Mariano, a comunicación, os éxitos económicos

27th Maio 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Pobreza

Cando un presidente de goberno resume a explicación para uns malos resultados electorais a que lles fallou a comunicación (e hala que non teñen medios afíns que lles amplifican e esaxeran os “méritos”), daquela, é que ese presidente anda na póla.

Segundo a súa presidencial análise, o problema é que aos españois non se lles soubo comunicar que todo vai ben, que a economía está a recuperarse e que vivimos en Disneylandia. Por suposto, nada tiveron que ver co fracaso os recortes, os Ratos, os Bárcenas e mulleres como Aguirre insusltando a todo o que se move, ou Rita ameazando a quen respire. Ou realidades durísimas como as que podemos ver na foto que acompaña este texto.

Rajoy, que sabe tanto de comunicación que incluso declara dende teles de plasma ou prohibe que se lle fagan preguntas (ou, directamente, desaparece durante meses e non dá explicacións de nada) debería irse vivir un par de días con calquera desas familias que as pasan canutas, por non dicirlo dunha maneira máis bruta, para chegar xa non só a fin de mes, senón ao final do día.

Logo podía vir a contárnolo. A comunicarse con nós. E a ver que tal.

É que o pobo se trabuca

26th Maio 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

cegerua

Confeso que onte dediquei parte da noite a ver a tertulia (?) política de Ernesto Sáenz de Buruaga en TVE. Estaban por alí Francisco Vázquez, Bieito Rubido e Fernando Sánchez-Dragó, entre outros. A progresía toda, vamos.

No básico, algúns opinadores, como os dous citados en primeiro lugar, transmitiron algo así como que a xente votou o que votou porque está manipulada e enganada.

Sen entrar no desprezo que iso supón á democracia e ás persoas, só engadirei que espero que a ninguén dos de por aquí (algún partido galego con mal resultado) se lle dea por pensar o mesmo.

Máis Harry Potter e menos Cervantes

25th Maio 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

escribir

A Revista Platero, especializada en Literatura Infantil e Xuvenil, e que se edita en Oviedo, pediume un artigo arredor da Didáctica da Lectura e que titulei como encabezo estas liñas.

Podédelo descargar, en formato PDF aquí.

Aguirre, Cifuentes e María do Carmo Kruckenberg

18th Maio 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

María do Carme Kruckenberg

Unha das maneiras que temos de retratarnos é falando dos nosos referentes, daquelas persoas que consideramos mestres, daqueles seres humanos que nos inspiran para vivir a nosa vida dunha determinada maneira. Os exemplos aos que nos gustaría parecernos. Os modelos a imitar para sermos mellores.

Onte, na cerimonia de despedida á poeta galega María do Carmo Kruckenberg, a escritora Pilar García Negro leu un texto dela na que explicaba como coñecer a Castelao lle mudara totalmente a visión de Galicia que ata daquela tiña. Visitouno en Buenos Aires, a un Castelao velliño no último alento, e en varias conversas con el quedoulle claro que era o noso país e como había que sentilo. Castelao, xa que logo, era un dos seus referentes.

Hoxe, a prensa fala da reivindicación de Aguirre e Cifuentes da figura de Aznar como un referente. A cousa é tan dura que non só o reivindican como referente político, senón tamén “moral”.

É referente moral para estas señoras un home que nas horas seguintes aos atentados de Madrid só estaba preocupado por minimizar o impacto electoral dos ataques, insistíndolle a directores de xornais para que non relacionasen a brutalidade con Al Qaeda, ou sexa, coa súa fotiña en plan soyelreydelmundo con Bush e Blair. É referente moral para elas un home que nos meteu na guerra a pesar do clamor absoluto, ou practicamente absoluto, que había no país que el dirixía para que non sucedese tal cousa.

Gústanme máis os referentes de Chuchi Kruckenberg. Moito máis.

A lectura e a folga dos futbolistas.

13th Maio 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

ler

Os gobernos occidentais gastan máis en armamento que na promoción da lectura. O de España tamén. O artigo podería rematar aquí. Pero deixádeme dicir algo máis.

Leo que a Sociedade Española de Neurología vén de facer público un documento no que explican que a lectura é beneficiosa para a saúde mental, e que existe unha relación cientificamente comprobada entre os niveis de lectura e as reservas cognitivas, e que as persoas que len durante a súa vida teñen maior reserva cognitiva e, xa que logo, que cando aparecen determinadas doenzas relacionadas co cerebro, curan mellor, ou enferman menos, ou as enfermidades avanzan menos rapido, se os doentes len ou eran lectores e lectoras.

Daquela, semella claro que, se é certo como se lles enche a boca (podre) de falar cando é o Día do Alzhéimer, os que nos gobernan son conscientes do problema e de que hai que loitar contra del,  o que deberían é investir máis en cultura e menos noutras cousas.

Pero a lectura, xa sabedes, non é unha cuestión estratéxica para os que dirixen este chiringuito. As axudas para compra de bibliotecas baixan cada ano. Pero isto non preocupa en absoluto nin resta votos. Aquí, o que nos quita o sono, non se fala doutra cousa, é saber se se soluciona ou non o da folga dos futbolistas. Que xa lles vale, en plena campaña electoral e facéndolle isto ao pobre de Rajoy. Como se non soubesen o importante que é o fútbol para ter á xente, como dixo o presidente do Atlético de Madrid, con absoluto descaro despreocupado, ben ocupada para así non amolar.

 

Unha rúa para Germán Coppini, para Suso Vaamonde, para Carlos Oroza, para tantas e tantos.

11th Maio 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Mañá fará seis anos que finou Antonio Vega. Lembreime moito del estes días atrás en Madrid, pois o lugar onde pernoctei estaba pegado á Praza de Antonio Vega, en pleno barrio de Malasaña, entre locales de copas e moita, moita vida de barrio. Aquela placa alí, co seu nome incorporado ao rueiro de Madrid, obrigábache, queiras ou non, a imaxinalo por calquera daqueles garitos ou terrazas, vendo a vida, a vida breve e intensa que tivo, pasar para logo contáronola en xeito de cancións.

Pensei iso e pensei en que un pobo ten a obriga de lembrar aos seus creadores, aos que lle dán vida, aos que fan que o mundo sexa máis fermoso. Pensei que na miña cidade, como en xeral no meu país, non se adoita moito recoñecer en vida aos artistas. Xa sabedes o tópico: aquí o mellor é morrer para que falen ben de ti, para que todos te choren. En vida déixanche de lado, así caias morto de noxo. Iso si, en canto morras, os diarios encheranse coas facianas de alcaldes e concelleiros de cultura laiándose da túa perda.

Pido para a miña cidade unha rúa, pero xa, para Carlos Oroza, un dos poetas vivos máis importantes do estado español. E outra para German Coppini, que nos deixou hai nada. E outra para Suso Vaamonde, que cantou a Celso Emilio e á liberdade mellor ca ninguén. E para moitas e moitos máis que agora non me veñen a cabeza pero que seguro que o merecen tanto como os citados.

A economía mellora. A xente é igual de pobre

30th Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

economia

Dende o inicio da postmodernidade e a caída das utopías políticas que anegaron de ilusión ás xentes dende os anos 60 do século pasado, ao se convertir o capitalismo consumista en versión única e unificada posible, os políticos (que mandan menos que o presidente dun banco) identifican, e sen pudor de ningunha clase, realidade con economía. Incluso habería que matizar máis e dicir que identifican realidade coa macroeconomía. Un xeito deshumanizado, por certo, de entender a economia (que é, ou debería de ser, unha disciplina posta ao servizo das persoas), pois o que se di é que se as grandes corporacións aumentan beneficios (aínda que sexa a coste de explotar ou evadir impostos) a economía “vai ben”, ou que se se xera emprego (aínda que sexa de moi mala calidade ou de semi-escravitude) daquela é que se está “saíndo da crise”.

Hoxe conviven nos medios dúas novas que levan aos ministros de economía e presidentes varios a dicir que a cousa mellora. A saber, por unha banda, que a Gran Banca (eses si que son os donos do furancho) conseguiu gañar un 67,5 por cento máis que o ano pasado por estas datas. Iso si, o crédito non chega ás familias e os desafiuzamentos por impago de hipoteca continúan (a pesar de que non saben que facer con eses pisos, pero seica é mellor poñer á xente que xa é pobre na rúa); por outra, que o PIB se acelera a un ritmo do 0,9 por cento no primeiro trimestre. Iso si, esa “riqueza” que se xenera pasa a mans que non necesitan ser máis ricos, mentres que os tres millóns de españois que están en situación de “pobreza severa” segundo as ONGs que traballan sobre o terreo, non van recibir un céntimo de euro desa “espectacular melloría ” que hoxe Rajoy comunicará a Bruxelas para que lle dean un aprobadiño raspado.

A economía dos bancos non é a economía da xente.

Esperanza Aguirre animando á xenofobia e á marxinación

29th Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

esperanza-aguirre

Todos e todas puidemos escoitala na televisión, onte, unindo na mesma frase “pobreza”, “inmigración” e “mafia”. Basicamente soltou un discurso que os do Frente Nacional francés ou calquera neonazi estaría encantado de escoitar.

Sinalou que hai parques nos que non se pode estar tranquilo porque está cheo de xente que dorme neles (non están botando a siesta, ollo, en plan presidente da patronal no sofá do Pequeno Nicolás, senón que son “sen teito”), xente que pertence ou están manipulados por “mafias” que se enriquecen polo seu traballo, e que, por suposto, son maioritariamente estranxeiros.

Un discurso ultra, que anima á xenofia, á exclusión e que, por suposto, incita á violencia e dá azos aos fanáticos que queren “limpar” España.

En calquera caso, o peor non é iso, senón que Esperanza Aguirre solta ese discurso porque sabe que moitos dos seus votantes é iso o que pensan.

Non o esquezamos: os alcaldes e alcaldesas non caen do ceo. Están postos aí pola cidadanía.

Así que se gañan as eleccións estas persoas retrógradas e perigosas, no fondo, a quen haberá que culpar, é a unha cidadanía retrógrada e perigosa.

Asesores burriños

27th Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

Consello de minsitros

Hai un certo rebumbio por aí porque se acaba de coñecer que 68 asesores do goberno de Mariano Rajoy non teñen sequera nin o graduado escolar. Axiña apareceron voces para facer escarnio do detalle, relacionando o mala que é a xestión do goberno co escaso nivel académico dalgúns que os asesoran.

A reflexión que se fai é clasista e superficial. Imos pensar que ten que ver maís coas ganas de rir que doutra cousa.

Porque a verdade é que a meirande parte dos señores que están acabando co país, sonche licenciados universitarios, moitos deles, graduados en prestixiosísimas (isto quere dicir “carísimas”) escolas de negocio e de alta política. Moitos e moitas dos que están a facerse célebres pola corrupción, polo roubo sistemático dos cartos públicos, si que teñen o graduado escolar. Son avogados, economistas, xente, como lles gusta dicir a eles, de posición e de boa familia, que estudaron en coles con uniforme, en centros moi exclusivos, en universidade moi privadas. Non son iletrados. Son, simplemente, ladróns.

Coñezo moita xente que nin o graduado escolar ten que é moi de fiar.

E coñezo moita xente con títulos e títulos aos que non lles deixaría nin un euro, non fose que me levasen a carteira toda .

Tirarías o lixo no salón da casa?

22nd Abril 2015 by franciscocastro Non hai comentarios

contaminacion

Hoxe é o Dia da Terra. Un día tan bo coma outro calquera para lembrar que o capitalismo consumista é un modelo que non só acaba co xénero humano e coa súa dignidade ao tratar a todas e a todos como mercadorías, forza de traballo e elementos dun sistema produtivo, senón tamén co planeta, a quen se contamina, esnaquiza, esquilma e destrúe. Todo polo Sistema. Todo polas contas correntes dos gordos cus dos que xa o teñen gordo de tanto amasar fortunas.

Ás veces, cando vou aos centros de ensino falar sempre lles digo que ser ecoloxista non pode ser unha opción. Que ten que ser o normal. Ás veces vexo caras de dúbidas cando lles digo, con retranca, que estou certo de que todos reciclan, que todos separan o lixo nas casas, etc. Dígolles que proben a coller a bolsa do lixo, con todo mesturado, a ir ao salón xusto no intre no que papá e mamá están vendo a tele e, alí, diante deles e sen deixar de sorrir, que baleiren todo o lixo sobre a mesa, sobre o chan, sobre o sofá, sobre eles. Cando lles conto isto rin a cachón pola ocorrencia deste escritor calvo que lles di semellante cousa. Mais logo aclárolles: o salón da casa é o planeta enteiro, e o lixo é todo o que contaminamos a diario. Do que se trata é de que entendades que o planeta enteiro é a nosa casa.

Só se aprendemos a ver o conxunto da Terra como a nosa casa entenderemos que non se lle pode botar tanta merda enriba. Ninguén o faría dentro da súa casa. Así que loitemos para que se deixe de facer.