Asesores burriños

27th Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Consello de minsitros

Hai un certo rebumbio por aí porque se acaba de coñecer que 68 asesores do goberno de Mariano Rajoy non teñen sequera nin o graduado escolar. Axiña apareceron voces para facer escarnio do detalle, relacionando o mala que é a xestión do goberno co escaso nivel académico dalgúns que os asesoran.

A reflexión que se fai é clasista e superficial. Imos pensar que ten que ver maís coas ganas de rir que doutra cousa.

Porque a verdade é que a meirande parte dos señores que están acabando co país, sonche licenciados universitarios, moitos deles, graduados en prestixiosísimas (isto quere dicir “carísimas”) escolas de negocio e de alta política. Moitos e moitas dos que están a facerse célebres pola corrupción, polo roubo sistemático dos cartos públicos, si que teñen o graduado escolar. Son avogados, economistas, xente, como lles gusta dicir a eles, de posición e de boa familia, que estudaron en coles con uniforme, en centros moi exclusivos, en universidade moi privadas. Non son iletrados. Son, simplemente, ladróns.

Coñezo moita xente que nin o graduado escolar ten que é moi de fiar.

E coñezo moita xente con títulos e títulos aos que non lles deixaría nin un euro, non fose que me levasen a carteira toda .

Tirarías o lixo no salón da casa?

22nd Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

contaminacion

Hoxe é o Dia da Terra. Un día tan bo coma outro calquera para lembrar que o capitalismo consumista é un modelo que non só acaba co xénero humano e coa súa dignidade ao tratar a todas e a todos como mercadorías, forza de traballo e elementos dun sistema produtivo, senón tamén co planeta, a quen se contamina, esnaquiza, esquilma e destrúe. Todo polo Sistema. Todo polas contas correntes dos gordos cus dos que xa o teñen gordo de tanto amasar fortunas.

Ás veces, cando vou aos centros de ensino falar sempre lles digo que ser ecoloxista non pode ser unha opción. Que ten que ser o normal. Ás veces vexo caras de dúbidas cando lles digo, con retranca, que estou certo de que todos reciclan, que todos separan o lixo nas casas, etc. Dígolles que proben a coller a bolsa do lixo, con todo mesturado, a ir ao salón xusto no intre no que papá e mamá están vendo a tele e, alí, diante deles e sen deixar de sorrir, que baleiren todo o lixo sobre a mesa, sobre o chan, sobre o sofá, sobre eles. Cando lles conto isto rin a cachón pola ocorrencia deste escritor calvo que lles di semellante cousa. Mais logo aclárolles: o salón da casa é o planeta enteiro, e o lixo é todo o que contaminamos a diario. Do que se trata é de que entendades que o planeta enteiro é a nosa casa.

Só se aprendemos a ver o conxunto da Terra como a nosa casa entenderemos que non se lle pode botar tanta merda enriba. Ninguén o faría dentro da súa casa. Así que loitemos para que se deixe de facer.

Beixos

13th Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Beixo

Beixos coma coitelos dunha dureza infinda que expliquen que ninguén vai bicarte nunca, nunca, nunca, coma min. Bicos coma améndoas o día que tes fame, de aceite morno que te enchoupe toda e faga que o teu corpo me estrañe o resto completo dos teus días. A miña boca na túa lingua, a miña respiración respirándote cando te respiras cara fóra. Bicos como ninguén chos deu. Novos. Pero os de sempre. Que cando chos dea penses: estou na casa, aquí é onde quero estar. Bicobeixos de mazá aceda, de zume que deixa retrogusto na gorxa e melancolía de ti.

(no 13 de abril de 2015, Día Internacional do Beixo)

Cen anos d’A Metamorfose

9th Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios
A metamorfose

(esta é a edición de Espasa na que eu lin por vez primeira a historia)

 

Cúmprense 100 anos do libro de Kafka. Un século despois sigue fascinándonos esta historia estraña, que o autor concebiu, segundo consta nos seus Diarios (nos que tanto se pode aprender sobre a Arte Literaria) como unha narración humorística e que, sen embargo, se erixiu en metáfora da desolación e o abandono.

Como sempre explico nos meus Obradoiros Literarios, o inicio deste libro resume á perfección o que é a Literatura: o país das marabillas, o reino onde todo é posible grazas ás palabras. Lembremos: “Logo dunha noite de soños intranquilos, Gregor Samsa espertou convertido nun becho mostruoso”. Así empeza. E xa está. Non nos di que pasou antes dese espertar. Non sabemos que ceou o pobriño de Gregor Samsa para aparecer amencido en cascuda. Non sabemos se foi unha droga, un meigallo ou que. Nin falla que fai. A novela empeza así e punto. As palabras, fundan o mundo. O que se di nun libro, se está ben contado, é verdade. E logo, o que veña detrás, se está ben construído, tamén o é. Ese inicio é o vello “érase unha vez”. O de sempre. O que non nos deixa de fascinar.

Dentro de cen anos, seguirá marabillándonos esta historia surreal e profunda: E cómica, si, tamén, que fala de todos nós. Dalgunha maneira.

Cando se pensa que todo o mundo é parvo

6th Abril 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en Cando se pensa que todo o mundo é parvo

Rajoybañez

Hoxe coñecéronse novos datos sobre o paro. A realidade é que caeu en 60.214 persoas, o seu maior descenso nun mes de marzo dende 2002. Con esta caída, van dous meses seguidos de descenso, polo que o presidente do goberno foi correndo, e sen plasma!!!!, a unha emisora de radio a que lle fixesen unha entrevista comodiña para así sacar peito e dicir, es que somos increíbles, chico. Non o dixo así, claro, dixo que estaba “moi contento” e que o dato supuña “esperanza” para aqueles que non atoparon emprego (sempre me pareceu raro que se use o verbo “atopar” cando se fala de saír do paro, porque semella que o traballo é algo que anda por aí, e que os máis zoupóns son os que non o acaban de atopar…será porque non se fixan).

O ministerio de Fátima Bañez (esa traballadora exemplar de longuísima experiencia laboral, como todo o mundo sabe) saca peito. O presidente saca peito. E, curiosamente, ningún dos dous comentan que o nivel de parados mozos e mozas (megacualificados academicamente) sigue sendo dos máis altos do mundo, non comentan que eses empregos novos que se crearon son en precario, o que leva á miseria, a non poder acceder a unha vivenda, a un plan de futuro, e por suposto ningún deles comenta que as prestacións aos parados (eses que non “encontran” o traballo que Rajoybañez din que hai), se reducen unha vez máis.

Por que o fan? Porque no fondo pensan que todo o mundo é parvo.

 

 

Co vídeo de Enrique Iglesias mercábanse 20.000 libros para bibliotecas

30th Marzo 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en Co vídeo de Enrique Iglesias mercábanse 20.000 libros para bibliotecas

Leer

Vemos hoxe na prensa que a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria ten a idea de facer unha macroenquisa para medir o nivel de lectura nos colexios de Galicia. A idea é comprobar se está a cumprirse o Plan Lector das escolas e avaliar cada biblioteca escolar. O estudo vai realizarse en 303 centros públicos e privados. Visto así, de primeiras, parece unha cousa moi boa. E seguro que o é. Porque a ninguén escapa que é importantísimo que se fomente a lectura entre os máis pequenos e pequenas e, xa que logo, a ninguén escapa que é crucial que as bibliotecas escolares e as seccións infantís das bibliotecas dos concellos estean ben nutridas.

E para iso son necesarios fondos.

Así que aproveitamos para lembrarlle á Xunta de Galicia para dicirlle algo obvio: que si, que está moi ben estas enquisas, quedan xenial nas noticias. Pero o certo é que, ao igual que o Ministerio de Cultura, cada ano os cartos que se destinan para nutrir ás bibliotecas, ou sexa, para darlles libros, é menos, e menos e menos. Lembrade: para un vídeo de Enrique Iglesias, a Xunta de Galicia destinou 300.000 euros. Sabedes cantos libros se poderían mercar con iso? Se imaxinamos un libro medio, a 15 euros (hainos máis baratos), sairíanos aproximadamente 20.000 libros.

Aquí hai alguén que está trabucándose á hora de gastar…

Cando temos á lei en contra

27th Marzo 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en Cando temos á lei en contra

XMarín1

Como a estas alturas xa todo o mundo sabe (os xornais informaban hoxe en correctísimo castelán do asunto) o Tribunal Supremo desestimou o recurso da Real Academia Galega contra o decreto de plurilingüísmo da Xunta de Galicia que, na práctica, digan o que digan os supremísimos tribunais, prexudica ao galego en favor do castelán…e do inglés! O Tribunal Supremo, si, desestimou o recurso que a RAG presentara no seu día. Entre outras cousas, di que non levan razón cando din que se lles tería que ter consultado, que non teñen por que ser considerados un órgano consultivo!!! para redactar a súa norma (imaxinen a lea que se podería montar se un goberno reformula as normas do fútbol sen falar coa Federación).

Algunhas cousas poden ser legais pero non teñen por que estar ben. Por exemplo, nalgúns lugar do mundo é legal lapidar ás mulleres, pero non está ben. Que algo veña avalado pola lei, incluso aquí que nos damos a nós mesmos a lei democraticamente, nunca é garantía absoluta de moralidade nin de xustiza.

Que siga en vigor, e agora xa abeizoado pola lei suprema, este decreto, contra o criterio da RAG (eses aos que non hai que consultar), do profesorado e do 99 por cento das persoas que teñen algo que ver coa educación e a lingua, só demostra que, como Rosalía de Castro avisou, temos á lei en contra.

Convencernos para non suicidarnos

25th Marzo 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en Convencernos para non suicidarnos

suicidio

O pobo galego ten un punto suicida e tamén irresponsable. Porque leva séculos traballando para a súa destrución.

Suicida no caso concreto da lingua, pois levamos loitando soíños, nós soíños, coma pobo, contra nós mesmos, séculos e séculos, poñéndonos pedras, loitando forte para que desapareza o máis importante que temos, o que nos fai ser pobo e ser galegos, como Castelao explicou. E irresponsable nos dous sentidos da verba, porque traballamos a prol da autodestrución e porque cando nos decatamos do desastre adoitamos botarlle a culpa aos gobernos, como se nós non tiveramos nada que ver, como se non fose a nosa responsabilidade que unha lingua se manteña ou desapareza. Como digo sempre, se nós consumísemos produtos etiquetados en galego, mercásemos libros galegos, fixésemos con naturalidade a nosa vida en galego pouco había importarnos unha Xunta de Galicia ao que o galego lle preocupa, un pouco, cando hai eleccións preto.

Nas películas vemos como cando o suicida está alí na ventá, ameazando con tirarse, sempre aparece alguén para convencelo de que non o faga, que entenda que o suicidio sempre é unha mala opción.

Estaría ben que alguén fose quen de convencer aos galegos e galegas de que non deben suicidarse. Que ser galegos é mellor que non selo.

Silenciar as voces críticas con cartos públicos

24th Marzo 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en Silenciar as voces críticas con cartos públicos

xornais

Leo hoxe que a Consellería de Economía e Industria vén de convocar un concurso público de dous millóns de euros (si, lestes ben, dous millóns de euros). No básico e como hoxe conta El País, do que se trata é de deseñar unha campaña publicitaria que lle faga publicidade á propia Consellería, ou sexa, a Xunta, para contar o ben que o fan, o ben que traballan e que son laperalimonera.

A práctica é moi vella e son moitos os medios de comunicación que se benefician economicamente disto. Outra cousa é como lles afecta no seu traballo de xornalistas porque está ben claro que se a Xunta de Galicia mete dous millóns de euros en distintos medios, a ver quen é o guapo ou a guapa que se atreve a criticalos. É un vello dito ese de que non hai que trabar na man de quen te alimenta. Certo alcalde do sur de Galicia sábeo moi ben e mete cartos e cartos e cartos e cartos en certo xornal do sur de Galicia, páxinas enteiras de publicidade dicindo que a cidade é fermosísima. E claro, logo a ver quen critica a quen paga as nóminas.

O asunto podería parecer que non ten importancia. Incluso haberá quen dirá que iso se fixo sempre e que o fan todos os partidos. Que é certo, fano todos. Pero, o que tamén está claro, é que o xornalismo ten que cumprir a función de vixiar ao poder, criticalo, sacarlle as cores e, na medida do posible, denunciar as súas corruptelas. Se hai cartos polo medio, non se pode. E cae a liberdade. E, polo tanto, cae a democracia.

No Día do Pai

19th Marzo 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en No Día do Pai

Foto-Francisco-Castro-e-fillos

Hoxe a miña filla cantoume unha canción. Deume tamén un par de debuxos, así como a erguín para ir ao cole, aínda en pixama, nos que aparecemos xuntos, no parque, xogando. Nos dous debuxos eu saio rindo, coma ela.

Hoxe o meu fillo chamou por teléfono para dicirme que me quere. Falamos, tamén, das súas impresións sobre un libro meu que está lendo.

Como vedes, son un señor absolutamente afortunado.

(a foto ten uns aniños e publicouse en La Voz de Galicia precisamente canda un artigo meu sobre a experiencia da paternidade)