Se quixesen solucionar o de Cataluña…

20th Setembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Se quixesen solucionar o de Cataluña terían actuado antes, terían sido máis nobles, menos falsos, terían actuado con máis alturas de miras e non con criterios electoralistas pois a ninguén se lle escapa que ao PP sempre lle deu votos repetir iso da sacrosanta unidade de España e non non non ao nacionalismo separatista.

Se quixesen solucionar o de Cataluña terían algo máis tranquilo ao fiscal xeral que, aínda que actúa conforme á lei, en última instancia responde, non sexamos inxenuos, aos ditados políticos do goberno. As actuacións de hoxe, coas detencións de altos cargos semella como un intento de arroxar gasolina sobre un incendio que non é precisamente pequeno.

Se quixesn solucionar o de Cataluña terían que asumir que teñen un problema político. Non un problema legal ou de ataque á Constitución ou nada de todo iso que se esgrime. Teñen un problema político. E, como problema político que é, haino que abordar con criterios políticos, a saber, falando, dialogando, buscando acordos e, sobre todo, pactos. Facer política é pactar. Aínda que teñas a lei, as maiorías absolutas ou incluso a razón da túa parte.

A necesidade de coidar das palabras: golpe de estado, Cataluña nazi, pederastia…

19th Setembro 2017 by franciscocastro 2 Comments

Hai que coidar as palabras, que non é tan difícil.

Hai que evitar falar tan lixeiramente como se fai por aí con moi mala uva.

Porque estamos a escoitar falar polo asunto catalán (polo asunto español) de “golpe de estado” con total naturalidade. Repíteno continuamente e, insisto, lixeiramente: isto é un golpe de estado, están actuando co poder da forza, isto é unha patada á democracia…

Pois non. Veredes: un golpe de estado é, sobre todo, iso, un golpe, é dicir, un acto violento que, polo xeral, adoita ir acompañado de tiros e de mortos. De feito, os do 23-F tiñan xa listas de xente a fusilar. E isto non é un golpe de estado porque un golpe de estado non se dá con urnas polo medio independentemente do legais ou ilegais que a unha das partes lles parezan esas urnas e esa convocatoria. Nun golpe de estado non se vota. Se extermina, asasina, fai desaparecer. Pero non se volta.

A cousa é importante porque cando se banalizan expresións como “golpe de estado” ou palabras como “liberdade” (parece, segundo algúns, que todo o mundo está obrigado a votar que si á independencia o 1 de outubro, e iso non é para nada así, cada un vai ser libre de votar o que lle preste), de súpeto todo se iguala. E aparece un Tejero delavida para dicir que o seu e o dos seus amiguetes non foi tan grave como o que os independentistas queren facer.

Ou un Alfonso Rojo, esta mesma mañá, soltando que non hai diferencia entre a Cataluña e a Alemaña nazi. Pois si. Haina. E moita. Na Alemaña nazi matábase xente a esgalla. Aquí só hai un grupo de xente tentando facer unha manobra política que, por certo, lles pode saír mal. Porque pode gañar o non.

E quen cita isto pode citar a un Juan Manuel de Prada dicindo que o desafío soberanista é tan grave como a pederastia. Creo que non teño que contraargumentar sobre isto.

Somos palabra e linguaxe, e con todo ese material, configuramos a nosa visión do mundo.

Cando se estude con calma este período histórico haberá que deterse a analizar como algúns estragaron e retorceron as palabras para obrigalas a significar o que non, o que nunca foi o seu significado. Para contaminarnos e impedirnos pensar con claridade.

A ollada náufraga 5: Vida extraterrestre

18th Setembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Teño na casa, encadernados moi vistosamente, os exemplares da mítica revista estadounidense LIFE entre os anos 1962 e 1970. Grazas a iso, podo revisar as crónicas da época sobre algúns asuntos que sempre me interesaron moito, como son o nacemento, auxe e caída dos Beatles, a guerra de Vietnam segundo ía acontecendo, e a carreira espacial. Paso horas vendo aquelas fotos naquel formato grandísimo das primeiras expedicións da NASA fóra da atmosfera e, sobre todo, a chegada á lúa. Téñoas froito dunha herdanza e non imaxinades o uso feliz que lles dou.

Imaxino que, como tantos cativos da época, eu tamén quixen ser astronáuta. De feito, aínda quero ser astronáuta e se houbese un programa espacial (e especial) para levar escritores ao espazo, eu presentaríame voluntario. Supoño que ese anceio (como o de ser estrela do rock) xa non o vou ver cumprido pero eu deixo aquí por se algún responsable do programa espacial dos EUA le o Sermos e me chama.

Como tantos adolescentes, esperaba con verdadeira sinceridade, o contacto extraterrestre. Falábase con moita máis naturalidade ca hoxe de OVNIS, do Triángulo das Bermudas, de abducións e contactos interplanetarios. Hoxe xa non. Hoxe os extraterrestres xa ninguén os espera, e se aparecen, é no cinema, teñen moi mala uva e case que sempre obrigan ao exército estadounidense a salvarnos. Menos mal. Pero nós, que nos criamos con mitos e lendas urbanas relacionadas coa cara oculta da lúa, con mensaxes que os astronáutas recibiran e que “non podían desvelar”, de verdade que confiabamos en que algún día aparecerían eses seres superiores en intelixencia que nos farían progresar para sempre.

Hoxe, como moito, búscanse moléculas, pequenos átomos que se parezan a algo que remotamente teña que ver coa vida. E a decepción é dobre: primeiro porque todas as aventuras que queriamos protagonizar con eses seres de catro ollos, sete mans e telépatas (por dicir algo) non as imos vivir, e, sobre todo, porque visto o visto (Donald no poder, os neonazis medrando en toda Europa) semella que esa inxección de intelixencia superior que nos ía espabilar, tampouco vai ser.

Así que só me queda coller un foguete e marchar do planeta. En tres, dous, un…

(Este artigo publicouse no semanario Sermos Galiza o 10 de setembro de 2017)

Unha obviedade sobre a Fundación Francisco Franco

12th Setembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Levo mantendo dende hai tempo que, alén da devolución ao pobo do Pazo de Meirás (e das esculturas da catedral de Santiago en poder da familia), o que cómpre facer coa Fundación Francisco Franco (que xestiona as visitas, pero impedindo que ninguén o visite) é ilegalizala. Por que? Pois por algo moi obvio que vou resumir nunhas poucas frases.

Vai:

A Fundación Francisco Franco ten como obxectivo enaltecer a figura do ditador, explicarlle ao mundo quen foi ese gran home (así o din), unha das figuras claves do século XX (así o din). Ou sexa, enaltecer e difundir a gloria (a bondade)  do responsable dunha ditadura e dunha represión que causaron máis de un millón de mortos e a instauración dun réxime de terror e crueldade como poucos se teñen visto na historia. Para levar adiante ese traballo, a Fundación recibe cartos públicos, é dicir, de ti e de min e, por suposto, das familias das vítimas que asasinou o seu réxime e que, por certo, seguen nas cunetas. Fundación, por certo, que nega que houbese todos eses abusos, mortes, tortura e represión.

Non concebiríamos unha dedicada a Hitler en Alemaña. Ou aos etarras en Euskadi. Pero aquí si, e cobran de ti e de min para extender a súa mensaxe.

Unha Fundación que ten eses obxectivos (falsear a historia, enaltecer unha das persoas que máis dano fixeron á Humanidade) non debería ser legal. Nun país normal que asumise de verdade a súa historia e estivese ben ancorado no espírito democrático, non existiría.

Aquí, si.

Lendo o Principiño coa miña nena (sobre o hábito de ler)

11th Setembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Onte, cando a miña pequena se deitou, máis cedo que durante os tres meses anteriores, porque hoxe empezou 4º de primaria e tocaba madrugar, eu fíxeno, como cada noite, ao seu carón porque é o momento do conto, da historia, da ficción, da lectura. Un hábito que ten, como no seu día o seu irmán, igual que lavar os dentes ou cepillar a melena.

Ler un intre na cama é un hábito, algo que ela ten asumido como algo normal que se fai antes de ir durmir. Penso que esta pode ser unha boa estratexia para todos os que pretendemos facer das nosas fillas e fillos, lectores: que a lectura é tamén un hábito nocturno como recoller a louza da cea e poñer no fregadoiro, poñer as zapatillas no seu sitio para que non queden ciscadas, deixar a bata colgada para atopala ben ao día seguinte, as gafas dentro da súa funda para que non se raien, lavar os dentes para non ter caries… Ademais de que lean en calquera sitio, onde lles pete, e o que lles pete, ademais, pola noite reservamos un tempo de pracer e de lecer lector.

Onte, primeira noite de lectura antes do comezo das clases, preguntoume que podía ler. Deille “O Principiño” (Editorial Galaxia en tradución de Carlos Casares). Propúxenlle que cada noite leamos dous capítulos. Ela tivo a seguinte idea:

-O primeiro capítulo les ti en alto. O segundo léoche eu.

Collemos o libro. Arroupeina e deiteime ao seu carón.

E lin o primeiro capítulo. E ela o segundo.

E limos xuntos e comprobamos, de novo, que ler é, sempre, un pracer.

Libros e libros e libros e libros

1st Setembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Libros. Levo mercando libros dende a infancia e teño tantos tantos tantos tantos que me vexo obrigado a colocar uns enriba de outros, apertados nas moitas estanterías de casa (no salón, en todos os cuartos, de momento sálvanse os baños) e penso, calquera día van rebentar, caerán todos e morrerei aplastado debaixo deles, que morte máis literaria. En cada andel, e crédeme que teño moitos, hai unha parte de diante e unha detrás chea de libros, e sobre cada unha delas, libros, e entre elas, libros.

Por incrible que vos pareza, sei máis ou menos onde está cada un.

Libros. Dobro páxinas cando un texto me emociona, interesa, parece fermoso, fai pensar ou desagrada. Están pintados. Os parágrafos. As lapelas. Entre as liñas impresas, nun diálogo eterno coas escritoras e escritores. Con bolígrafo, con rotulador, con lápis, onte á noite, coa pintura (laranxa) que tiña a miña cativa e coa que estaba pintando. Tiña que suliñar. Sinto, parrula, pero necesito esa pintura para marcar este verso si ou si. Sesiente.

Libros. Meto entre eles, dende hai décadas, fotos, debuxos dos meus fillos, servilletas nas que anotei algo, recibos do caixeiro nos que escribín unha frase, reflexións relacionadas coa lectura. Cando os volvo coller polo que sexa, eses recordos están aí e saen para fóra, caen sobre o chan ou cáenme enriba se estou lendo na cama. Teñen aparecido fotos de meus pais, tan lembrados. Debuxos de meu fillo maior, cando era un cachiruliño. Libros, en todo caso, onde viven obxectos asociados á felicidade.

Na era do eBook (que uso e leo e gozo e amo), paso horas vendo a miña biblioteca. E son un tipo feliz. Que lle vou facer.

A ollada náufraga 4: Acetona

31st Agosto 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Falaba o outro día cunha amiga máis ou menos da miña idade, de que agora as nenas e os nenos xa non teñen acetona. Eu tiña todo o tempo acetona. Cada pouco, pasaba un día enteiro vomitando, botando literalmente os fígados, sobre todo porque a miña nai insistía en que tomase

infusións que aínda hoxe me fan trousar só co seu cheiro. Un trauma infantil que non teño ningunha intención de superar.

Nunca souben moi ben que era, agás logo no BUP, nunha clase de química cando unha profesora pronunciou a palabra. Debín de coller só a metade da explicación, porque me pareceu que ela asociaba acetona a un produto tipo pegamento.

Non, hoxe as nenas e os nenos xa non teñen acetona. Agora, cando están maliños, é algo vírico. Teño para min que iso é o que lles aprenden aos que se especializan en Pediatría: “pase o que pase, vostedes digan que é vírico, e xa saben, Dalsy e Apiretal”.

Cando eu era neno, mandábannos a coller enfermidades á casa dos outros cativos. Por iso eu odiaba a Ramirito. Podía odialo, por exemplo, porque era louro e, segundo as nenas, moi guapo. Ou porque tiña unha nai francesa, loura tamén, moi exótica e cunha pronunciación que me daba moita alegría. Pero non era por iso polo que me caía tan mal, senón porque el collía as enfermidades antes ca min e mandábame, a miña nai, a da acetona, a que enfermase. “Vai a casa de Ramirito que ten o sarampelo”. E eu ía e collía o sarampelo. “Mira de pasar a xogar con Ramirito que ten papeiras”. E collín as papeiras. E así unhas cantas máis. Que noxo o Ramirito.

Son curiosos os recordos da infancia. Conteilles ese pero teño máis: por exemplo, un dun home pegando no Mercado de Teis, onde me criei, carteis de non recordo que partido político. Lembro unha expresión: Pola revolución. Eu tiña 10 anos así que non entendía moito, pero se me deu por cruzar o Mercado berrando, “revolución!, revolución!” Lembro a meu pai rindo, e a un meu tío dicindo, “este neno vai causarnos un problema”. E lembro un grupo de señores, na Cantina, dicíndome: “si, neno, a revolución facémola en nada, agora que morreu o bicho”. Ese era Franco, pero eu non sabía.

Agora os nenos non teñen acetona, están vacinados e ninguén lles fala de facer a revolución.

(Este artigo publicouse orixinalmente no semaanrio Sermos Galiza do pasado 24 de agosto de 2017)

A mirada náufraga 2: O bulbo raquídeo

2nd Agosto 2017 by franciscocastro Comentarios desactivados en A mirada náufraga 2: O bulbo raquídeo

Non sabemos se iso de ter “sede de xustiza” por empezar en bíblico, é ou non algo natural, ou sexa, algo que levamos no bulbo raquídeo, que é ese sitio que non temos moi claro onde está mais que serve para situar nel todo canto comportamento pensamos que é atávico, natural ou inevitable (nada é atávico, natural ou inevitable, pero hai que manterlle a ilusión aos que cren no bulbo raquídeo). En calquera caso, semella que algo si que si, ou sexa, que nos alivia saber que se fai xustiza aínda que facer xustiza sexa algo tremendamente inxusto. Os machistas, por exemplo, non sufren moito porque as mulleres sufran condicións de desigualdade (aínda que saben que é inxusto, pero, en calquera caso, non van permitir que a xustiza lles estrague a posición de privilexio… xa saben, a testosterona dominante, substancia que seguro que se segrega no bulbo raquídeo atávico e prehistórico).
Dicía que igual si que si, e por iso cando somos cativiños e batemos contra dunha mesa os maiores nos din que lle peguemos dicindo iso de “mala mesa, mala, mala mesa!” e nós, mentres sorbemos os mocos, mallamos na mesa convencidos de que así se restablece a xustiza, ou sexa, a orde no mundo a través do castigo dos malos, a saber, neste caso, a mesa (cando en realidade, a pobre mesa non ten culpa de nada: son os cativos que non se levan ben co equilibrio, habería que partirlle a boca a  Newton).
Sexa como for de complicado o asunto para as persoas, conviremos en que os gobernos deberían de ser, por definición, xustos. E porque non temos nada claro que é a xustiza, aceptamos un mínimo, por exemplo, o cumprimento da Declaración Universal dos Dereitos Humanos (así pois sería inxusto darse biquiños, como fai a Real Familia, cos xeques árabes dos países onde se aforca xente por ser homosexual, ou onde non se lles permite ás mulleres votar).
Por iso, non se entende que sabendo como sabemos que hai 19 cargos franquistas reclamados pola xustiza internacional, que o goberno non faga nada. Eses reclamados están por cometer barbaridades e atentados contra os dereitos humanos básicos que non hai bulbo raquídeo que xustifique. Só unha condición moral noxenta e imperdoable. E un goberno cómplice, claro.

O avión do odio de HAZTE OÍR (deberían chamarse HÁZTELO VER)

2nd Agosto 2017 by franciscocastro Comentarios desactivados en O avión do odio de HAZTE OÍR (deberían chamarse HÁZTELO VER)

Teño un recordo de cando era moi neno e meus pais me levaban á praia d’Os Olmos de Vigo: unha avioneta de NIVEA tirando balóns sobre unha rapazada histérica (eu era un deles) á procura dun daqueles inchables azuis que deveciamos por ter. Lembro ese momento en cores apagados, coma unha foto dos anos 70. Lembro un bañador de raias verticais e un caldeiro e unha pa amarela. A miña nai sentada na toalla. A meu pai de pé, enorme e cos brazos cruzados. E ao meu irmán, dez anos máis grande, correndo máis rápido ca min e conseguindo un daqueles balóns de NIVEA. É un sabor de tortilla fría. De bisté empanado. De Fanta de laranxa. De “vamos a la playa calienta el sol, chiribiribí, porompompón”.

Debe de ser por esa lembranza marabillosa que sempre que estou na praia e escoito o son dunha avioneta, ergo os ollos e sorrío emocionado por se son os de NIVEA para lanzar balóns azuis. Xuro que sería un deses tolos adultos que correría feliz na procura dun deles entre os nenos e as nenas, apartándoos a cobadazos e empurróns. Mais iso xa non pasa e NIVEA xa non agasalla balóns azuis dende a avioneta. Agora adoitan ser avionetas con pancartas de inmobiliarias. Nada fermoso.

Pero moito máis, sen dúbida, que a avioneta que vai empezar amargar o verán de moita xente, a de HAZTE OÍR, e que vai señorearse dos ceos de España baixo do lema LEI MORDAZA LGTBI: VAN A POR TUS HIJOS.

Deixar atrás a infancia é duro. Pero ver que os imbéciles teñen un avión para cuspir merda sobre a xente, moito máis.

Perverso. Pervertidos. Perversión.

1st Agosto 2017 by franciscocastro Comentarios desactivados en Perverso. Pervertidos. Perversión.

Hai algo de perverso, de enfermizo, de soez, nas caras desas persoas que saen a apoiar a Cristiano Ronaldo, a Messi, que os aclaman, que saen á rúa a berrar que están con eles, que moito ánimo, que es o mellor. Hai algo que ten que estar mal aí. Se colles os vídeos e paras a imaxe verás que son xente normaliña, traballadores probablmente que meten moitas máis horas das razoables en traballar coma mulas para sacar o xustiño para comer e, con sorte, pagar o abono do estadio ou as cañas do bar onde ven os partidos e onde se alegran, ou choran, segundo lles vaia a Cristiano ou a Ronaldo. Son as mesmas caras que vitoreaban a Cachuli entrando nos xulgados, ou á Pantoja camiño da prisión.

Ten que haber algo que funciona mal dentro das cabezas de toda esa xente humilde que sabendo que tal ou taloutro político é un corrupto e responsable de moitas das súas desgrazas, aínda así din que están a morte con eles, que non van deixar de botarlles.

Moita desa xente que está con Cristiano, con Messi, con toda esa pobre xente que persegue Facenda, ven con bos ollos que lle metan un puro ben metido ao quinqui do barrio que rouba un móbil para financiarse a heroína. Son os mesmos que piden “man dura” para todos eses ladróns de terceira división que de tan parvos, sempre os collen.

Ten que haber algo que funciona mal. É todo perverso.