Eu quero que Mariano Rajoy nomee director de informativos de TVE a Rouco Varela dunha vez, e que deixen de disimular. Que lle dean un despacho alí dende o que poder dictarlle aos redactores xefes e aos editores dos telexornais, que deben dar como nova e que non. El xa ten relación directa con Deus, así que el só ten que interpretar o que a branca pomba diga, e o locutor, ler.

O resto, aquí.

Teño amigas na política polas que poño a man no lume, mulleres dunha valía intelectual demostrada, dunha honradez a proba de bombas e cunha capacidade de traballo que eu nunca terei. Así que as palabras que seguen non son para elas.

Pero todas as demais si: porque vivimos gobernados por unha aplastante maioría de políticos medianos dende un punto de vista intelectual.

Aquí.

O meu artigo sobre a discriminación lingüística que sufrimos os galegofalantes…na propia Galicia!!!

Aquí.

Canto político burro…

Aquí.

Que ninguén esqueza que ao PP se lle concedeu a maioría absoluta.

Que ninguén esqueza que, se hoxe houber eleccións, volverían gañar.

Que ninguén esqueza que hai moita xente que non dá entendido que hai outras opcións políticas.

Daquela, merecemos o que nos pasa.

Aquí.

Os que nos gobernan están roubándonos o estado de benestar, o noso longo dereito pelexado durante séculos.

Pero semella que o aceptamos como inevitable.

Os que tiñan que gardar os nosos cartos roubáronlle os seus á xente e, en moitos aspectos, a todos.

Pero semella que hai que aceptalo como inevitable.

Cando resulta que non. Que non é inevitable.

Aquí.

O pasado sábado entregábanse os premios dos escritores e escritoras de Galicia.

Por vez primeira na historia, e a pesar de ter sido convidados formalmente, nin un só representante do goberno galego, nin un só, acodiu a gala.

Deixáronnos sós.

Igual é que non nos queren.

Aquí.

Este goberno personicida déixanos sen sanidade. E castiga vilmente aos inmigrantes negándolles máis aínda.

Quérenos mortos.

Porque son coma boitres.

Perdemos a civilización.

Aquí.

No 1º de maio, eu acórdome de todos eses que vedes aí na foto.

Aos que, sen dúbida, importa un pemento a situación da clase traballadora. Dirán o contrario, pero impórtalles un pemento.

Mais a historia vai deixalos no seu lugar.

No lugar máis fedorento da historia.

Aquí.

A xornalista Carme Vidal dixo o outro día, cando saiu este artigo, que había que lelo de día. Que de noite daba medo.

Pero medo dá o futuro se vén así.

Está aquí.