Este becho contraditorio

17th Outubro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Contradición

Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de seguir con lealdade infinda a xente coma Hitler ou Franco, erguendo as súas mans estiradas caralsol feliz da vida. Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de escribir os versos de amor máis lindos que nunca se escribiran, como os que Celso Emilio Ferreiro fixo para Moraima. Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de matar por pracer. Este becho contraditorio que é o ser humano é quen de meterse dentro dunha casa ardendo para xogar a vida salvando a alguén que non coñece. Este becho contraditorio que é o ser humano aplaude aos corruptos cando van declarar. Este becho contraditorio que é o ser humano fai folgas de fame para loitar polo que considera xusto. Este becho contraditorio que é o ser humano de cando en vez, como se lle proese tanta tranquilidade, inventa guerras. Este becho contraditorio que é o ser humano adora vivir en paz.

Conclusión: non temos solución. Ou si. Xa o dixen: un becho contraditorio.

A culpa sempre é do outro

9th Outubro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage2

É curioso. Eles nunca teñen culpa de nada. Os, mirade que explícita é a denominación, os responsables, nunca son responsables de nada. A culpa sempre é dos outros.

E así, a galega contaxiada de Ébola ten toda a culpa, porque quizais tocou a cara ao sacar o traxe (non importa que os protocolos os coñecese daquela maneira, ou que o seu traxe non fose o axeitado ou o que fose que se fixo mal, dende traer a enfermidade aquí cos xesuítas enfermos a todo o demais, deixala ir de vacacións, etc.). E o maquinista do Alvia ten a culpa, porque ía a moita máis velocidade (non importa que eses sistemas de freado que SI que hai noutras vías aquí non os houbese, ou de que existisen informes previos advertindo da perigosidade dese tramo). E os preferentistas aos que lles meteron o calote son culpables, porque coñecían, dixo Blesa, o risco financeiro que asumían (tanto ten que se lles ofrecese o produto con enganos, incluso a persoas analfabetas ou menores). E o patrón do Prestige ten a culpa. Porque non fixo caso ao que se lle dicía dende Salvamento Marítiimo ou dende onde fose (non importa que fose un buque monocasco con bandeira fantasma e que navegaba contra toda lóxica marítima de seguranza).

E os pobres culpables de ser pobres. E as mulleres culpables de que lles peguen, que as violen, etc.

Os únicos que non son culpables son os do poder. Blesa. A Infanta. Todos eses. Os inocentes.

Bibliotecas

7th Outubro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Biblioteca

Este mes de Outubro é o Mes das Bibliotecas. Un pretexto máis que válido para lembrarlle aos que nos gobernan que hai unha relación directa entre a prosperidade dos países e a súa rede de bibliotecas. É así. A ver se o entenden. A eles gústalles dicir que con isto da crise agora hai que centrarse no importante. E cando din iso, en realidade o que andan a dicir é que non hai que centrarse en cultura, en libros, en música, en teatro. Todo iso, seica, non o consideran importante. Todo iso, seica, é prscindible. Pero si que o é. Importante. Imprescindible. E o é non porque a min me molen os libros, a música, o teatro, a arte. É importante, tamén, seguindo un criterio puramente económico. Que unha sociedade teña unha boa rede de bibliotecas, ben preparadas, ben nutridas, actualizadas, cheas xa non só de libros senón como teñen que ser as do século XXI, cun bo acceso á rede e ás publicacións electrónicas, cun espazo para actividades e dinamización da lectura, etc., unha sociedade onde o libro ocupa un papel estratéxico é tamén unha sociedade onde se vive mellor. Igual que aquelas onde hai máis igualdade ou, se queredes, menos desigualdade. Igual que aquelas sociedades onde as mulleres teñen menos atrancos para acceder aos postos de responsabilidade.

O exemplo, o de sempre: Finlandia. Gastan moi pouquiño en meter ordenadores nas clases. Alí, o sistema educativo gravita arredor da biblioteca. É onde máis gastan.

Pois aprendamos deles.

Salvar ás lectoras e lectores

1st Outubro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Lectura

Onte houbo en Madrid un encontro de editores do que se fai eco a prensa española. Falaron da situación do sector editorial e, para min o máis importante, falaron da situación da lectura. Os datos son terroríficos e unha completa traxedia social: a industria do libro cáese, a administración pasa de todo, facturamos como hai vinte anos, a precariedade instálase entre os profesionais…

Obviamente, o meu discurso non é neutral. Son editor. Son escritor. Vivo do libro. Escribo libros. Sen embargo, e a pesar do que veño de dicir, que é tamén unha advertencia honesta para que se me entenda ben no que sigue, digo que o realmente importante é salvar, máis que á industria editorial-libreira-bibliotecaria, etc., a lectura. Porque non vai haber industria editorial nin ninguén que poida vivir profesionalmente do libro se non hai lectores e lectoras.

Lévoo dicindo séculos: estamos esperando a que os distintos responsables políticos nos chamen para sentar con nós e, xuntos, deseñar, dunha radical e definitiva vez, políticas efectivas de promoción da lectura. Non abonda con que paguen campañas. Non abonda con que de cando en vez apoien publicacións (cada día menos). O fomento da lectura, que haxa máis lectores e lectoras, que existan bibliotecas ben nutridas, que o libro e a lectura teñan presenza intensa e forte e definitiva na sociedade democrática moderna (que non pode ser democrática nin moderna sen lectores e lectoras), todo iso, debe de ser algo tranversal, obxectivo fundamental de calquera lei de educación, necesidade colectiva que coidar, dende a escola, si, pero tamén dende os medios de comunicación e o conxunto da sociedade.

Preocúpame, claro, o futuro laboral do meu sector. Mais, crédeme, preocúpame moito máis que non se coide a lectura. A base é esa. Os beneficios de que esa parte funcione ben, son obvios. O resto, virá despois.

No Día Internacional do Alzhéimer (teñamos memoria)

21st Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Alzheimer

Hoxe é o Día Internacional do Alzhéimer. Esta doenza levouse por diante a miña nai. Coma ela, millóns de homes e mulleres no mundo morren dúas veces, a primeira, cando a memoria se lles vai (e outras cousas, a perda de memoria é só o síntoma máis visible); a segunda, cando nos deixan de verdade. Eu cando vou polos centros de ensino e toca falar disto, sempre o explico así: morren dúas veces.

Mais, dende hai un tempo, engado que hai unha terceira morte, unha que chega antes: a que provocan os que nos dirixen recortando en dependencia, en axudas, en atención. Mátanos aqueles que están en disposición para se facer cargo do asunto e, podendo facer algo por eles, non o fan. Eles matan, si, cando toman decisións e deixan xente sen atender.

Hoxe, si, é o Día Internacional do Alzhéimer, data na que escoitaremos a algúns políticos, hipócritas, falar de Solidariedade e Amor e Respecto e o Carallo 29. Falarán de todo iso e os seus Gabinetes de Comunicación mandarán fermosas e emocionantes notas de prensa nas que dirán que o conselleiro tal, que o alcalde tal, que o señor tal dixo que tal e que toma e que dálle, notas de prensa que os medios de comunicación repetirán acriticamente. Mais o certo é que, independentemente das boas palabras, os seus feitos concretos son recortes en dependencia, normativas que se cargan a sanidade pública, menos dotación para axudas ao tempo que complican as condicións para recibilas. Por que fan isto? Por pura mentalidade liberal e conservadora e clasista. Porque eles non cren na Sanidade Universal. Eles non cren en que o Estado deba de facerse cargo da xente para que sexa coidada, para que estude, para que viva con dignidade. Eles non cren na Igualdade. Eles cren na Beneficencia, esperan e fomentan que vaiamos cara un estado de Beneficiencia, de Miseria, de xente deixada á súa sorte que se atenda a si mesma. Encántanlles o mundo que explicou Dickens cos seus pobres pobrísimos vivindo na lama, coidando dos seus xardíns e iates, servíndolles a sopa quentiña. Mentres, os dependentes de Alzhéimer, os nenos e nenas con necesidades especiais, as persoas, en definitiva, que precisan desa axuda e solidariedade e amor que de cando en vez enarbolan como bandeira que non cren nin eles, todas esas persoas son percibidas por eles coma cargas, problemas, situacións que xa non é que non saiban como afrontar. É que non queren afrontalas. En Galicia hai xente que espera anos, ANOS, por unha praza nunha residencia pública. Mentres, ou teñen cartos para soster aos seus familiares nun centro privado (no que a miña nai botou anos ata que nos deron unha praza pública pagabamos 1800 euros ao mes), ou a situación vai ser demencial nas casas, onde non se sabe como atendelos, como facerse cargo deles para que vivan con dignidade, que facer, como actuar, que comportamento seguir. En Galicia hai familias que teñen urxencias absolutas, de vida ou morte, que non son atendidas por unha burocracia deseñada para aburrilos, para alongar os procesos ata o infinito. Ata que morran.

Así son as cousas neste Día Internacional do Alzhéimer. Non o esquezamos. Teñamos memoria.

Indecencia

18th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

IdecenciaA palabra que máis escoito dende hai seis anos é crise. A segunda, como consecuencia desta, é recortes. E, tras delas, ábrese un campo semántico brutal e tristeiro no que aparecen verbas e expresións coma apertar o cinto, vivir por enriba das nosas posibilidades, minijobs, despido libre, emigración

Iso é o que me acompaña, o que nos acompaña, dende que todo este lixo empezou.

Nembargantes, hoxe, a prensa conta que José María Castellano e outros dous directivos de telefonía, ían cobrar un bonus de 25 millóns de euros pola venda de Ono. E que llo bloquearon por unha suposta fraude que está a investigar a Axencia Tributaria. Non só se forran. É que ademais tentan enganar(nos). E leo que Inditex gana en só seis meses 928 millóns de euros. Seguro que vai repercutir na calidade salarial dos seus traballadores e traballadoras e na xente que manufactura as súas prendas. Seguro que si.

Crise? Como dicían os Supertramp, What Crisis? O que che hai é unha indecencia que tira para atrás.

Botín, os recortes, os medios de comunicación e as redes sociais

10th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Botin_

Hoxe morreu Emilio Botín (en realidade, e dou este dato para os que falan de que “empezou de cero”, chamábase Emilio Botín Sanz de Sautuola y García de los Ríos, e era fillo e sobriño de dous antecesores presidentes do Banco de Santander…agora será a súa filla Ana Patricia) morreu, digo, e é curioso comprobar como non se está a dicir o mesmo nas redes sociais (máis críticas co dono do Santander) que nos medios de comunicación nas súas versións dixitais. Estes últimos reproducen as palabras dos dirixentes políticos e sindicais e doutras figuras e, daquela, todo ten como un ton máis institucional e como de homenaxe. Así, máis unha vez, decatámonos do divorcio que hai entre a prensa, nomeadamente a escrita, e os potenciais usuarios da mesma, a cada día, máis afastados dos xornais de papel, a cada día máis entregados aos novos periódicos que, ao xeito de twitter, entre todos imos facendo ao noso gusto.

Eu só quero lembrar que, independentemente das habelencias de Botín como banqueiro, que ignoro, el foi un dos que máis insistente e entusiastamente felicitou ao actual presidente do goberno cando empezaron os recortes, dicindo, case que textualmente, “Mariano, lo estás haciendo muy bien”. Normal, pois, que o goberno xa lanzase un comunicado oficial “lamentando la muerte de un hombre comprometido con su país”, ou que Pedro Sánchez amose a súa “tristeza”.

 

A miña vida é un caderno

9th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Caderno

Tal día coma hoxe nacía Cesare Pavese. A súa obra máis coñecida é Traballar cansa, nembargantes, a min o libro que me marcou, porque o lin na adolescencia, naquel instante no que tentaba procurar o meu camiño, intuíndo, xa, que ía ser a literatura, foi o seu Oficio de vivir/Oficio de poeta.

Lendo neses libros, que son unha especie de diario íntimo, aprendín que Pavese era un ser humano que non me interesaba moito. Un infeliz. E xa daquela non quería estar con infelices. Hoxe, menos.

Pero, por ese libro, empecei a encher cadernos brancos, agora libretas que vou mercando polo mundo, anotando as cousas que se me pasan pola cabeza. Xa perdín a conta de todas as que levo.

A miña vida, a de verdade, está escrita entre as ringleiras desas anotacións feitas en parques infantís, aeroportos, vitrasas ou camiñando pola rúa.

A miña vida é un caderno.

 

O pracer dun libro novo

8th Setembro 2014 by franciscocastro Non hai comentarios

Tes ata as dez

Hoxe comecei a corrixir as probas do meu novo libro. Estará nas librerías a mediados de outubro. Será unha novela xuvenil de intriga, de amor, de libros dentro de libros…Ía sair o ano pasado pero, como algúns sabedes, gañar o Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia con O corazón da Branca de Neve aparcouna un ano.

Hoxe teño as probas nas mans.

Será o meu libro número 21.

E o pracer, a emoción, a inquedanza, a ilusión, é a mesma do primeiro día.

Repito o de sempre: son escritor. E este é o mellor oficio do mundo.

(na foto, as citas que abren a novela…para que vaiades pensando)

Que pasaría se?

5th Agosto 2014 by franciscocastro Comentarios desactivados

Interrogación

Que pasaria se os membros do Congreso dos Deputados se sometesen a unha proba de Cultura Xeral? Que igual pasaba a ser o Congreso dos Derrotados.

Que pasaria se de verdade se obrigase aos directivos da Patronal a sobrevivir co soldo mínimo (xa non con menos, como suxiren)? Que quizais entenderían a parvada das súas propostas.

Que pasaria se a todos os que nos gobernan, por cada mentira pronunciada a mantenta, se lles obrigase a poñer un euro para Dependencia? Que xa non habería problemas para atender con dignidade á xente.

Que pasaria se todo o mundo fose coherente co que predican, co que di que fan? Que de tanta sinceridade o mundo sería máis vivible e menos hipócrita.

Que pasaria se de verdade se quixese rematar coa fame no mundo? Que de verdade remataría a fame no mundo.

Que pasaria se inventasen un Detector de Trolas e se impedise presentar á reelección a todo aquel que enganase conscientemente ao pobo, que non se puidesen volver presentar? Que moitos concellos  ficarían baleiros por falla de candidatos.

Que pasaria se abondase con traballar o que de verdade cómpre traballar? Que igual viviriamos.

Que pasaria se a lóxica gobernase o mundo político, económico e social?  Que moitos dos que viven facéndonos a vida peor desaparecerían. E que a vida sería máis vida.