Así titulei o meu novo artigo en Sermos Galiza.

Aviso: estou moi amolado.

Podédelo ler aquí.

Leo que o Banco Central Europeo dá un ultimatum a Grecia, así, en plan mafioso. Leo que hai que meter cartos de todos (os que non hai para dependencia, educación, cultura…) en Bankia e que hai que procurar que os bancos, pobriños eles, non perda os seus beneficios (que non reparten con nós). Leo que os afectados polas preferentes -que manda truco, os bancos timando- están aínda con máis medo que antes porque ignoran como vai quedar o asunto cando a que era caixa galega de todos (posta en pé entre todos, apoiada por todos, fornecida economicamente por todos, e dentro de nada, en propiedade privada de mans privadas duns poucos) sexa absorbida-mercada por outra entidade. E daquela dame por pensar como foi que chegamos ata aquí, como foi que a democracia chegou a este punto.

Ou sexa: como é que, dun xeito máis que descarado, os bancos, os mercados, os brokers da Bolsa ou a vida, os ladróns de traxes caros son os que nos gobernan.

A palabra democracia xa sabedes, significa poder do pobo. E eu, que vos leo moitos libros de historia, sigo alucinando cando vexo aquela democracia primeira, a de Atenas, na que todos os cidadáns tiñan a facultade de procesar aos mandatarios (o mesmo Pericles, que foi durante décadas escollido para gobernar a cidade tivo que soportar -e perder- un proceso de ostracismo que acabou coa súa expulsión temporal da polis), na que todos tiñan que ser maxistrados, nas que todos tiñan que ocuparse, nalgún intre, das contas do estado. Loxicamente, iso non é algo que poidamos asumir hoxe. Pero si que lle daba un certo sentido a iso de poder do pobo.

Na infancia, lin, e non entendín moito pero algo quedou (logo, maís medrado, xa lin con consciencia), aquela tira famosa de Mafalda na que a rapaciña vai buscar ao dicionario a definición de Democracia e éntralle un ataque de risa que lle dura todo o día.

Corenta anos despois de que Quino debuxase esa tira, seguimos na mesma situación. Aínda que peor, pois, en efecto, pasaron décadas e teriamos que ter mellorado.

O pobo non goberna. Os mercados si. Os bancos si.

E daquela, dános por rir.

Aíndaf que ao mellor tiñamos que poñernos serios.

Moi serios.

E a ver que pasaba se todos nos puxeramos serios.

Ese é o título, cheo de latexos, que escollín para o meu novo artigo en Sermos Galiza e que podes ler aquí.

Comecei a miña colaboración co ilusionante proxecto de Sermos Galiza, cun artigo que titulei como vedes aí enriba.

Podédelo ler aquí.

Leo en Religión en Libertad (non se apuren, cheguei aí polo titular vía twitter), que os bispos consideran que hai unha campaña mediática para que os pais e as nais non anoten en clases de relixión aos seus fillos e fillas. Xa saben, coma se fosen menores de idade e medio parvos, os proxenitores esperan a ver que é o que lles di o xornal ou a radio (agás que escoiten a COPE, claro), e daquela deciden se os meten en relixión ou non. Concretamente, o secretario xeral e portavoz da Conferencia Episcopal Española, Juan Antonio Martínez Camino, aproveitou para queixarse de que a lei (esa á que eles non sempre se consideran suxeitos; dende Agustín de Hipona, século IV da nosa era, tense moi claro que as súas leis están por enriba das que decida a sociedade) que non lle gusta, digo, que a lei lles obrigue á readmisión dunha profesora de relixión que se divorciou e que fora despedida, precisamente, polo bispado e por este feito. E tamén lembrou que escoller a asignatura de relixión é un dereito constitucional.

Pois quizais aí é onde está o problema. En que é un dereito constitucional. Pero que o sexa non ten por que implicar que iso estea ben. Na Constitución, de feito, hai unha morea de parvadas que habería que mudar. Por exemplo, as mulleres son consideradas inferiores, cando menos para asumir a xefatura do estado (eu xa expliquei que son republicano pero, en calquera caso, e xa que hai que aturar a monarquía, eu quero de raíña a Elena, que foi a que chegou primeiro).

Eu creo que o ensino debe centrarse en impartir verdades comprobadas cientificamente. O sintagma nominal é o que é, e non lle hai que dar máis voltas; a teoría da evolución é correcta, indiscutiblemente; o raíz cadrado de catro é dous, aínda que a alguén non lle guste. Pero que o Papa é infalible, que temos unha alma pecadora que pode arder no inferno, que as relacións sexuais sen fins reproductivas son malas, etc. iso, en principio, non semella nada claro que teña que ser contado nun centro de ensino, por moi dereito constitucional que sexa, e, moito menos, nunca debería ser obxecto de avaliación.

Así que o meu berro de hoxe é o que encabeza estas páxinas.

Fóra as clases de relixión do ensino xa. Que o fagan na catequese. Ou onde decidan. Pero non no ensino.

Esta mañá, cando cheguei á editorial, tiña un fermoso agasallo esperándome enriba da mesa, sobre os xornais do día. O primeiro exemplar, chegado directamente do prelo, recendendo a gloria, do meu novo libro, escrito a catro  mans coa grandísima e xenerosa Fina Casalderrey (grazas, Fina, nunca poderei estar á altura disto que me dás, deixándome escribir contigo, canda ti, xunta ti, á beira túa), O neno can.

Como xa vos contei, é un libro en favor de UNICEF e, dende a semana que vén, andará xa polas librerías de todo o país.

Hoxe, feliz e contento.

Confeso: merquei o Hola!

Hai uns días cheguei con máis tempo do esperado a un lugar onde tiña que falar. En Vigo, pero nunha parte da cidade na que non paro moito. Saín con tempo porque sei do complexo de aparcar pola zona. Pero a sorte estivo comigo e atopei á primeira. Así que baixei e decidín pasear por esas rúas que nunca visitara e que están moi afastadas dos lugares polos que decote me movo.

Camiñando ao chou, atopei un local onde anunciaban que facían tatuaxes. E sen pensalo dúas veces entrei. Obviamente, non para tatuarme (a día de hoxe non me deu por aí, non sei mañá), senón porque o escaparate era do máis interesante, cheo de produtos estraños, todos eles moi vellos e, sobre todo, porque un cartel anunciaba que dentro había un mercadillo de cosas usadas. Ese foi o gancho para que entrase. E o mercadiño resultou ser un sitio moi suxestivo ao que volverei en canto poida pois haiche de todo. Roupa, obxectos vellos por un tubo, libros aínda máis vellos…

E revistas.

Fun de cabeza a elas. Porque teño predilección polas revistas vellas. Interésanme moito esas pinturas do pasado que son as publicacións periódicas en canto pasan uns cantos anos. Son unha radiografía dun instante perfecta. E por iso teño a revista Life encadernada dende o 60 ao 69, froito dunha herdanza indirecta e que conseguín cando os familiares do finado ían tiralas. Grazas a esa revista podo ver como se contaba, por exemplo, a guerra de Vietnam (sen a censura que hoxe nos impoñen os xestores de Guantánamo), ou, e aí xa toleo, a carreira espacial con aquelas fotos do espazo en tamaño xigante… Da revista Life había moitas. E unha chea de Hola! do ano catapún chimpún. Voraz, comecei a velas pasando rápido os ollos polas cubertas.

Sabendo o que quería buscar.

E atopeino.

Se ampliades a foto, veredes que se di aí: Frenética «beatlemanía» en los Estados Unidos.

Todo un documento para un coleccionista coma min. Porque en 1964, que é cando saiu ese exemplar (custaba 7 pesetas e os temas eran igual de ñoños que os de hoxe: rexoubeos sobre famosos), o réxime franquista emitira unha consigna moi clara para que se silenciase, ou se ridiculizase, calquera clase de información que tivese que ver cos Beatles. Para as autoridades da ditadura (Fraga entre outros), os catro de Liverpool representaban un perigo de orde pública. Por iso, cando ao ano seguinte visitan Madrid e Barcelona, e a pesar de que se produciu a mesma beatlemanía que no resto do mundo, con rapaciñas histéricas correndo detrás dos coches, desmaios, e berros frenéticos durante o concerto, o No-Do sacou unhas tibias imaxes manipuladas ao tempo que insistían en que o seu paso por aquí fora penoso, porque la juventud española es más seria y responsable.

Daquela, é un documento importante que unha publicación conservadora (ese exemplar está cheo de fotos de Franco e a familia nunha gala benéfica), que a día de hoxe segue representando o máis rancio e casposo do clasismo aristocrático egpañó, que se ocupasen, en portada, dos Beatles, digo que é importante porque foron das poucas excepcións que no referido aos grandes medios de comunicación existen, se produciu. Ademais, lendo a crónica (divertidísima, pois falan con total naturalidade de grupo melenudo todo o tempo, ou do ruidoso conjunto musical), o que se nos conta é que as nenas tolean, que nos hoteis da xira hai grandes festas, e que son unha completa revolución entre a xuventude de todo o mundo.

Xa teño o Hola! na casa. E gardado, ademais, con todo o amor do mundo.

Hai montada unha lea -e non é para menos- pola nova esa de que os axentes de seguridade de Obama aproveitaron unha visita a Colombia para relacionarse con prostitutas. Seica once axentes de élite (que carallo significará iso?) levaron prostitutas ao seu luxoso hotel, despois de, segundo o informe interno, «enlouquecer» (que carallo significará iso?) na cidade de Cartaxena, nun clube nocturno. O presidente dixo que se as acusacións son certas vaise amolar moito. Mais o peor non é iso, senón que un experto do Servizo Secreto, dixo que era o escándalo máis grande da institución. Non son, por exemplo, os golpes de estado promovidos en distintas partes do mundo para poñer ditadores ao ser servizo; non é tan escandaloso o adestramento de torturadores para que fagan mellor o seu traballo como se demostrou que a CIA fixo nos setenta do século pasado. Non. O escándalo gordo é este.

En fin, que eu non quero falar disto, senón doutra cousa.

Eu quero falar de que é o que pasa cando os que nos teñen que coidar, non nos coidan senón que nos atacan. A saber: os políticos que deberían vear polo noso futuro pero nos recurtan educación; os gobernantes que deberían mirar pola nosa seguridade pero se cargan a lei de dependencia; os reis que deberían estar reinando (que carallo significará iso?) pero están por aí de festa asasinando paquidermos; os xenros de reis que deberían estar representando ao estado (que carallo significará iso?) pero están desviando fondos -públicos- para as súas contas particulares; os alcaldes que falan de ética, rigor e exemplo, e logo andan a defraudar a facenda; os xuíces que en troques de investigar crimes -por exemplo, os do franquismo- persiguen a outros xuíces para inhabilitalos; os membros de élite da seguridade presidencial (é dicir, policías, servidores da lei) que contribúen á explotación sexual das mulleres.

Algo vai mal se montamos unha sociedade na que os que nos teñen que coidar, en realidade, nos odian, desprezan e atacan.

Algo que vai contra do senso común (que carallo significará -para todos estes ghichos- iso?)

Pois hoxe teño a honra de presentarvos a cuberta de O NENO CAN, o libro que nunhas semanas estará á venda (Editorial Galaxia) e que escribimos, a catro mans, con vinte dedos, Fina Casalderrey e un servidor. Patricia Castelao encargouse da parte plástica, ilustrando o interior e preparando esta moi suxestiva capa.

Como xa comentei, é un libro en favor de UNICEF e que se centra nos dereitos, ou máis ben na falla deles, da infancia.

Espero que vos guste.