OS NAZIS, QUE VOLVEN

26th Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Austria

Mentres Europa ve para outro lado, como nos anos 30 do século pasado, os nazis volven conseguir espazos de poder amparándose nunha democracia que, por certo, odian. Onte mesmo, en Austria (patria de Adolf). Celebrouse a primeira volta das presidenciais e gañou a estrema dereita, ou sexa, os nazis, os xenófobos, os violentos, os excluíntes, os machistas, os abusóns. Os malos, carallo, non teñamos medo a dicilo. Gañaron. E noutros países desta Europa que, si, ve para outro lado, non vaia ser que teña que tomar medidas, a cousa non é mellor. Os nazis recuncan en todas partes. En Francia (Frente Nacional), en Alemania (Partido Nacional Democrático Alemán), Grecia (Amencer Dourado), Finlandia (Partido dos Finlandeses), Dinamarca (Partido Popular Danés), Holanda (Partido pola Liberdade), Hungría (Movemento por unha Hungría mellor), Italia (Liga Norte), Inglaterra (Partido da Indepencia) e a xa citada Austria (Partido da Liberdade de Austria). En todas partes. Como se non existise unha historia europea, negra, chea de morte, erros e violencia, precisamente, por consentir ese tipo de formacións que só teñen unha finalidade: acabar con todo.

Son partidos guiados pola morte, pero gañan.

Son partidos guiados polo odio, pero gañan.

Só nos traerán morte e odio. Pero gañan.

E Europa, si, ollando para outro lado. Non vaia ser.

Falando de “libros para jóvenes adultos”

21st Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

man

Hoxe, no xornal dixital BEZ que se edita en Madrid, e da man da xornalista Esther Ortiz, teño a honra de saír na reportaxe, estupenda, completa, e moi clarificadora, sobre ese fenómeno editorial de masas que son os “libros para jóvenes adultos”, como se recolle no titular e certifica a Asociación de Bibliotecas Estadounidenses no que se refire ao medre de vendas desta clase de libros ano tras ano e que comprende a toda esa rapazada “de fronteira” que está entre o fin da adolescencia e o comezo da teórica vida adulta. Aí opinamos Alfredo Gómez Cerdá, Premio Nacional de Literatura Infantil e Juvenil, o blogueiro, youtuber, escritor e editor Javier Ruescas, libreiros de barrio, e un servidor.

Quedan aquí as miñas declaracións:

Francisco Castro, autor de Chámademe Simbad  y O neno can -ambos en la lista de honor del IBBY– y editor en Galaxia, encuentra “cada vez más difícil definir la novela para jóvenes porque el mercado nos ofrece cada día más libros de frontera, que no sabemos muy bien si son juveniles o de adultos”. (…) Respecto a esta supuesta falta de calidad, como editor Francisco Castro es contundente. “El único criterio de selección de una obra que un editor que quiera ser merecedor de tal nombre tiene que tener es la calidad.” (…) “Como editor, desconfío de los textos con un discurso didáctico que me explica los valores que va a aportar a los lectores. El criterio es que sea una buena obra. Luego ya vendrán los profesores a sacarle partido.”, subraya Francisco Castro.

E a reportaxe enteira, aquí.

 

Aquel día que me abracei (sen querer) con Mario Conde

12th Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

mario_conde

Hoxe as redes sociais lembran aquel día de 1990 no que Mario Conde, trunfador, engominado, bailaor de sevillanas (coma Bertín, ese patriota xogador de futbolín), estivo na Facultade de Dereito da Univesidade de Santiago para pronunciar unha conferencia. Por aqueles días, todo o que dixera Mario Conde era Verdade Absoluta. E as institucións universitarias non foron alleas ao enfeitizamento colectivo e lembro a que se montou aquel día da conferencia compostelana, coa sala desbordada de alumnas e alumnos que semellaba mesmo que vían Un Deus. E lembro tamén que se comentara moito nos días seguintes a cantidade enorme de xente que quedara fóra Sen Recibir A Palabra.

Eu non fun porque non me interesaba. Viña de rematar os meus estudos de Filosofía e todo aquilo da economía dábame un pouco igual e, sobre todo, a xente coma Conde. Hoxe máis. Hoxe moitísimo máis.

Sen embargo, aquel día, cando cheguei a casa, contei que me abrazara con Mario Conde.

A cousa foi así: eu saía do Campus polo famoso “calexón de dereito”. Ía lendo o xornal e camiñando cos ollos fixos no papel, como aínda fago hoxe en día con libros ou a tablet, e Mario Conde incorporábase, dende a beirrarúa, ao calexón. Batín directamente contra del. De feito, pegámonos unha boa toupada. Abrazámonos para non caer. Eu dixen un torpe, “desculpe, sinto”, e el un, “tranquilo, culpa mía, no te preocupes”.

Separámonos e eu marchei esmendrellándome de risa logo de decatarme de contra quen me golpeara.

Foi o meu contacto máis intenso cun corrupto…

Odio

7th Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Odio

Dicía Nietzsche que non hai que odiar. Que o odio é un sentimento que nos fai pequenos. Que non importa ter inimigos e que, se os temos (eu imaxino que os teño, sei que algún teño) pois o mellor é ignoralos, facer como que non existen e deixalos vivir no seu odio, na súa illa de resentimento. Que falas-pensas mal de min? que non me queres? Pois está ben. É o teu dereito. Pero eu paso. Por completo.

Por iso declaro aquí solemnemente que eu non odio a ninguén. Nin sequera a aquelas persoas que algunha vez me fixeron sentir que me odiaban. Alá eles. Eu érgome co sol e cun sorriso igual. Non odio nin sequera aos que pensan que me fan dano. Porque non mo fan.

Esa é a miña liberdade. Un patrimonio brutal e inmenso.

Borges escribiu unha frase que leva comigo toda a vida: “Se odias ao teu inimigo, convírteste no seu escravo”. É doado de entender. Se odias a alguén (por exemplo a tal equipo de fútbol, por poñer un caso simple, ou aos teus rivais políticos), cada vez que teña un éxito ti vas sufrir. E se odias a unha persoa en concreto, cada vez que lle vaia ben, sufrirás.

Así que declaro solemnemente por segunda vez: eu non odio a ninguén. Nin sequera aos que fan méritos para que lles teña un pouco de xenreira.

Náufrago e feliz. Escribindo. Así estou.

Que se saiba.

Eses ollos…

5th Abril 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Nena

Mirade os ollos desa nena. Ou deses nenos que andan polas fotos, desas crianzas que se aferrollan ao peito da nai desesperadas, que nos interrogan, que nos preguntan, que estades a facer con nós. Por que. Dicídeme por que.

Europa, non Grecia nin Turquía, Europa unida conforme posta de acordo miserable, Europa vai deportalos. Pero é mentira: Europa envíaos á morte. Directamente. Á morte.

Ningún dos desalmados que nos dirixen deberían coller o sono tranquilos máis nunca. Deberían espertar no medio da noite histéricos, suando, febrís, perseguidos noite tras noite tras noite polos ollos deses bebés que non dormen porque xa non saben o que é o acougo por tanta viaxe, polos ollos deses nenos tan pequenos que en troques de xogar aprenden a adiviñar nas bágoas das nais o sabor acedo da tristura.

A min persíguenme eses ollos. Os das nenas e os nenos refuxiados que mandamos de volta. Europa amósase scandalizada polos papeis de Panamá. Pero non hai escándalo porque eses seres tan pequenos, tan diminutos, tan desprotexidos, tan febles, tan dependentes de nós, entren en barcos que naufragarán entre berros, entre choros, entre rezos, entre auga salgada insolidaria que se lles mete polos pulmóns para dentro para roubarlles por segunda vez a vida. Nós xa lla roubamos antes, provocando as guerras no mundo, ou non acabando con elas. E erguendo barreiras. E deportando-expulsando-encarcerando.

Matándoos.

Soño con eses ollos e quixera ser eses ollos e conseguir que todos fosemos quen de ver a realidade a través deses ollos.

Ollos de medo. De pena. De sen aire e sen nada.

Merda de Europa. Merda.

Un FBI europeo?

29th Marzo 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Un FBI europeo?

fbi

As mentes pensantes europeas (eu creo que deberiamos recuperar o nome anterior, Comunidade Económica Europea, porque é para o único que serve esta UE, para o asunto dos cartos) andan pensando estes días na posibilidade de montar unha especie de FBI Europeo, un xeito de policía secreta de espionaxe ou algo así, coa idea de previr atentados como os de Bruxelas ou París.

Se para iso vai servir, pois vale, teñen o meu si.

Pero ademais, gustaríame que as mentes pensantes europeas sentasen para argallar políticas reais para atallar o conflito en Siria, que ten moito que ver con todo o que está pasando, para atender aos refuxiados, aos que se encarcera e, xa de paso, para poñerlle freo á dereita ultraxenófoba que, coa complicidade desas mentes que non pensan (coma eles) medra e medra e vai darnos moitos, xa veredes, desgustos futuros.

Que vaian escollendo os traxes e as cravatas para eses mozotes do efebeí europeo. Pero, ademais, que fagan política de verdade.

Bruxelas. O medo

22nd Marzo 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Bruxelas. O medo

imagenes-twitter-los-atentados-aeropuerto-zaventem-bruselas-1458636712534

É difícil dicir nada intelixente e fóra de tópicos esta mañá na que todo é cofusión, ruído, análises superficiais e moito falar por non estar calados. É complicado, cando menos para min, encetar un discurso racional que arroxe algo de luz hoxe en concreto. Quizais outro día. Hoxe, difícil. E podería encher este espazo con palabras que, no fin de contas, ían resultar baleiras, tremendistas, artificio.

Só podo dicir que non se pode vivir con medo. Iso foi o que lle dixen a varias persoas coas que hoxe falei cando saiu o tema: non se pode vivir con medo, cando menos, eu non vou vivir con medo, non vou deixar de amar os aeroportos, que tanto me gustan, ou de ir a concertos cheos ata arriba de xente, ou de acodir a citas multitudinarias, tamén cos meus pequenos. Non vou vivir con medo porque iso é non vivir.

Hoxe necesítanse análises profundas, afastadas, por certo, do odio.

Eu só podo dicir iso.

SE EU FOSE POETA

21st Marzo 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en SE EU FOSE POETA

Refuxiados

Hoxe é o Día Mundial da Poesía, xornada máis que oportuna para reivindicar o que a poesía nos dá: beleza, profundidade de campo, maneiras de ollar intenso, acceso á esencia das cousas.

Para a meirande parte da xente, a poesía é para cantar á beleza, aos sentimentos fermosos, á harmonía cósmica. Ás cousas do corazón.

Mais hai outra poesía, ou otra forma dela, para a denuncia, a protesta, e para chamar aos corazóns libres a mobilizarse para conseguir un mundo mellor.

Hoxe, nesta vella Europa Insolidaria e Fascista, gustaríame ser quen de facer un poema que lles dea azos aos refuxiados que maltratamos e avergoñe aos que miran para outro lado.

Hoxe, se eu fose poeta, a poesía levaria o voso nome e o meu pranto.

A Banda Piroliñas

15th Marzo 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en A Banda Piroliñas

Touros

Esta é a foto que escolleu o ABC, onte luns, para ocupar a portada completa. Falaban de “defender a festa”. Non falan de maltrato animal. Senón de festa e de cultura. Está tomada durante a “multitudinaria manifestación” en defensa de La Fiesta, como eles lle chaman.

Eu só vos pido que miredes ben a foto.

Quer reparedes na cara sinistra que teñen todos eses homes. Non hai nin unha soa muller. Xa que logo, Unha Banda de Piroliñas ao rescate da cultura.

Reparade no lema da pancarta: meten aí a palabra liberdade. Como se algo tan grande como ese concepto tivese algo que ver con coller un becho e torturalo en público.

E nas bandeiras, non vos perdades as bandeiras.

Esa é a idea castiza, roñosa, vella, caduca, chorras e peideira que teñen algúns de España. Mucho españoles, sen dúbida.

Unha das formas da felicidade

10th Marzo 2016 by franciscocastro Comentarios desactivados en Unha das formas da felicidade

ZR-La-isla-del-tesoro

Estes días estou volvendo a ler (e xa perdín a conta das veces que fixen tal) “A illa do tesouro” de Robert Louis Stevenson. Lina ducias de veces ao longo da miña vida. De neno como libro nunha edición que andaba por casa. E tamén, na infancia, como banda deseñada. Máis tarde, en diferentes edicións de distintas editoriais, en versións adaptadas para pequenos, en formato eBook….Estes días volvín a este libro nunha luxosa edición de Libros del Zorro Rojo que me regalou hai uns días a miña amiga, que me coñece os gustos, a tamén escritora Beatriz Maceda Abeleira ( téndela tamén traducida ao galego por Xavier Alcalá en Xerais)

Esta é, sen dúbida, unha das lecturas da miña vida. Tanto é así, que os que lérades “Tes ata as 10” xa sabedes por que digo isto.

Agora, con esta nova edición, cada noite dende que empecei con esta enésima lectura, leo un para de capítulos e antes de apagar a luz, as derradeiras palabras antes de caer no sono sempre son as mesmas: que marabilla, eu quero escribir como este home.

E velaí a maxia da boa literatura: aínda que xa sei a historia, aínda que xa a coñezo, aínda que sei de sobra todo o que vai pasarlle a Jim e ao resto, non podo deixar de emocionarme en cada páxina, de abraiarme en cada novo capítulo diante da que é, sen dúbidas, a novela de piratas e aventuras máis grande que nunca se teña escrito.

Borges dicía que ler “A illa do tesouro” era unha das formas da felicidade. E tanto que o é.