Cen anos de Charlot

15th Abril 2014 by franciscocastro Non hai comentarios


Se da historia do cinema tivese que salvar unha película, sería, por moitos motivos, ‘O gran ditador’ de Charles Chaplin. E se só puidese escoller un nome de actor ou actriz como o mellor de toda a historia do cinema, diría, de novo, o seu nome.
Todo isto ven a conta de que leo nos xornais que se cumpren cen anos do nacemento de Charlot, o seu desfarrapado personaxe de tantas e tantas fitas (e é, dalgún xeito, tamén o barbeiro xudeu de ‘O gran ditador’). Un personaxe dunha forza xigantesca. Pola súa dignidade na pobreza. Pola súa loita, continua, contra da inxustiza e o abuso do poder.

Charlot si que era un superheroe do cinema e non estes que vemos hoxe nas salas clónicas de cinema, feitos por computador e que se algo teñen de heróico é a súa capacidade para aguantar o moitísimo que lle teñen que apertar nos xenitais esas mallas coa bandeira estadounidense que soportan, meus pobriños, nese lugar tan delicado. Charlot, a pesar de saberse sen forzas para pelexar contra dos xigantes do poder (exactamente coma hoxe), a pesar de ser consciente de que ten todas as de perder (coma hoxe), a pesar de que non ten dúbidas de que todos son máis fortes, máis violentos, mellor organizados e máis poderosos (coma hoxe) a pesar de saber todo iso, non dubida á hora de enfrontarse e pelexar polo que considera xusto e por unha vida máis digna e máis humana.

A filosofía, resumida toda, todiña, no discurso final de ‘O gran ditador’. Un discurso que sigue a conmover hoxe pola súa actualidade a pesar de ser do ano 1940.

Charlot é un home da rúa. Que pasa fame e que pode ser que, no seu desvarío, viva o espellismo de crer que os amallós dos zapatos son pasta italiana que hai que comer delicadamente sen enluxar o bigote. Leva sempre o mesmo traxe porque non hai cartos para outros. Pero namora coma os demais (de feito, namora moito máis que o resto), goza da vida e vai coa solidaridade na man. E vive a realidade con toda a tenrura posible a pesar do dramático que pode chegar a ser todo (poucas escenas máis duras se teñen filmado como o instante na que o rapaz da película do mesmo título é afastado da súa compañía para ser levado á comisaría; ese neno berrando -cine mudo, pero escoitamos os seus berros- eses brazos abertos buscando os de Charlot, ese bigote atónito sostendo con espanto o chapeu sen entender como é posible que a violencia dos poderosos teña tanto gusto por mallar sempre nos máis febles).

Chaplin era un actor total. Sabía que o que importaba no cinema eran os personaxes. Por enriba incluso das tramas e, por suposto, por enriba de decorados (a que montaría hoxe con tanto ordenador facendo o traballo dos actores e actrices). Sabía que non se precisaba moito (pantalóns bombachos, zapatos enormes, un caxato, un bombín…). E que para facer rir, ou para emocionar, o que cómpre amosar diante do espectador, sobre a pantalla, é o corazón.

E xa que estamos deixádeme rematar este artigo sinalando que para estes tempos de abusos laborais e de capitalismo descarnado que temos que aturar, igual non estaría mal que lle botasemos un ollo, ou dous, ao seu inmorrente ‘Tempos modernos’. Non estaría mal, non.

Chuzame! A Facebook A Twitter

As nosas posibilidades?

14th Abril 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Entre os moitos insultos que a meirande parte da poboación estamos a soportar dende que empezou este expolio roubo abuso colectivo globalizado planetario cósmico, baixo da desculpa da crise, está iso que nos repiten unha vez e dúas e tres, de que antes viviamos por enriba das nosas posibilidades, que antes o noso consumo era excesivo, que antes, claro, diso se trata, fundamentalmente é o que interesa aquí que nos metamos ben na cachola, que antes cobrabamos por enriba do que era lóxico cobrar. Esas cousas e outras igual de absurdas son as que aturamos día si e día tamén dende as páxinas dos xornais, as televisións e as radios.

Dende que a crise empezou, algo foi mudando no xeito de se explicitar esta nova linguaxe indicativa da existencia de clases sociais. Agora o que nos din é que os soldos vanse moderando, que o noso consumo vaise moderando, que as nosas vacacións vanse moderando…agora, todo está moderado, é dicir, agora que vivimos peor, que ganamos menos, que perdemos dereitos, que saímos menos, agora, agora estamos nunha actitude moderada porque antes, claro, antes, xa se sabe, os malditos proletarios viviamos por enriba das nosas posibilidades.

Se adopto este ton irreverente e evidentemente farto, é porque ese tipo de cousas están a dicilas non os pobres proletariados currantes humildes infrasalariados que por fin abriron os ollos e se decataron de que viviamos por riba das nosas posibilidades, dun xeito moi pouco moderado, dunha maneira excesiva e impropia. Non son eles, non, os que así están falando. É a patronal quen abre a boca para dicir iso. Son os neocóns incendiarios do PP os que non a teñen pechada e largan ese tipo de frases alucinantes e ferintes. Son os dirixentes económicos mundiais que, coa idea de salvar xa non o sistema económico senón, sobre todo, a marxe de contribución (xeito fino de dicir ganancias, que se note que fun a Santiago a estudar) das grandes corporacións transnacionais que teñen como obxectivo fundamental non facerlle a vida mellor á xente senón que os que están no cumio poidan seguir xogando ao golf (o resto viviamos por enriba das nosas posibilidades), aloxarse en exclusivísmos hoteis cheos de escravos (o resto viviamos por riba das nosas posibildades), facer medrar aínda máis as diferenzas entre eles e nós (o resto viviamos por enriba das nosas posibilidades), entrar en lugares, vivir en sitios, posuir cousas…que o resto non podemos nin soñar porque, mirade que cousa, incluso ese sería un soño por enriba das nosas posibilidades, son eles, dicía, que se me vai a pinza clasista, eles son os que falan de que nós, os que non xogamos ao golf, os que non imos en avión privado, os que non somos exclusivos senón do máis normaliño, que viviamos por enriba das nosas posibilidades.

E agora, está claro, por fin estamos no noso sitio. Onde debemos estar. Abaixo. Pero sosténdoos a eles, que teñen, é evidente, outras posibilidades.

Cando pasen moitos anos, quizais décadas, e o mundo xa sexa definitivamente outro (porque vai ser outro, digan os rajois o que digan: desta crise non se sae, vaise cara outro mundo moito peor), alguén acometerá o estudo da utilización da linguaxe durante estes anos escruros. Sabendo como sabemos que as palabras son as que constitúen e dán sentido ao mundo, algún día algún teórico da semiótica analizará todas esas expresións que nos repiten coma fogo de morteiro caéndonos enriba da cabeza para concluir que nunca na historia moderna a clase traballadora (que vos poñades como vos poñades, si que existe) foi, tamén lingüisticamente, máis maltratada.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Os mesmos soldados de sempre

11th Abril 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Vexo a foto e vexo que son os de sempre, os mesmos soldados de sempre, a mesma carne de canón de sempre. Non sei se son de Ucraína, de Rusia ou doutro planeta. Non, doutro planeta non, de certo que non, han de ser deste planeta, porque neste planeta levamos todas as eras idades séculos e tempos facendo o mesmo, pedíndolle a soldados que se maten pola patria por Deus pola nación polo rei pola bandeira. E morren, e morrerán, baixo do calor da patria, abeirados pola nación, chorados polo rei, envolvidos na bandeira. Pero morrerán. E quedarán nais a chorar, mulleres a chorar, fillos e fillas a chorar. E á patria a Deus á nación ao rei á bandeira tanto lles ten.

A foto estaba hoxe (e dá igual cando escribín este artigo porque sempre son os mesmos soldados, sempre son as mesmas vísceras e nutrir de estrume os campos ermos da senrazón, sempre son os mesmos uniformes xenerais os que berran esnaquizan condean matan) en todas as pantallas, en todos os xornais, perseguíndome nas redes sociais, e dicían, como un só home, como un só corazón, que estaban dispostos a morrer pola patria. Dicíano así. Estamos dispostos a morrer pola patria. Mais eu estou certo de que non, de que non o dicían, estou certo de que sempre hai alguén que o di por eles e que eles, por iso da educación por iso da manipulación dos sentimentos, himnos, cancións enchoupadas de terra, por iso do destino por iso de que dirán por iso de que eu pasaba por aquí e por iso de que se lle vai facer, din que si, que están dispostos a morrer pola patria. Máis ben: que están dispostos a que os maten en nome da patria. Mais o problema é que é alguén, que non morrerá pola patria (a súa patria adoitan ser os cartos), hai alguén, digo, que sabe falar e señorear discursos e proclamar soflamas e incendiar corazóns e que os manda a morrer pola patria e que se lucrará da súa patriótica morte. Si, gañen ou perdan, el vai lucrarse, eles van lucrarse, eles van gañar cartos en cada conflito, en cada batalla. Aínda que perdan todas as guerras.

Na foto están todos firmes, masculinos, virís, marciais, militares. A bandeira, ese anaco de trapo que nin sequera serve (ningunha bandeira serve para moito máis) para limpar o sangue dos que caian por ela, ondea moi arriba, preto de Deus, preto da Patria. En calquera caso: no quinto carallo. E firmes, masculinos, virís, marciais, militares, ignoran, ou fan por ignorar, que na guerra nunca gaña ninguén, agás a morte, e non pensan, ou deciden non pensar, sobre o feito empiricamente innegable de que os que argallan a violencia necesitan que sempre exista a violencia para que, pase o que pase, móvanse ou non as fronteiras, cambien ou non os países, gañe alguén ou perda alguén, o seu peto sempre siga cheo.

Hoxe vin a mesma foto de sempre.

E sentín o mesmo noxo de sempre.

Chuzame! A Facebook A Twitter

O libro e eu

31st Marzo 2014 by franciscocastro 2 Comentarios

Durante moitos anos, cando era só un peón con opinión e non tiña que ir en coche a todas partes (sempre digo que os da AP9 deberían lanzar un Carnet Plus só para min) non saía de casa sen un libro.

Lémbrome pateando Vigo arriba-abaixo lendo pola rúa. Aínda o fago sempre que podo. Levei un sinal de tráfico unha vez coa cabeza. Outra vez, unha velliña. E piseille un pé a un can que a pouco máis me arrinca despois un xeonllo a dentelladas.
Amo os libros. Son de libros. Como Borges dixo, máis orgulloso que dos libros que escribín estou dos que lin.
O outro día preguntoume a miña pequena que que era o máis me gusta da nosa casa («pero non podes dicir que eu, vale?»). Sen dúbidalo, e xa que non podía dicir que o que máis me gusta é ela, dixen que a miña biblioteca. Porque eu, a desorde en persoa, eu, un baldrallo doméstico incapacitado para a lóxica das cousas, teño os miles de volumes da miña biblioteca (máis os libros que hai en distintas casas de familiares e no meu despacho profesional, coche, trasteiro…) ordeados perfectamente, do A ao Z, sen fisuras. E cando algo quero, aparece. E cando unha lectura amada me pide ser lida, sei onde está. E que ninguén veña desfacerme esa orde. Cáeseme o  mundo. Instáurase o desastre. Incíase a apocalipse.
Doulle a isto moita importancia.
Quizais por iso, cando vou convidado a casas alleas, no único no que reparo é nos andeis dos libros. Que hai aquí. Como están dispostos. Que le esta xente.
Os bibliófilos, que é a maneira fina de referirnos aos que amamos os libros (e a lectura, que son cousas distintas; eu amo, tamén, ler na pantalla do computador, coma ti agora, no móbil, no iPad…) temos unha relación emocional inquebrantable con ese obxecto chamado libro. Por iso os que, ademais, somos escritores, non podemos deixar de sentir un calafrío moi particular cando vemos que as palabras por nós soñadas, as que sacamos do maxín e do corazón, rematan formando un libro de verdade, co seu ISBN, o seu lombo e o seu escaparate de librería. E cando ademais o vemos nas mans de alguén, a sensación é indescritible en palabras por moi poeta que sexas.
Os meus libros da miña bilbioteca están cheos de papeis por dentro, de fotos, de debuxos dos meus fillos cando eran pequenos. Teño a absurda idea, pero feliz, de que cando sexa un velliño e colla determinado exemplar e vexa que alí está un debuxo da miña pequena, do meu pequeno, dicíndome que me queren, vou sentir un pracer grande. Sei que será así. E pensaredes, iso podes telo en calquera outro sitio. Nunha caixa de recordos, por exemplo. Ou nun álbum de fotos. Si. Levades razón. Pero tamén a levo eu. Esas cousas do corazón tamén poden estar entre os meus libros. No medio dalgo que quero. E hai fotos e hai recortes de xornal e hai artigos e hai, en definitiva, anaquiños de min, da miña vida, do meu pasado, do lector que eu era cando gardei aquilo alí.
Ámoos. Por iso teño que cheiralos, tocalos, acariñalos, limpalos, poñelos correctamente de pé nos andeis…incluso decoralos (teño boa parte da miña colección de obxectos dos Beatles, diante dalgúns libros, para que ambas as dúas cousas amadas lozan igual de lindas).
Por iso, o segundo que máis me gusta facer nunha cama é ler.
Por iso, a felicidade, para min, amante dos libros, é ser escritor e editor. Vivir no libro. Vivir co libro. Vivir do libro. Vivir no libro.
Lerlle ao meu fillo cando era pequeno. Lerlle agora á miña filla que aínda é pequena.
Iso mesmo é. Iso mesmo
Chuzame! A Facebook A Twitter

Valentía

26th Marzo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

O que non hai é valentía. Para cambiar o mundo. Para recoñecer que este sistema está esgotado. Para asumir que hai que empezar de cero, mandando para sempre ao cubo do lixo ao capitalismo, para centrarnos noutro xeito de vivir que pense nas persoas e non nos mercados. E así, quizais, saberiamos valorar aos políticos e ás políticas polo que poden facer para mellorar a vida das persoas e non pola súa capacidade para xestionar contas. Porque, se aínda fixesen tal (xestionar contas) aínda estarían a facer política. Pero iso xa non o fan. O que fan é non gastar, recurtar, aforrar. Darlle aire ao sistema para que non afogue.

Eu quero xentes na política que se tomen a política en serio, é dicir, como unha posibilidade de intervención na realidade. Non quero que un presidente da Xunta pida a reeleccción só porque lle cadraron os números. Non quero un alcalde que, por sacar para adiante uns orzamentos, pacta con quen sexa aínda que o pacto non se sosteña dende un punto de vista político, lóxico, ideolóxico, programático. Quero políticos que saiban que o son, e que sexan conscientes de que teñen a polis detrás, a xente, a patria, a nación, a cidade, o barrio. Políticos e políticas que non vexan o seu partido como o máis importante. Senón a eses homes e mulleres que representan e que, cada día con menos fe, pero aínda, lles dán os seus votos para que administren as súas vontades.

Precisamos de xente valente que se atreva a soñar. Si. Soa como ao 68, pero é que é así. Levamos séculos de posibilistas, de realistas, de persoas pegados ás páxinas cor sepia dos xornais dominicais de Madrid. Políticos coma Rajoy, que abre os brazos impotente e di algo así como «é que non se pode facer outra cousa». Non se me ocorre neste día de primavera repentina na que redacto estas liñas, frase máis covarde. As cousas son así. Eu, presidente do goberno, non teño capacidade para maxinar outra relidade distinta. Eu, presidente, nós ministros conselleiros alcaldes responsables dirixentes, entendemos que o Capitalismo é a Estación Termo Final Punto Derradeiro da historia da humanidade e que, aínda que afogue a todo o mundo hai que defendelo, sostelo, aguantalo…aínda que a xente morra. E se hai que provocar unha guerra para facer negocio, provócase. E se hai que acabar coa sanidade, coa educación, coa lingua, co que sexa, se aí hai posibilidades de facer caixa, faise. E punto pelota.

Precisamos xente co sorriso na cara. Menos traxes e máis camisas remangadas. Menos cravatas e unha nova ollada sobre a realidade. Corazóns na man. Menos caridade e máis xustiza social. Máis optimismo. O mundo será, ou debería ser, o que nós quixeramos que fose. Mais non funcionan as cousas así e o mundo é, e semella que vai seguir sendo, o que uns tipos egoístas e sen corazón, con demasiadas cravatas, queren que sexa.

Precisamos sermos valentes.

E darlle a volta a todo.

Chuzame! A Facebook A Twitter

De novo no campo de concentración

21st Marzo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Hai uns días morreu a que estaba considerada a derradeira supervivente dun campo de concentración. Chamábase Alice Herz-Sommer e tiña 110 anos no intre en que a morte veu buscala en Londres. A nova do seu pasamento impresionoume polo que ten de simbólico o feito de que desapareza unha persoa que padeceu un dos horrores máis aberrantes da historia da humanidade nun momento no que os ideais nazis volven agromar con forza en moitas das latitudes desta Europa, vella, cansa e polo que se ve, algo idiota que non é quen de aprender dos seus erros pasados, comprometendo así o seu presente e sen dúbida, o seu futuro.

Non hai que irse aos países da extinta Unión Soviética para recoñecer ben claro isto que aquí digo sobre a auxe neonazi. No propio estado español atopamos grupos fachas de españolismo agresivo que incardinan ese pensamento intolerante e represivo e que explican todos os males demonizando aos estranxeiros, canto máis pobres sexan, mellor.

Andan por todas partes. Gobernando xa ou en posicións de poder indiscutibles e moi boas perspectivas electorais. Filtrándose de novo. Sementando a dor e a indignidade. Ameazando con volver mentres, como nos anos trinta do infausto século XX, os que teñen que tomar decisións para que non suceda de novo, pasan de todo.

De eles volver, abrirían de novo os campos de concentración. Non terían por que ser lugares pechados con cámaras de gas (tampouco as descarten). Serán leis de estranxeiría ou pelotas de goma a quen tenta non afogar.

Calquera cousa con tal de que Alice Herz-Sommer volva ao campo de exterminio. Onde a queren meter para sempre.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Para perderse, non ler nin atender

20th Marzo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Unha das cousas que máis me rebenta de ler no Twitter (e eu leo moito no Twitter) é esa repetición constante e prosmática (seguro que esta verba non existe, pero tanto me ten) de chíos en plan «non te podes perder» ou «imprescindible lectura de» e epopeas lingüísticas polo estilo que pretenden ser informativas e que adoitan ser, de repetitivas, propaganda da peor.

Se decidiramos tomar en serio todo iso, resultaría que en Twitter estaría todo o importante para a vida. O esencial. Todo aquilo que, en efecto, sería un crime perderse.
Mais resulta que non. Que para nada. Máis ben sentimos que o que realmente importa está moi lonxe de todo iso. Moito máis que a anos luz.
O que importa, como dicía Saint-Exupèry na súa famosa obra, o que é esencial, é invisible aos ollos e só pode captarse co corazón. As cousas importantes teñen que ver con eses asuntos transcendentes nos que si que de verdade nos xogamos a vida: atopar esa parella incrible, erguerse harmónicos pola mañá, sentir que a vida paga a pena.
Mais asuntos coma a felicidade, a tenrura ou o agarimo, nunca son Trending Topic. Os asuntos sobre os que se fala nada teñen que ver con isto. Por desgracia. E así, ao ser as únicas cuestións que se celebran, normalízanse no parnaso da normalidade (a redundancia é a mantenta) cando, a nada que nos puxeramos serios, habiamos concluír que non son cousas importantes e que, un mundo pendente do que anda pendente, en realidade vive na anormalidade.
Comigo abstéñanse. Cada vez que pretenden turrar da miña atención con esa estrataxema esaxerada deixo de seguilos.
Igual porque estou a facerme maior.
Ou porque cada vez me importan menos e menos cousas.
Agás o esencial.
Chuzame! A Facebook A Twitter

De verdade que toda a culpa é dos políticos?

17th Marzo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Hai un discurso que me desagrada profundamente e que ten que ver con esa actitude xeralizada de explicar todo o (malo) que pasa como culpa dos políticos. Como se eles non fosen parte da sociedade.

Como se os tivese posto aí a man divina. Como se non lles deramos as maiorías para que interpreten a nosa vontade.

Como se non fosen, que o son, un fiel reflexo da sociedade.

Estou farto desta hipocrisia.

E admito que non nos gusta escoitar isto.

Pero éche o que hai.

A miña tese, hoxe, é ben sinxela: temos as e os políticos que nos merecemos. Son nós. Así de simple. Nun lugar do mundo coma este hai corrupción xeralizada porque tamén a hai no pequeno nivel da empresa, da familia, da cultura, dos medios, do deporte. De todo. Hai moita xente desexando empregar aos fillos na empresa do cuñado aínda que o fillo en cuestión sexa un inútil. Hai moita xente desexando sacar pasta sen esforzo aínda que sexa saltándose unha etica mínima. Hai moita xente desexando vivir sen rañala.

Por suposto que na política hai xente fabulosa e, como digo sempre, teño amigas aí polas que poño a man no lume sen o dubidar. E, por suposto tamén, hai xente no común da sociedade, honrada, traballadora e decente.

Como na política.

Os políticos son espello do que somos, do que queremos e do que pensamos.

Se están ocupando postos de relevancia personaxes limitados intelectualmente, alcaldesas de capital mental dubidoso e no máis alto están os que mellor obedecen ao patrón partitocrático, iso pasa porque nesta sociedade non valoramos a preparación, o traballo e a seriedade. E así, acostumámonos a tomar como normal que alguén, por apelidarse de tal maneira,nos pase por diante.

Ou, no contexto dos partidos (de todos os que eu coñezo, e ben que me amola dicir isto) premiar nas listas a quen mellor se adapta ao discurso imperante.

Non vivimos nun lugar eticamente respectable porque a ética non é tomada en serio en case que ningunha parcela da vida.

Por iso trunfa na política quen trunfa. Ou sexa, un dos nosos.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Ler

14th Marzo 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Ler e vivir. Ler e facer da propia vida un libro. Ler para vivir un cento de veces. Ler e ser papel, aventura, drama, festa, melancolía. Ler e entenderme. Léndome. Ler e ser inmortal porque eu morrerei e alguén que aínda non naceu, ao lerme, proclamará a miña resurrección. Ler para deixar de ser illa e ser patria de lectoras e lectores acubillados no parapeto común da mesma semántica descifrada e feliz.  Ler para aprender. Ler para desaprender e beneducarse. Ler para ser quen de chorar por cousas que son mentira pero que de fermosas, arrincan a tristura da alma. Ou a fan máis grande. Ler para defendernos da mediocridade, para darlles armas de supervivencia aos fillos e as fillas. Ler para que vivan de novo os personaxes que foron nados pola obra e graza divina daqueles que crean e viven creando. Ler para que Borges saia do labirinto, para que Celso Emilio volva namorar a Moraima. Ler para ser mundo, instante supremo, para ser, para amar, para ser agasallo, enviar sentimentos ao futuro ou entender o pasado. Ler para pensar, agocharse da miseria, tocar o absoluto esencial.

Ler, si. Para todo iso. Ler.

Chuzame! A Facebook A Twitter

A inmortalidade

13th Marzo 2014 by franciscocastro 2 Comentarios

O problema, ou un deles, de sermos un animal consciente é que sabemos que imos morrer e, polo tanto, a medida que imos cumprindo anos, a evidencia do final faise, precisamente por iso, máis e máis e máis evidente. Aínda que a min, a verdade, tampouco é un asunto que me quite o sono. Porque eu, como di Calamaro no seu último disco, confórmome con que me colla sorrindo. Con iso é dabondo.

Todo este filosófico comezo, aínda que non o crean, ten que ver co pasamento, o martes, da actriz Shirley Temple, que tiña 85 anos pero á que sempre veremos como unha nena moi pequena, rebuldeira e talentosa. Con esa imaxe na cabeza de todos será dalgunha maneira, inmortal.

Mais non se me despisten porque en realidade eu non lles quero falar desta actriz da que, chámenme burro, non son quen de citar nin un só título de ningunha das súas películas.

Do que me presta falar é da inmortalidade. Da nosa poderosa capacidade de gañarlle a batalla á morte dende a arte, dende a creatividade, dende a nosa loita por crear beleza e, a partir dela, perdurar.

Decateime disto con total brutalidade hai uns días, mentres lle falaba a un grupo de alumnos e alumnas de primeiro da ESO que leron un libro meu. Decateime de que o libro xa ten un monte de anos. E que moitas cousas mudaron dende que o escribín ata hoxe. Moitos cambios no mundo. Mais tamén en min, que xa non son o mesmo que o escribiu.

Nesa tesitura temática alguén preguntou sobre que é a literatura para min. Como sempre digo, é un acto de comunicación entre un que escribe e outros que me len.

E daquela comprendín que era inmortal. E díxenllo: dentro dun cento de anos, cando eu xa non estea, alguén collerá este libro para lelo. E daquela, volverei a ser. Eu de novo. Comunicándome outra vez a través das palabras que escribín, dos personaxes que soñei e das emocións que puxen no papel.

E quedei encantado.

Chuzame! A Facebook A Twitter