Tapar estatuas espidas e cubrir o pelo das mulleres para ter o seu petróleo e venderlles armas.

27th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

museoitalia

Lemos con estupor estes días que en Roma tomouse a decisión de tapar as estatuas espidas para “non amolar ao presidente de Irán” durante a súa visita. Puxeron altos paneis brancos para que quedasen ocultas (vede a foto) e así “non ofender” a tan importante personaxe ao que, sen dúbida, non lle concederían tantas parvadas se non fose o dono dun país con moito petroleo, ese que fundamenta boa parte da nosa economía e que nós, raposos, queremos que nos venda. Por iso tapamos as estatuas. Como tamén por iso comerciamos con Arabia Saudí malia vulnerar case que todos os dereitos humanos, aforcar homosexuais e considerar á muller pouco menos que un animal decorativo (por certo, o ano pasado, o goberno español triplicou a venda de armas a este país que ten como réxime político unha terrible tiranía absolutista que executa, directamente, a quen pensa distinto). Ou con China, líderes mundiais en aplicación da pena de morte.

O asunto é un clásico. Temos visto a algunha raíña de España visitando eses países e tapar o pelo para que non se molesten estas persoas que consideran que todo o que teña que ver co corpo espido e, sobre todo, co corpo da muller, debe de ser agochado.

Hai tempo que Europa decepciona. Tamén por este tipo de accións que, dende logo, non son en absoluto inocentes ou pouco importantes. Somos a nosa historia, a nosa arte, o que fomos poñendo polas rúas, creando nas cidades. Somos a expresión dunha cultura que sempre adorou a beleza e perfección do corpo humano, obxecto do traballo dos artistas dende a Grecia clásica malia as imposicións relixiosas castrantes fríxidas e impotentes de tantos curas de toda clase. Pero, ademais disto, a moral, a decencia, o bo gusto, nada ten que ver coa desnudez. O inmoral é que as mulleres leven un burka. Ou que non teñan dereito ao voto. Estaría ben que o mesmo celo que se pon en agradar ao presidente de Irán se puxese en pedirlle a igualdade homes-mulleres no seu país. Por exemplo.

A min é que me ofende e amola que se faga calquera cousa por cartos.

Pero, en fin, non me fagades moito caso que eu son un infiel.

Fascismo europeo

26th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

nazismo

Ás veces dou en pensar que o becho fascista que leva arrasando Europa dende hai case que un século, nunca vai desaparecer. Gustaríame trabucarme. Pero a realidade é teimuda e lémbrame que ten senso esta forma de tristura que hoxe me invade. Porque non hai mes que non vexamos un retroceso, un novo desafío bárbaro. E sempre, sempre, atopan unha escusa para xustificarse. Agora a escusa perfecta son os refuxiados, que en troques de ser recibidos cun plan de acollida lóxico e decente, aparcamos diante das fronteiras para ver se morren de frío. Pero digo que é unha escusa. Non nos trabuquemos.

Nos últimos anos vemos medrar os nazis en Francia, en Alemaña, en Inglaterra. E seica tamén en Dinamarca, que vota hoxe unha lei que permitirá confiscar os bens dos refuxiados. E pensabámolos moi decentes e avanzados. “Europeos”.

Xa digo, é unha escusa. Polo que sexa non somos quen de liberarnos dese becho da discriminación ao pobre, do odio ao diferente. Redactamos as declaracións de dereitos dos homes e inventamos a democracia. Pero agora falamos de poñer barreiras ás persoas ou de levalos identificados cunha pulseira!, como acaban de aprobar en Cardiff, a capital de Gales, unha cidade que visitei mil veces por motivos laborais do pasado e que tanto e tanto quero…

Cando sairá o sol en Europa. Cando.

Menos mal que temos os blogues e as redes

20th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Blog

Grazas a unha interesante iniciativa do xornalista e activista Xabier Pérez Iglesias, dende hai unhas semanas estamos facendo reconto do estado de saúde do blogomillo, é dicir, da relación de blogues en galego. O meu, A CANCIÓN DO NÁUFRAGO principiou a súa andaina en setembro de 2003 e sigue e con vocación de seguir. 13 anos escribindo case que a diario. Un mundo de palabras, de artigos, de poemas, de reflexións lanzadas ao baleiro cibernético á procura doutras persoas coas que comunicarme.

Eu solteime na rede cando comezaba esa revolución, xa non só tecnolóxica senón comunicativa, que permitía unha certa (e inaudita) democratización da palabra. Porque coa irrupción e a popularización dos blogues xa era moi difícil silenciar algunhas voces. Artigos que nunca sairían na prensa tradicional, informacións que se mantiñan silenciadas, atopaban, e dun xeito gratuíto, acubillo  na rede para poder chegar a todas partes e, ademais, permitindo a interacción coas lectoras e os lectores que, á súa vez, podían multiplicar esas voces alternativas case que ata o infinito. Insisto: unha revolución. No caso concreto da lingua galega, a súa forza e actividade dende a rede foi brutal dende o primeiro minuto, atopando nos blogues un espazo feliz no que poder estoupar en creatividade. E o que dixen antes da información en xeral aplícase agora ao asunto lingüístico. Ao mesmo tempo que na prensa tradicional ía reducíndose a presenza do galego, a lingua de nós medraba na rede en espazos e usuarias e usuarios.

Logo viñeron completar este cambio de paradigma a irrupción das redes sociais. Os blogues, coma o meu e coma millóns no mundo, están aí. En facebook, twitter, google +… Aí coméntase, interactúase, fálase, páctanse iniciativas, protéstase, espállase o coñecemento. Dende o móbil, dende a tablet, dende o computador, dende onde sexa e ao momento.

Sempre o digo: a aparición da Rede e todo o que trouxo é unha revolución comparable ao nacemento da imprenta no seu día. Unha das mellores cousas que nos pasou. E nada dos cambios sociais que están a darse en todo o mundo, en especial no que se refire á política, coa horizontalización da mesma, pode entenderse sen os blogues, e as redes. Mais, sobre todo, sen o traballo dunhas usuarias e usuarios que teñen algo que dicir e moita, moitísima xente, disposta a escoitar.

Le de balde un novo capítulo da miña próxima novela

19th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

A semana pasada adiantei o primeiro capítulo da miña nova novela, que presentarei na Casa do Libro de Vigo o vindeiro 23 de febreiro, ás 20 horas, AMOR É UNHA PALABRA COMA OUTRA CALQUERA (Editorial Galaxia).

Hoxe deixo aquí o terceiro capítulo. Para seguir abrindo boca.

Espero que vos guste.

EU CONDENO A EUROPA

15th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Refuxiados

Condeno a Europa, que permite que milleiros e milleiros de refuxiados continúen atascados diante das fronteiras preparándose para morrer de frío.

Condeno a Europa, que malia saber dende hai máis de un ano que chega xente a xente aquí, ollo, non de turismo, senón fuxindo da guerra, do terrorismo, da violencia, da morte, prefire gastar millóns e millóns de euros en reprimilos, tratándoos coma gando, esquecendo que son persoas dignas e con todo o dereito do mundo a se refuxiar nos nosos países, que para axudalos a vivir con decencia.

Condeno a Europa, que organizou reunións, xuntanzas, convencións, comisións, de políticos e secretarios e asesores e xente e xente e xente, gastando millóns de euros para ver como afrontar a “crise dos refuxiados” para, finalmente, non resolver nada.

Condeno a Europa, que asina convencións de Dereitos Humanos, que gasta pasta en publicidade falando de Irmandade e non sei que, e permite esta desgraza humanitaria.

Condeno a Europa. Por hipócrita e inhumana.

Un novo ataque ás escritoras e escritores.

14th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Escritor

Hai uns cantos meses, CEDRO, a entidade de xestión dos dereitos reprográficos aos que moitas e moitos escritores estamos asociados e que vela polos nosos dereitos económicos como creadores, informounos de que, coa nova reforma das pensións de 2013, cando nos xubilemos ía ser incompatible cobrar unha pensión se, ademais, decidiamos cobrar os dereitos de autor. Como soa. Malia seguir vendéndose os nosos libros cando nos xubilemos (é o noso dereito xubilarnos), como optemos por cobrar eses cartos (ou como cometamos a imprudencia de gañar un premio con dotación económica), o estado ou nos negará o cobro da pensión ou nos multará, como xa fixo (por iso estes días se fala tanto deste asunto), con Caballero Bonald, Antonio Gamoneda ou Eduardo Mendoza, entre outros.

Segundo a Seguridade Social, tamén como soa, aquelas escritoras e escritores que cobren unha pensión de xubilación e ademais os seus dereitos de autor (froito do seu traballo como creadores) están “estafando” ao erario público e, segundo informa a prensa, hai consigna diante dos inspectores de non perdoar e de sancionar. A única opción que o estado ofrece cando un se xubila, é o silenzo. Deixe vostede de escribir. Deixe vostede de crear. Deixe vostede de xerar dereitos de autor.

Sabemos que desprezan a cultura e aos creadores.

Nesa liña hai que entender o disparate de dicirlles que calen para sempre, que deixen de darlle a tecla, de dar conferencias, de impartir seminarios.

Que vergonza.

(quen queira profundar no asunto, que clique aquí)

Velaquí o primeiro capítulo da miña nova novela

12th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Título

A miña nova novela, como adiantei hai uns días, sae en febreiro e leva por título Amor é unha palabra coma outra calquera (Editorial Galaxia, colección Literaria).

Hoxe adianto aquí, grazas á revista GRIAL que ofrece dous capítulos, o primeiro deles.

Espero que che guste.

Nuns días vai outro capítulo.

Pois xa temos nova novela

7th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

Amor e unha palabra coma outra calquera-contra2

Sei que queda moito. Pero xa podedes anotar nas vosas axendas que o vindeiro 23 de febreiro, ás 20 horas e na Casa do Libro de Vigo, presentarei, acompañado polo crítico literario Ramón Nicolás e polo director xeral de Galaxia, Víctor F. Freixanes, a miña nova novela, AMOR É UNHA PALABRA COMA OUTRA CALQUERA. A obra estará nas librerías no mes de febreiro e sae na colección Literaria.

Queda máis dun mes. Así que non tendes escusa para non vir pois hai ocasión de programar as axendas con tempo!

Aquí queda a contra do libro. Irei adiantando máis cousas, incluídos un par de capítulos, nas semanas vindeiras.

A foto é de Anxo Cabada. E velaí tendes unha sinopse que espero serva para abrir boca e as vosas ganas de meterlle o dente.

Unha igrexa atrasada, medieval, machista e perigosa

5th Xaneiro 2016 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage

A igrexa, malia o traballo de mercadotecnia do meu tocaio Francisco, leva 1000 anos de retraso e é aínda medieval. Por moitos motivos nos que non vou entrar agora, como que sigan discriminando á muller por lei, por exemplo. Pero xa digo que aí non vou entrar. É unha igrexa medieval porque leva, como digo, 1000 anos de retraso. Polo que di. Por como o di. E por non tirarlle das orellas aos seus (ir)responsables dirixentes logo de determinadas declaracións públicas.

Sen ir máis lonxe, hoxe, dous altos cargos desta institución largan uns “avisos” á sociedade civil máis propios da época medieval que do século XXI.

Por unha banda, Rouco Varela, xa xubilado pero que sigue dando conferencias por aí, e que, en plan “padriño” dunha organización, digamos, turbia (por ser elegante), avisa de que como a igrexa sexa obrigada a pagar o IBI como están a manter determinados partidos (imposto que paga tododeus agás eles polo famoso Concordato coa Santa Sede que ninguén se atreveu nunca a derogar e que lles concede, como na época medieval, un lote de privilexios así, ou sexa, medieivais), pois que daquela se lle quitarán os fondos a Cáritas. É un aviso en toda regra en plan: vós veredes. Como nos quitedes os cartos obrigándonos a pagar coma os demais, os máis pobres, os que están no inferno, eses que Cáritas (coma outras moitas organizacións) atenden, serán quen o pague. Un aviso en toda regra dun señor feudal dunha organización feudal.

Por outra banda, o arcebispo de Toledo, personaxe que, polo xeral, cando fala fai que soba o pan, publicou un texto pastoral (é dicir, para que os e as fieis tomen como doutrina) no que relaciona a violencia machista co feito de que as mulleres pidan o divorcio. Xa se sabe, as culpables de que as maten son elas. Braulio Rodríguez, que así se chama este señor, relaciona os asasinatos de mulleres a mans das súas exparellas co feito de que hoxe en día “non hai verdadeiro matrimonio”. Tamén fala de que hai que deixar as “zarandajas” (o rollo ese) da violencia de xénero. En resumo: que non hai violencia machista nin terrorismo machista nin nada. Se as mulleres non quixesen separarse non pasaba nada.

Mentres a igrexa católica non aprenda a lle tirar en público aos seus responsables cando din tantas parvadas, ninguén vai crerse o da modernización da que falan algúns que o actual papa de Roma está levando a cabo.

Aínda que igual non lles reprenden porque, no fodo, é o pensamento actual da igrexa. Cando menos, da española.

Os políticos deberían imitar a Alicia

23rd Decembro 2015 by franciscocastro Comentarios desactivados en Os políticos deberían imitar a Alicia

alicia-pais-maravillas

Cando empezo os meus Obradoiros Literarios ás veces dáseme por definir a literatura como “o País das Marabillas”. Quero dicir que no mundo real, as cousas son inevitablemente como teñen que ser. Os obxectos caen ao chan, por exemplo. E ninguén ten dúas cabezas, por poñer outro. Mais no País das Marabillas, ou sexa, na Literatura, calquera cousa é posible, con tal de que estea ben contada.

Por iso teño dito tamén por aí que escribir é un acto político, porque o escritor ou a escritora, no básico, dedícase a imaxinar outros mundos. Dalgunha maneira aos que a isto nos dedicamos, o mundo real non nos chega, ou non nos gusta (por iso, polo xeral, a xente da escrita adoita militar en actitudes de reivindicación) e, polo tanto, andamos a inventar outros, que é, dalgunha maneira, un xeito de mellorar este.

Cúmprense agora 150 anos de ‘Alicia no país das marabillas’.

Neste contexto novo no que estamos, con partidos obrigados a pactar, cavernícolas preocupados polos ascensos do que eles consideran “radicais”, e ausencia de reflexión crítica dos que perderon con estrépito, non está para nada mal, creo, pedirlle aos que aspiran a gobernarnos, ou a que lles votemos, que imiten a Alicia e sexan quen de imaxinar escenarios novos, marabillosos. Porque, polo de agora, semella que todos os esforzos, tanto dos que gañaron como dos que non sacaron un can, é que todo quede como estaba antes.