Os Beatles en España. Melancolía

30th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Beatles -anuncio concierto-3cm

(Hoxe tendes que aturar ao Francisco Castro máis fiqui)

Este xoves cumpriranse 50 anos da actuación dos Beatles na praza de touros de Las Ventas de Madrid. Eu nin nacera. Pero aínda así, declárome absoluto melancólico daquela xornada que non vivín pero que vin en toda canta imaxe se conserva (algunhas do NO-DO) e se teña divulgado. Melancólico e ademais con odio profundo (logo se me pasa) diante daqueles amigos, xa maiores, que tiveron a sorte de estar alí aquel día e que en canto teñen ocasión, sabedores da carraxe que me dá, contan daquel día nos que os viron en directo. Coñezo a cando menos tres que adoitan torturarme con isto. E tamén a unha muller que os viu, un ano antes, en Amsterdam, e que fai que me bote as mans á cabeza porque sempre que mo di (creo que o fai a mantenta para ver o meu escándalo) sinala que non lle gustaron  nadiña e que moito mellor Raphael.

Hai 50 anos, naquel franquismo feo, atordado e torpe, chegaron estes catro señores a tocar (e ao día seguinte en Barcelona) e axitar de paso a unha mocidade famenta de novas sensacións e de liberdade. Paul McCartney sempre lembra que había máis xente fóra (con entrada, pero a policía franquista, dacabalo, non lles deixou entrar) que dentro, e o NO-DO sacou unhas sosas imaxes de familias comendo tortillas ao tempo que comentaba que foran un fracaso porque aquí a xuventude é distinta. Xa sabedes: porque esto es España. Igualiño que o que di hoxe Rajoy nas comparanzas con Grecia. Tranquilos, que isto é España.

Melancolía dun tempo que non vivín. Quizais por iso sempre digo que agora o que me gustaría é ter 73 anos, por exemplo, e ter nacido en Liverpool e, a poder ser, ter coincidido con Lennon na escola e ter tocado con aqueles catro. Que non pasaba nada por ter feito un grupo de cinco.

Miserables que desexan o mal

29th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

mal

Dende que os gobernos do cambio accederon ao poder nalgunhas cidades importantes do Estado, a dereita máis cavernícola (moi presente en tertulias televisivas e donos de pontentes medios de comunicación) traballan cunha virulencia espectacular (que non exercen contra o poder, nin sequera cando era o PSOE quen máis tiña) que o que destila son dúas cousas:

-non saber perder. Ou o que é o mesmo, o pouco demócratas que son. Só aceptan o resultado se é o resultado que eles consideran “democrático”.

-que desexan que eses gobernos fracasen.

Sobre este segundo asunto non teño a menor dúbida. Desexan con todo o seu corazón que eses alcaldes non poidan cumprir. Desexan con todo o seu corazón que o corralito grego provoque revoltas, violencia, aínda que haxa mortos. Desexan con todo o seu corazón que a xente se arrepinta de ter optado por desfacerse dos de sempre para probar con outros.

Iso case que é o peor de todo. Porque é malo que non acepten a vontade libre da xente. Pero que ademais desexen que a xente se esnafre, para que todo volva ao de antes, é absolutamente miserable.

Por que?

24th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage2

Sabemos que hai combustibles que non contaminan, ou moito menos, que os derivados do petróleo, que son altamente destrutivos para a natureza. Sabémolo pero non o cambiamos, por que?

Sabemos que a industria da guerra, a fábrica de armas, existe para alimentar os conflitos nos que morre xente pero tamén á inversa, que igual non nos importa que haxa onde se maten para así manter vivo o negocio. Sabémolo pero non o cambiamos, por que?

Sabemos que é máis importante investir en bolsas de estudos e en sanidade que en rescatar aos banqueiros, pero reducimos o gasto social igual, por que?

Sabemos que a fin da violencia contra das mulleres pasa por darlle unha volta ao modelo falocéntrico no que se move a cultura occidental, e que se non tomamos medidas o terrorismo machista vai seguir matando. Sabémolo pero non o cambiamos, por que?

Sabemos que a república é un modelo de estado máis xusto e democrático que a monarquía, pero non a derrocamos, por que?

Sabemos que a meirande parte dos programas de televisión buscan a idiocia e o entretemento barateiro e simplón, pero son líderes de audiencia, por que?

Sabemos que os cartos non dan a felicidade, pero organizamos a vida ao seu redor, como se de verdade nola dera, por que?

Sabemos que só se vive unha vez, que un só día tirado é irrecuperable, pero insistimos en vivir na negritude e despistados con parvadas. Sabémolo pero non o cambiamos, por que?

Sabemos que o mercado das drogas, da explotación sexual das mulleres, a laboral dos menores, etc, é algo doado de erradicar, mais mantémolo igual, por que?

Preguntas de verán…

Aquelas noites de San Xoán

23rd Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

San Xoán

Durante a miña infancia e primeira adolescencia non había momento que puidese superar en emoción á noite de San Xoán. Eu, coma José-Nes, coma Juan o de Arriba e o de Abaixo, coma Tote e Carlos e José Luis e Otero e Miguel e Manolito e Pucho e o resto dos nenos e nenas do barrio da Rola, en Teis (máis concretamente do Barrio do Bache), pasabamos preto dun mes apañando leña (si, recoñézoo, roubándollo ás veces a outros cativos doutros barrios), pedindo polas portas das casas para mercar petardos (incrible que non acontecese nunca ningunha desgraza), pasando polo Mercado a pedir caixas de madeira, das da froita, que ardían moi ben…

Cada ano o mesmo ritual e cada ano a mesma emoción ao ver como se amoreaba leña e leña e leña. Logo, a gran decisión: cal usar como “pao maior”, para chantalo no medio e que termase de todo aquel mogollón de madeira que ardía, violenta e feliz, mentres nós escarallabamos a parede do señor Manuel tirándolle bombas ou largabamos foguetes ao aire que, unha vez, se cargaron un cable de alta tensión. Foron as miñas primeiras madrugadas cando aínda non tiña idade para tal cousa. Mais todos o faciamos e ningunha nai, ningún pai, perdía o sono por iso.

Máis de unha e de dúas veces veu a policía cunha carreta a levarnos parte da leña, alertados (e con razón) polos veciños. Á señora Juana queimámoslle unha pereira varias veces. E eran tan grandes as nosas fogueiras, que ao día seguinte volviamos ao campo porque seguía ardendo e aínda lle botabamos máis leña para que aquela cacharela non rematase nunca.

Hoxe, e paréceme ben, eses lumes están controlados, organízanos moi civilizadamente os concellos e as medidas de seguridade son estritas. Insisto: paréceme ben.

Nós, naqueles días, eramos salvaxes, indocumentados e escandalosamente felices.

Alcaldesas e alcades normais

22nd Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

PicMonkey Collage2

Resulta patético ver á dereita mediática escandalizada polo feito de que as alcaldesas e os alcaldes “do cambio” sexan xente normal.

Escandalízanse porque o alcalde de Santiago e o da Coruña non acoden a un acto relixioso a pedirlle non sei que cousa a un santo. Non deberían escandalizarse por algo así porque o anormal é facer ese tipo de cousas. O anormal é que o poder político se axeonlle diante da Igrexa Católica. Iso non é normal. Por non ser, nin é democrático.

Escandalízanse porque as touradas desaparecen dalgunhas cidades, cando menos, retíraselle a dotación económica para que se celebren. O anormal sería o contrario. O anormal é dedicar cartos públicos para financiar a tortura dun mamífero diante doutros mamíferos que gozan coa escabechina. Neste sentido, a prensa hoxe destaca (é noticia, o normal é noticia), que onte o palco enteiro que na praza de Las Ventas de Madrid se reserva para os membros da corporación municipal estaba absolutamente baleiro. Seica é unha anormalidade facer as cousas con normalidade.

Escandalízanse de que unha alcaldesa coma Ada Colau se manifeste a prol de dereitos civís básicos, como fixo aínda hai un par de días. Se aínda se manfestase en apoio a La Roja tiña un pase….

E escandalízanse porque rexeitan coches oficiais, teñen un soldo digno pero non abusivo, reúnense con colectivos tradicionalmente non escoitados, etc.

Que anormalidade esta de asustarse de tanta normalidade….

Nenos e nenas deixados da man de todos

19th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

pobreza

Hai uns días tiven a sorte, o privilexio e a honra, de visitar un piso de acollida onde viven, temporalmente, nenos e nenas tutelados pola Administración e que, mentres non se solucionan os seus gravísimos problemas familiares, teñen que residir, xunta outros nenos e nenas, e acompañados (e agarimados e animados e coidados) por distintos traballadores e traballadoras, en pisos espallados pola cidade (a cita foi en Vigo) nos que, malia todo, se lles intenta ofrecer un fogar ou o máis parecido a un fogar. Puiden ver pisos coidados e limpos, cos cuartos cheos de pósters de cantantes de moda, de futbolistas, de fotos dos amigos e amigas do cole. Ou sexa, cuartos onde viven nenos e nenas coma os demais. Adaptados a aqueles que precisan dalgunha adaptación por, por exemplo, precisar cadeiras de rodas. Hainos de todos os chanzos de idade: dende moi pequerrechiños ata os 18 anos.

Estiven alí da man dunha traballadora e dun traballador, preguntando cando quixen. Quería saber sobre ese mundo e marchei sabendo algo máis pero co corazón encollido.

Na conversa con eles e máis unha vez, tiven que escoitar como se lles recortan fondos (que xa eran escasos), como se lles deixa sen recursos, como teñen practicamente que mendigar para conseguir algo de diñeiro que é, ollo, para atendelos. Algúns dos cativos precisan de atención médica continua e coidados hospitalarios 24 horas ao día. Mirade ben o que vou dicir: algúns deles, meniños e meniñas pequerrechísimos, están sós, fóra do coidado de nais ou pais ou familia ningunha. Nenos e nenas sós. Enfermos. Sós.

Estiven alí e marchei para casa pensando nas traxedias (invisbles) que habitan nas nosas cidades. En como os alcaldes e alcaldesas saben que electoralmente é máis importante poñer flores no centro da cidade que axudar a quen o precisa; ou que vai irlles mellor gastando en apoiar ao equipo de fútbol ou tirando a casa pola ventá en anuncios no xornal dicindo o guapísimos que somos, que soltando a pasta para os que o necesitan de verdade.

Non podedes imaxinar a cantidade enorme de xente con problemas que hai pero, sobre todo, non podedes imaxinar a cantidade enorme de pequenos e pequenas que non teñen nin o máis mínimo.

E eles, os que teñen que administrar os nosos recursos, tamén para que esta xente viva con dignidade, ollan para outro lado como se a vida fose sen máis un lugar feliz e despreocupado. Serao para eles. Non para moita xente que está nesa situación estrema.

Por iso sería interesante que os políticos e políticas, ademais de capacidade de xestión económica tivesen, sobre todo, un corazón grande e sensible.

A edición estendida: as novas maneiras da edición ou deixemos de falar de Libros e falemos de Textos

17th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Reimprímete

O pasado mes e convidado polo Clúster do Produto Gráfico Galego tiven ocasión de falar no Foro Reimprímete, como editor, arredor dos desafíos aos que se presenta a edición nos tempos presentes e, sobre todo, nos futuros. Puiden compartir experiencias, opinións e análise con compañeiros coma Manuel Bragado ou Xosé Antón Perozo.

Estes días, o Clúster subiu a Presentación sobre a que centrei a miña intervención no Foro na que sobre todo mantiven que o que importa é o Contido máis que o Formato. Nela veredes tamén que me pregunto sobre que é a día de hoxe un editor, que se espera de nós no futuro, como o proceso de dixitalización está a influir no sector, pero tamén nos hábitos de lectura… Dedico a parte final a reflexionar, xa como escritor, nas posibilidades da Escrita Estendida.

E aquí vola deixo para que a poidades ter vós tamén.

Vergonza

16th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Nobres

Resulta que hoxe se celebrou unha xuntanza entre El-Rei e 400 aristócratas que, segundo as novas de prensa, “representan a nobreza do país”. Gustaríame saber canto me custou a coña mariñeira esta, que gasto foi, porque se están a pedirnos sacrificios a todos daquela é que non estamos para gastar en parvadas. E de paso que pregunto isto aproveito para dicir que a nobreza do país represéntaa a xente humilde e traballadora que saca o país para adiante.

Que no século XXI, en España, existan “nobres”, aínda que só sexa polo título, é unha vergonza.

E leo que nesa xuntanza, El-Rei lles lembrou a eses 400 que teñen que ter unha “conduta exemplar”. Que chorrada. Teñen que ter unha conduta exemplar porque son nobres?, por ser condes, baróns, duques, etc. teñen que ser exemplares? É tan clasista dicir iso que dá noxo! Porque o que está por debaixo de semellante afirmación é a crenza de que ao vulgo (a ti, a min, aos normais, aos que non somos nobres) nos custa máis ser “exemplares” ou bos. No Medioevo tiña un pase, a día de hoxe é unha vergonza.

El-Rei dixo que teñen que “honrar o título que portan”. En serio?????

Leo o final da nota de prensa. E vós xa facedes os comentarios pertinentes:

“El Rey recuerda a los nobles de España su deber de observar una conducta ejemplar. “Emular a quienes inscribieron sus nombres en la historia de España no es labor fácil. Honrar esos nombres con vuestro ejemplo y conducta es un gran reto: porque destacar, estar entre los mejores en cualquier ámbito , es cada día una tarea más ardua. Pero es la exigencia de llevar un gran nombre. Y es vuestro deber”, les ha dicho el Rey, a quien los nobles le han respondido con una ovación y vivas al Rey y a la Reina”.

Cristina ex-duquesa pero na liña de sucesión igual

12th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

infanta

Hoxe a prensa celebra nas súas portadas que onte Filipe VI lle retirou o título de Duquesa de Palma á súa irmá Cristina. Algún xornal galego incluso o considera a nova máis importante do día (titular máis grande e central) fronte de, por exemplo, as novas relacionadas cos pactos postelectorais para constituir os concellos mañá. A prensa “seria” dándolle absoluta relevancia a algo que, sendo importante, non o é tanto.

Sen entrar agora no debate sobre como é posible que nunha sociedade democrática do século XXI existan Duques, Marqueses e todas esas cousas (aquí todo o mundo nace en bólas e polo mesmo sitio, e ademais hai unha Constitución que seica nos declara a todos iguais), o certo é que Cristina segue a ser a sexta na liña de sucesión á Xefatura do Estado. Ou sexa, que a pesar de que estea presuntamente implicada nun gravísimo caso de corrupción (e de desmemoria), aínda así, se algo terrible lles sucedese aos cinco que están por diante, queiramos ou non, ela sería declarada Xefa do Estado como Raíña.

Se aínda así hai quen non lle ve perigos ao sistema monárquico que teña presente, tamén, que o Conde Lecquio tamén está na liña sucesoria…

Inditex e o traballo escravo

10th Xuño 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Explotación laboral infantil

Hoxe todos os medios fanse eco do exitazo de Inditex (propietaria, entre outras, de Zara) que gañou 521 millóns de euros entre febreiro e abril, un 28 por cento máis grazas ao aumento das vendas. Sen dúbida, unha boa nova para Amancio Ortega, que se fará aínda máis rico. Non sei se o é, como levan todo o día vendéndonos, para Galicia, para España e para todos os que non somos Amancio Ortega.

A min paréceme xenial que unha empresa, sexa galega ou non, gañe moitos cartos. O que quero é ter a tranquilidade de que o seu beneficio non está emporcado. Por iso, recupero unha nova do ano 2012, de El Confidencial, titulado “Trabajo esclavo en la India: tres empresas españolas están incluidas en la ‘lista negra”, e do que só vos deixo o primeiro parágrafo:

“Niñas y adolescentes trabajando sin contrato, privadas de libertad y en condiciones insalubres durante más de 72 horas a la semana por un salario de 0,88 euros al día, del que sólo podrán disponer cuando hayan transcurrido de tres a cinco años y que servirá para pagar su dote matrimonial. Ese es el sombrío escenario laboral de miles de jóvenes del estado de Tamil Nadu, al sur de la India, que son empleadas en condiciones que rozan la esclavitud por empresas textiles de aquel país que luego suministran sus productos a grandes firmas internacionales, entre ellas las españolas Inditex, El Corte Inglés y Cortefiel”.

Xa sabemos que o capital non ten corazón, pero os consumidores e consumidoras si que o deberiamos ter. Pode Inditex garantir que o seu beneficio non se cimenta sobre a explotación de seres humanos?

Aquí deixo unhas cantas ligazóns interesantes para quen queira profundar máis:

Multinacionales textiles imponen jornadas de explotación a sus trabajadores, según ONG  http://www.aleteia.org/es/internacional/articulo/multinacionales-textiles-imponen-jornadas-de-explotacion-a-sus-trabajadores-segun-ong-5866438577356800

ZARA ACUSADA DE EXPLOTACIÓN EN ARGENTINA http://www.elmundo.es/america/2013/03/27/argentina/1364345497.html

Inditex lleva años siendo objeto de denuncias periodísticas debido a sus proveedores http://www.mundiario.com/articulo/economia/zara-otra-perspectiva-trabajo-esclavo-imagen-moral/20140108202717013881.html