundo non teñen que comer. En parte, porque as grandes empresas enerxéticas como nas que traballa o expresidente, ou para as que traballa, doutro xeito, o actual presidente, lles quitan o pan e os explotan.

O fútbol é o opio do pobo. Ben que o saben.

Primeiro pensar no partido. Logo (se cadra) na xente.

8th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Onte vin na tele La dama de hierro, biopic de Margaret Tatcher maxistralmente interpretada por unha Meryl Streep que consigue o que só consiguen as actrices máis grandes: que nos esquezamos dela e empecemos a ver ao personaxe, que se nos olvide a maquillaxe e a caracterización e nos centremos só en gozar da recreación, dende o seu alzhéimer final, dunha vida complexa, complicada e polémica pero que, sen dúbida, fixo historia.

Malia isto, non creo que pase á posteridade como unha gran xestora. Si como unha muller decidida coas (súas) cousas claras. Mais entendo que foi un desastre para o pobo. Igual que os neocóns que agora nos gobernan, a súa prioridade foi o capital, as grandes empresas e os beneficios económicos das clases mellor posicionadas.

Na película di mil veces que toma as decisións “polo ben do partido”. Os seus asesores discuten algunhas das súas decisións “porque podemos perder as eleccións”. Indubidablemente e coma hoxe, onde os que nos mandan pensan, primeiro, no seu partido, e logo, en como o que fagan ou deixen de facer poder facerlles perder ou non unhas eleccións. Lembrade a Aznar, nas horas seguintes aos atentados de Atocha, reunido co seu Xefe de Campaña, vendo como podían bruxulear para non perder, como perderon, a súa cita electoral…

39 anos sen mellorar nadiña

7th Xullo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

O xoves aquel, as redes estaban inundadas de imaxes da coroación (en pleno século XXI e nun estado que se di democrático!) de Filipe VI. Moi militar el (en pleno século XXI e nun estado que se di democrático!), baixando reverencial a cabeza diante de Rouco Varela (en pleno século XXI e nun estado que se di democrático!), falando da igualdade entre homes e mulleres, cando el ten unha irmá maior e sen embargo reina el porque é home (en pleno século XXI e nun estado que se di democrático!), libre todo o escenario de “perigosa”  simboloxía republicana (en pleno século XXI e nun estado que se di democrático! )… Etc.

Da enxurrada de imaxes (canta publireportaxe nas teles por favor! ) quedo con esta, para min resumo prefecto do anacronismo que representa a existencia da monarquía, repito, en pleno século XXI e nun estado que quere chamarse democrático.

Se vos decatades, son practicamente idénticas. A mesma foto. Muda un chisco a calidade da cor. Pero en esencia, son a mesma foto. Ninguén diría que pasaron tantísimos anos. Case que catro décadas.  Nas dúas temos un home (non unha muller: a Constitución aínda sigue falando da primacía masculina na liña sucesoria) que herda o cargo por vía familiar, vestido de militar (cando os militares son unha ínfima parte da poboación e dende o punto de vista simbólico significan o que significan na nosa historia) xurando unha obviedade: que vai respectar a lei. En ambos os casos, faise o xuramento nun contexto altamente contraditorio pois o rei comparece diante dos representantes da soberanía popular (deputados e senadores) sendo el alguén que non foi elixido por un pobo soberano, senón por un ditador fascista e criminal.

Así que, vendo a foto (e sen ter nada en contra de Filipe, pero si contra da monarquía) a foto, case que a mesma corenta anos despois, amosa a pervivencia dunha certa forma de franquismo. Evidentemente o actual rei seguro que está moi afastado, ideolóxica e  emocionalmente, de calquera sensibilidade totalitaria. Mais a institución monárquica, mentres non se nos pregunte en referendum á totalidade da cidadanía, seguirá estando baixo da sospeita da ilexítimidade.

E isto é algo que cómpre solucionar.  Ou queremos dentro doutros corenta anos a mesma foto, desta volta protagonizada por unha muller (pero porque non hai home, que conste), a mesma foto, repito,  por terceira vez?