Convencernos para non suicidarnos

25th Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

suicidio

O pobo galego ten un punto suicida e tamén irresponsable. Porque leva séculos traballando para a súa destrución.

Suicida no caso concreto da lingua, pois levamos loitando soíños, nós soíños, coma pobo, contra nós mesmos, séculos e séculos, poñéndonos pedras, loitando forte para que desapareza o máis importante que temos, o que nos fai ser pobo e ser galegos, como Castelao explicou. E irresponsable nos dous sentidos da verba, porque traballamos a prol da autodestrución e porque cando nos decatamos do desastre adoitamos botarlle a culpa aos gobernos, como se nós non tiveramos nada que ver, como se non fose a nosa responsabilidade que unha lingua se manteña ou desapareza. Como digo sempre, se nós consumísemos produtos etiquetados en galego, mercásemos libros galegos, fixésemos con naturalidade a nosa vida en galego pouco había importarnos unha Xunta de Galicia ao que o galego lle preocupa, un pouco, cando hai eleccións preto.

Nas películas vemos como cando o suicida está alí na ventá, ameazando con tirarse, sempre aparece alguén para convencelo de que non o faga, que entenda que o suicidio sempre é unha mala opción.

Estaría ben que alguén fose quen de convencer aos galegos e galegas de que non deben suicidarse. Que ser galegos é mellor que non selo.

Silenciar as voces críticas con cartos públicos

24th Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

xornais

Leo hoxe que a Consellería de Economía e Industria vén de convocar un concurso público de dous millóns de euros (si, lestes ben, dous millóns de euros). No básico e como hoxe conta El País, do que se trata é de deseñar unha campaña publicitaria que lle faga publicidade á propia Consellería, ou sexa, a Xunta, para contar o ben que o fan, o ben que traballan e que son laperalimonera.

A práctica é moi vella e son moitos os medios de comunicación que se benefician economicamente disto. Outra cousa é como lles afecta no seu traballo de xornalistas porque está ben claro que se a Xunta de Galicia mete dous millóns de euros en distintos medios, a ver quen é o guapo ou a guapa que se atreve a criticalos. É un vello dito ese de que non hai que trabar na man de quen te alimenta. Certo alcalde do sur de Galicia sábeo moi ben e mete cartos e cartos e cartos e cartos en certo xornal do sur de Galicia, páxinas enteiras de publicidade dicindo que a cidade é fermosísima. E claro, logo a ver quen critica a quen paga as nóminas.

O asunto podería parecer que non ten importancia. Incluso haberá quen dirá que iso se fixo sempre e que o fan todos os partidos. Que é certo, fano todos. Pero, o que tamén está claro, é que o xornalismo ten que cumprir a función de vixiar ao poder, criticalo, sacarlle as cores e, na medida do posible, denunciar as súas corruptelas. Se hai cartos polo medio, non se pode. E cae a liberdade. E, polo tanto, cae a democracia.

No Día do Pai

19th Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Foto-Francisco-Castro-e-fillos

Hoxe a miña filla cantoume unha canción. Deume tamén un par de debuxos, así como a erguín para ir ao cole, aínda en pixama, nos que aparecemos xuntos, no parque, xogando. Nos dous debuxos eu saio rindo, coma ela.

Hoxe o meu fillo chamou por teléfono para dicirme que me quere. Falamos, tamén, das súas impresións sobre un libro meu que está lendo.

Como vedes, son un señor absolutamente afortunado.

(a foto ten uns aniños e publicouse en La Voz de Galicia precisamente canda un artigo meu sobre a experiencia da paternidade)

Por que Filipe VI non condea a ditadura de Franco?

17th Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Paz

Estes días andamos atónitos pola aparición dunha moeda de 200 euros de Filipe VI que a Casa da Moeda emite baixo do lema ’70 años de Paz’. A bronca, como imaxinades, está máis que xustificada porque eses anos de paz inclúen a ditadura franquista.

Sen entrar agora na esencia da barbaridade, que é moita, cómpre sinalar que na desprestixiada Casa Real deben andar un chisco despistados ou, como máis probablemente será, moi alleos ao mundo real (mira ti que ironía). Algo, por outra banda, consustancial a unha monarquía. Se hai algo que está xa moi fóra do mundo é a herdanza por vía masculina (aínda non cambiaron a Constitución neste punto) da Xefatura do Estado.

Os especialistas no asunto monárquico sinalan que boa parte dos esforzos da Casa Real ten que ver con a obsesión por mellorar a imaxe que o común da xente ten dos Borbóns logo dos escándalos brutais que puidemos coñecer nos últimos anos. Pois, como digo, deben andar un chisco despistados porque a moeda en cuestión santifica, defende, e inclúe dentro da categoría de “anos de paz” os corenta de ditadura franquista, tempo “de paz” no que se exterminou aos vencidos, se represialou aos disidentes e, en definitiva, se montou un estado de terror que tiña moi pouco que ver coa paz.

Eu dou unha idea, e de balde ademais, para mellorar a imaxe da monarquía española: que o rei faga unha condea pública da ditadura franquista. Como sempre fala do “valor da democracia” non lle vai parecer para nada mal facer esa declaración. Veña, que se anime. E logo, emitimos outra moeda.

No Día Mundial do Sono

13th Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Durmindo

Entérome de que hoxe é o Día Mundial do Sono. Nin idea de que existía. Pero existe ,e este ano céntrase no problema do insomnio. Algo sobre iso podería dicir ultimamente pero, como soño (mira ti), algún día, con ser poeta, vou centrarme mellor na outra parte do feito de durmir, que é o de soñar.

Así que neste Día Mundial do Soño digo que soño que viaxo, que saio, que marcho, que busco unha illa náufraga na que inventar versos dos que curan. E por soñar, soño que fago eclipse co sol estes días, e que son lúa. Os soños, claro, son absurdos, pero por iso son libres, como a literatura, como certa clase de amores, os menos. E por iso é que soño que son quen de inventar unha nova lingua cunha semántica poderosa que me permita expresar o que moitas veces, coma hoxe, non son quen nin de pronunciar. E xa que soño, doulle vida entre as miñas sabas a un poema onírico que me achegue a ti, alma náufraga e soñadora.

Durmide, soñade pero que ninguén se esqueza de vivir.

Presentación de TES ATA AS 10 en Madrid

12th Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Invitacion-Tes-ata-as-10

O vindeiro 23 de abril celebrarei o Día do Libro en Madrid, concretamente presentando TES ATA AS 10 alí acompañado da profesora Carme Lamela. O acto será ás 19.30 horas na Casa de Galicia en Madrid.

Premede sobre a imaxe para ampliar o convite. A todas e todos os que esteades por Madrid quero vervos alí!

Un poema para as Cíes (3)

3rd Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

E o derradeiro dos poemas que escribín para o espectáculo O CANTO DAS ILLAS

Cíes3

Un poema para as Cíes (2)

2nd Marzo 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Cíes2Velaquí o segundo poema que escribín, sobre as Illas Cíes, para o espectáculo O CANTO DAS ILLAS.

Espero que vos preste.

Un poema para as Cíes (1)

19th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Illas Cíes

Como comentei onte, estou feliz de que a organización do espectáculo O CANTO DAS ILLAS que busca o recoñecemento das Illas Cíes como Patrimonio da Humanidade pensase en min para escribir uns cantos poemas alegóricos. O espectáculo estréase no Mar de Vigo este venres e sigue sábado e domingo.

Deixo aquí o primeiro dos poemas. Están todos na web (www.ocantodasillas.com).

E a foto, por certo, é tamén dun servidor. Verdade que son fermosas?

Vai o poema:

“No Rego da Serpe habita unha colebra que non quere ser colebra e que baixa á Lagoa dos Nenos porque quere bañarse e xogar e non dar medo. Na Lagoa dos nenos enchoupan a súa infancia dous meniños de cabelo louro e escamas bífidas que queren ser de ouro, coma o río que din que hai en Monteagudo. Nas Cíes todo pode ser fermosamente do revés e marabilloso”.

Os “poucos casos” dos desafiuzamentos

17th Febreiro 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage

Os políticos, os militares, os malos empresarios, ese tipo de xente, adoitan mirar ás persoas non como o que son, persoas suxeitas, como Kant nos aprendeu, a dignidade e nunca a prezo, senón como obxectos, como cousas, como números. Para un militar, que morran os que teñan que morrer, se o obxectivo se conseguiu (a conquista, ganar esa batalla, o que sexa), non é unha traxedia se se conseguiu a victoria; para un mal empresario, que haxa que despedir a unha, ou un cento de persoas para así “optimizar” resultados ou “equilibrar” un balance, non é algo terrible porque os números están por enriba das persoas. E para un mal político, é unha boa nova, como Rajoy vén de sinalar hai nada, que os desafiuzamentos de cada vez sexan menos e que, como dixo recentemente, “sexan casos aillados”. Independentemente de que non é certo, a realidade é que con que só haxa un caso, con que só exista unha persoa que sufre porque a botan de casa, con que só se dea un só caso desta traxedia, calquera gobernante con corazón debería ter problemas para durmir.

Pero claro, estou falando de xente sen corazón.