10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 4: BLUES DE MAR

25th Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Cando a alguén se lle pregunta polas “cancións da súa vida”, adóitase ir á infancia e á xuventude, nunha actitude melancólica que non sempre é, ao meu ver, a máis saudable. Aínda que eu tamén o fago, claro, e as músicas que trouxen a esta serie, e as que traerei, caen nese tópico inevitable, porque hai cancións que nos marcaron, acordes que nos descompuxeron o ánimo, e melodías que nos enmarcaron un momento feliz ou triste, e polo tanto son cancións que quedan con nós, para sempre.
Mais hoxe non será o caso.
Gaby Moreno é un descobrimento que fixen hai algo máis de catro anos. E, debo recoñecer, grazas a Spotify. Eu, que amo o vinilo, que teño gardados coma tesouros moitos discos neste formato, quero, sobre todo, ser un home do meu tempo. E por iso non renego do que a contemporaneidade me ofrece nin na música nin no resto das cousas. Dende as redes sociais ao libro dixital pasando por toda clase de apps que me fan, se as uso ben e con cabeciña, a vida mellor. E, como digo, paso horas ao día en Spotify, creando playlist (as miñas novelas TES ATA AS 10 e AMOR É UNHA PALABRA COMA OUTRA CALQUERA naceron con dúas playlist asociadas) e deixándome aconsellar por outras usuarias e usuarios que, á súa vez, as crean. E coido que é unha maneira interesante de descobrir músicas que, dalgunha maneira, non son moi diferentes do que faciamos na época do instituto cando alguén gravaba unha cinta de cassete para prestárnola cunha selección das cousas que tiña por casa. Cantos bos grupos e solitas coñecimo grazas a iso.
Vede este vídeo ata o final. Son tres minutos da vosa vida. Veredes unha intérprete que me ten abducido. Dun talento maiúsculo. E atendende á letra e todo o que di.
É unha das cancións da miña vida.

10 Cancións (posibles) da miña vida. 3: WHATEVER YOU WANT

23rd Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Esta canción dos Status Quo leva acompañándome toda a vida e, de feito, cando collo a guitarra eléctrica na casa, móntoa. Ou cando quedaba cos amigos (temos que recuperar iso, por favor) para tocar no estudio, esta non falta nunca.
Recordo cando a toquei (máis ou menos) por vez primeira. El igual non o lembra pero eu si. Foi na casa do meu amigo da infancia, Francisco Fernández Araujo, Paco, hoxe baterista do mellor grupo da contorna á hora de recrear a música dos Beatles, The Hendersons.
Estabamos no inmenso (a min parecíame inmenso) salón da súa casa. Lembro por aqueles días de finais da EXB comer a toda présa para ir buscalo á súa casa e antes de entrar nas clases da tarde, escoitar música, que había e moi boa na súa casa (por algo o seu irmán Valerio é un dos históricos da música rock en Vigo). E por alí andaba unha guitarra. Lembro poñer RE Maior e, igual por casualidade ou por pura intuición, o meu dedo maimiño deu exactamente onde tiña que dar para que soase o inicio da canción (logo da intro) como tiña que ser.
Jo, lembro a alegría que me deu. Naquela altura as cancións había que “sacalas” buscando os acordes, probando. Se tiñas sorte, alguén che pasaba unha libreta con eles. Hoxe os titoriais de youtube xa o poñen todo moi doado.
Esta canción continúo escoitándoa a volume insán para os meus tímpanos.
Esta canción continúo tocándoa a volume insán para os meus tímpanos.
E é unha das cancións da miña vida.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 2: IF I FELL

12th Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Cando era pequeno, o meu irmán tiña un “tocadiscos” DUAL. Era unha máquina pequerrecha coa tapa que facía de altofalante. Era de cor beige e eu xogaba a poñer os discos e imaxinaba que os Beatles vivían dentro daquel altofalante.
Cantaba, daquela, o ESPINAJAU, que era (de feito sigo facéndoo así) como eu cantaba, co cepillo do pelo da miña nai a modo de micrófono, ‘It’s been a hard day’s night’… O banda sonora daquel disco dos Beatles, aqueles fotogramas daqueles “melenudos” como os chamaba meu pai, enfeitizáronme cando cativo e aínda a día de hoxe sinto ese burbulleo especial dentro do corazón cada vez que o collo nas mans. Se hai un disco que me leva á infancia, é este.
Dese traballo dos de Liverpool hai outras cancións máis famosas que esta que escollín. Pero adoro ‘If I fell’. Xa de pequeno sentín o abraio eléctrico desas tres voces tan ben empastadas. John e Paul, ademais de ser grandísimos músicos e excelentes compositores, foron sempre mestres na arte coral, cantando a voces colocadas xusto onde tiñan que estar. Amosárono mil veces durante a súa carreira. Dende esta canción a, por exemplo, ese alarde preciosista que é ‘Because’.
De pequeno puña a canción a toda pastilla ata que meu pai viña mandarme baixar o volume desa música que era “ruído”. Hoxe, escóitoa aínda máis alto. E podo presumir de que son quen de chegar aos agudos que fai Paul na parte final da canción.
Se podedes, metédelle caña ao volume. Pechade os ollos e gozade desta marabilla.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 1: DON`T LET ME DOWN

9th Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Comezo hoxe unha serie de 10 post para tentar explicar estes primeiros 50 anos da miña vida a través de 10 cancións. Poderían ser outras. Pero son estas.

Esta canción dos Beatles, aínda que asinada coma sempre por Lennon-McCartney, en realidade era de John. Interpretárona en directo, nun improvisado concerto na azotea do seu edificio de Appel Records, un día de frío e xélido inverno londinense. Mirade como van de abrigados e o fume que sae da súa boca. Conseguiron paralizar o centro de Londres. Os Beatles estaban dando un concerto sen avisar. Ata que chegou a policía e mandou parar.
A canción, musicalmente, é perfecta. A interpretación vocal de John, maxestosa pola carga de area e o pouso tremelicante que hai no desgarro de cada vez que repite, coma mantra, ese “Don`t let me down”. E velos aos 4 (coa axuda de Billy Preston ao piano eléctrico) tocala en directo, impresiona.
Desta canción, cuxa tradución do título podería ser algo así como “Non me falles”, hai un verso que sempre me impresionou. John escribe a canción logo de pedirlle o divorcio á súa primeira muller, Cynthia. Acaba de marchar a vivir con Yoko Ono, unha interesante artista de vangarda (aínda o é) e están machacándoos a críticas, todas elas, por certo, ben machistas e inxustas. Ademais, o grupo está pelexándose a diario, non se aturan entre eles, non queren nin verse. É tempo para el, pois, de ilusión por un novo amor, pero tamén de medo porque se lle cae o mundo tal e como o tiña montado. Nesa tesitura, el escribe un verso crucial nesta canción dirixida a Yoko na que lle pide que non lle falle: “I’m in love for the first time”. Algo así como, “vou namorado por vez primeira”. Ese verso impresiona. Lennon ten preto de 30 anos e moita vida detrás. Aposta por Yoko e está morto de medo. Mais dille: estou namorado por vez primeira. Non me falles.
O protagonista de TES ATA AS 10 escoita esta canción e fai, precisamente, esta reflexión. Porque o verso, dende logo, impresiona.
Por iso é unha das cancións da miña vida.

Cando o goberno financia o odio

27th Abril 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Hoxe espertamos coa nova de que o goberno de Rajoy repartiu xa máis de un millón de euros entre asociacións homófobas e ultracatólicas, grupos que organizan manifestacións onde é frecuente ver a bandeira preconstitucional, brazos en alto e vivas cara al sol. Todas elas (está todo aquí) destacan pola súa virulencia á hora de atacar todo o que eles entenden que está fóra do “normal”. Reciben milleiros de euros, dos teus cartos e dos meus, para estender a súa mensaxe contra a igualdade de xénero, para manter que a homosexualidade é unha enfermidade, ou que as mulleres que abortan son unhas desequilibradas dende o punto de vista emocional. Insisto, lede a nova que vos deixo para que flipedes a colorinchos. Esas son algunhas, Outras, reciben cartos para homenaxear a figura de Francisco Franco ou Blas Piñar.

Estes grupos (os seus directivos adoitan estar vencellados a certo partido que xa imaxinades) subvencionados polo goberno actual, gozan tamén da declaración de “Utilidade Pública”, polo que teñen ventaxas fiscais importantes aínda que o seu labor sexa claramente destructivo ou claramente contrario aos Dereitos Humanos e o respecto a todas as persoas independentemente da súa orixe, posición social ou condición sexual, valores, por certo, que defende a Constitución aínda que a eles non lles guste. Por certo que esa condición de “Utilidade Pública” só a poden ter aquelas agrupacións que miren polo “interese xeral” (e agora un dato que seguro que é casualidade; o anterior ministro, e membro do Opus Dei, Fernández Díaz, foi quen lla concedeu a eses demócratas de toda a vida de Hazte Oír, eses que odian ás nenas e nenos transexuais).

Un millón de euros son moitos euros. Diñeiro a esgalla co que se podería facer moitísimo, por exemplo, para todas esas miles de persoas que están traballando anónimas para conseguir un mundo mellor, é dicir, que non están traballando CONTRA senón A FAVOR DE. E quen di as ONGs di por exemplo todo ese asociacionismo cultural de base, do que en Galicia temos moito, de xente bulideira, creativa e xenerosa, que lle mete horas porque si, palmando pasta, e sacrificando o seu tempo, para facer cultura, para darnos cultura (premios, debates, presentacións de libros, obradoiros, concertos…sempre todo de balde), para fomentar a cultura. Todas estas asociacións viven sempre na penuria máis absoluta malia que FAN UN BEN OBXECTIVO dende o punto de vista social (odiar aos transexuais, aos homosexuais, aos estranxeiros, loubar a un ditador É UN MAL OBXECTIVO QUE NON DEBE SER FINANCIADO), malia que contribúen a que sexamos mellores, menos incultos. Pero nunca hai cartos para eles. Petan nas portas e case que sempre escoitan o mesmo: é que con isto dos recortes non hai como axudarvos…

Normal. Os cartos están para outras cousas, seica, máis importantes.

Cando os incendios non importan

24th Abril 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

De pequeno sabía que comezaba o verán non porque Puri, a da tenda, sacase o cartel dos Helados Camy. Nin sequera porque acabasen as clases.

Sabía que chegaba o verán porque o avión da ICONA sobrevoaba os ceos collendo auga diante da miña casa para lanzala sobre as lapas dos moitos incendios que había por todo o país. Daquela, a nosa conciencia ecoloxista era pouca e dalgunha maneira entendiamos, asumíase, que era unha desgraza que había que aturar e santas pascuas.

A partir dos 80 empezamos a entender que había unha relación directamente proporcional entre o feito de que o monte ardese e a especulación económica. Ou dito doutra maneira, que había quen tiraba proveito dos lumes. A día de hoxe a tentación é seguir pensando igual, aínda que o fácil, coma sempre, é botarlle a culpa aos toliños do monte (nunca mellor dito), que os haberá, claro que si, que como son pirómanos, pois iso, que non o poden evitar. Oxalá fose a única explicación. Así sería todo moito máis doado de entender.

En efecto xa é verán, porque durante a fin de semana ardeu o país e xa está o ceo inzado de avións e bombeiros a correr dun lado para outro. E sexa cal sexa a explicación de por que arde o monte, o que xa non é de recibo é que a estas alturas sigamos aceptando que os lumes forestais son unha especie de maldición bíblica que periodicamente hai que padecer. A día de hoxe, dada a gravidade do problema, hai unha necesidade absoluta de que se poñan medios (de vixiancia, de prevención, de extinción, recursos humanos…) como para poderlle facer fronte con garantías a esta cuestión. Se sabemos que cada ano vai suceder, e non aumentamos o orzamento para atallar a problemática, se non facemos o que se poida dende a xestión para que se atalle esta cuestión, daquela, unha de dúas: ou non nos parece importante impedir que arda o monte, ou estamos rodeados de incompententes (ou tres: a alguén lle interesa que o problema non remate).

O compromiso necesario

18th Abril 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Tal día coma hoxe, hai 62 anos, morría Albert Einstein. Poucos intelectuais coma el teñen adquirido a condición indiscutible de Sabio, así, con maiúsculas. Por iso, as súas citas (as reais e outras inventadas que se lle poñen na boca e que nunca dixo, pero que lle acaen ben) andan decote por todas partes movéndonos á reflexión.

De todas elas, unha das que máis me gustan é aquela que di: “A verba progreso non ten ningún sentido mentres haxa nenos infelices”.

Non vou entrar a analizar a obviedade que di e que, sen embargo, quizais por obvia, tanto se esquece. Prefiro lembrar algo que se ten cuestionado moito, como é o papel dos intelectuais, da xente da cultura, das persoas que dalgunha maneira teñen certa proxección pública, como críticos co poder (como Einstein foi). Moitas veces fálase de que o que teñen que facer os creadores é crear, que o que teñen que facer as persoas que se manexan coa palabra, coa arte, co pensamento (no noso caso hai que engadir, coa lingua), que o que teñen que facer é, digo, centrarse “na súa arte” e máis nada. Xa sabedes, aquilo que dicía Franco: “haga como yo y no se meta en política”.

Político é todo. Incluso non meterse en política. É imposible non facelo.

Pola miña parte, quero mulleres e homes comprometidos que poñan a súa voz a prol das causas favorables á mellora do mundo, da realidade presente, do futuro desexable. Persoas da cultura porque teñen a sorte de ser escoitadas, lidas, vistas. Dos demais tamén, sobre todo hoxe, que temos plataformas áxiles como as redes sociais para erguer a voz ou reflexionar en comunidade. Esas posibilidades son tamén responsabilidades. Porque todo, insisto, é político. E non deixamos de facer nunca política, nin sequera cos silenzos.

 

Igual o fútbol non é para tanto

12th Abril 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

O Celta da miña infancia

A todos nos ten pasado algo así: estamos noutro país e pregúntannos de onde somos. E dicimos, no meu caso, “de Galicia”. Cando vexo que se lles pon, como adoita suceder, cara rara, matizo, “España”. Aí xa o teñen todos claro, pero se insisten en saber máis, digo “Vigo”. En moitas ocasións, o noso interlocutor di: “Ah, Celta de Vigo!” E daquela sorrío e digo, “iso, o Celta de Vigo”.

Moita xente di que os equipos de fútbol SON as cidades, como se fosen patrimonio de todos e de todas. Para o caso vigués, o Celta sería tanto coma as Cíes ou a Rúa do Príncipe. Cando nego isto e digo que os equipos, como o Celta, teñen un dono (son Sociedades Anónimas), un empresario que o que quere, e paréceme moi ben, é facer caixa co seu negocio (por iso é empresario) polo xeral a xente altéraseme e lárganme un discurso sobre “os colores” e “o escudo” e unha serie de sentimentos, todos eles fermosos que, se non fose que non mos creo, faríanme chorar a eito (o que non quita que quero que gañe sempre o Celta, estamos?; pero tamén o Dépor).

Para moita xente, que unha cidade teña un equipo importante (de fútbol, enténdese) é motivo de orgullo e alegría infinda (imaxino que parte do desgusto de moitas e de moitos coa posibilidade de que o presidente do Celta leve o equipo a outro concello, ten que ver con isto). E moita xente identifica a importancia dunha cidade, a súa relevancia, con esta balompédica cuestión. E como lle dán tanta importancia, mobilízanse (lembrades a que se montou en Vigo cando o Celta sufrira un descenso administrativo a Segunda B con manifestacións incluídas?), ocupan as rúas, e fan festa (ou choran) segundo os resultados.

Insisto: non me parece mal.

Mais se falamos un chisco en serio, deberiamos centrarnos noutros indicadores á hora de ditaminar o nivel de orgullo que nos fai sentir unha cidade:

-como andamos de centros de saúde?

-que tal as listas de espera?

-é unha cidade accesible?

-o paro que?

-moita xente nos comedores sociais?

-pechan ou ábrense librerías?

Non sei, asuntos menores.

Asuntos, todos eles, que polo xeral teñen ben pouco que ver co que pase (e insisto, hala Celta!) mañá en Balaídos.

(e de verdade, que quero que gañen, eh? de feito, dende pequerrecho me levaban a Balaídos; velaí queda a foto do Celta da miña infancia).

Reclamo o meu dereito a vivir nun estado aconfesional

10th Abril 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Todo o mundo entende e ve como normal que os alcaldes e alcaldesas deste país que non é confesionalmente católico, participen nos actos da Semana Santa, presidindo as procesións ou bendicindo ramos ou o que sexa. Quen di o alcalde di o exército ou a policía vestida con uniforme de gala, como se ve en tantos sitios.

Todo o mundo entende e ve como normal isto…pero non debería ser. E avanzaríase moito na construcción dunha sociedade respectuosa con todas as tradicións culturais e relixiosas se os representantes políticos se puxesen fóra da relixión para centrarse na política, ou sexa, no de todos e se fixese ver que o estado (a lei, a soberanía popular) non participa de ningunha clase de culto (isto debería incluir á familia real que claramente “oficia” varias veces ao ano, aos “funerais” de estado, que deberían sustituírse por homenaxes cidadás…etc). Porque o normal, ademais, non é ser católico. O normal é ser cidadán. E non me parece mal que haxa máis católicos que do resto, pero si que as cidades se volvan durante estes días “normalmente” nazarenas, por dicilo cunha imaxe gráfica.

A relixión non debe ocupar as rúas, nin os colexios (como pode existir aínda a asignatura -avaliable, puntuable- de relixión?; na escola non se pode ensinar unha fe que depende do único estado europeo -o Vaticano- onde a muller sigue discriminada por lei, non se pode aprenderlles á cativada unha fe que di que as normas de Deus son máis importantes, poño por caso, que o que decida un Parlamento se a lei  humana vai contra “a divina”; sen embargo, o que se cargaron, que curioso, foi Educación para a Cidadanía que defendía outra clase de valores: feminismo, igualdade, solidariedade).

Unha maneira de escenificar a normalidade esperable no século XXI sería que os representantes políticos estivesen de todo fóra destas actividades que non deben figurar na súa axenda (se logo queren ir á Igrexa, como persoas privadas, que vaian). Mais non é así, e todos lembramos as broncas que se lle botou a certos alcaldes por non ir a actos na Catedral ou cousas polo estilo a ler un discurso para que o Santo que tocase “intercedese” polo que fose.

Quen di o da Semana Santa di que os ministros e ministras sigan xurando ou prometendo o seu cargo cunha cruz diante, que a Igrexa non pague o Imposto de Bens Inmobles en moitos sitios, e mil etcéteras que están no pensamento de todos e de todas.

Reclamo o meu dereito a, de verdade, vivir nun estado aconfesional.

 

Ha de ser un chiste.

30th Marzo 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Que Cassandra Vera sexa condenada a un ano de cárcere por facer un chiste, ou mil, sobre Carrero Blanco, non pode ser certo. Ha de ser un chiste.

Que o concelleiro de Culturas de A Coruña, José Manuel Sande, estea imputado polo cartel de entroido (de entroido!!!) no que o Papa vai borracho conducindo, non pode ser certo. Ha de ser un chiste.

Que o rapaz da gala esa de Drag Queens canario estea sendo investigado pola fiscalía por sacar no seu espectáculo de entroido (de entroido!!!) referencias á relixión católica non pode ser certo. Ha de ser un chiste.

Porque se estamos no século XXI, nunha democracia avanzada, estas cousas non pasan. Seguro que non. Ha de ser un chiste.

Porque a censura era na época de Franco. Agora non hai, claro. Seguro que non. Ha de ser un chiste.