Silencios

26th Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Estarei volvéndome vello, pero estiven atento ao inicio da comparecencia de Bárcenas na comisión do Congreso.Moi amable e cordial, abriu o micro para dicirlle ás súas señorías, que non ía dicir nada. Esbozou un sorriso de bo veciño e alí quedou, tan pancho e caladiño.

Silencio.

O Tribunal de Cuentas, hoxe, en Madrid, ditaminou que quedaba pechado o caso da venda de pisos públicos a un Fondo Buitre durante a época de Ana Botella (que obsceno me parece iso de falar con normalidade de “Fondos Buitre”, “Banco Malo”…) así que decreta o “carpetazo” e que non hai caso e que aquí, a calar.

Silencio.

Polo banquillo da Gürtel pasa a plana  maior do PP da época Aznar. Todos din o mesmo: no me acuerdo, yo que sé, hace mucho de eso, no tengo  memoria.

Silencio.

Moitos silencios.

Nun país, por certo, de xente calada…

Hai futuro

21st Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

O pasado sábado fun convidado a participar nas Xornadas dos Clubs de Lectura, no Palacio de Congresos de Santiago, para moderar unha mesa redonda coas escritoras (as tres van publicar en breve na Editorial Galaxia) Berta Dávila, Rosalía Fernández Rial e Tamara Andrés.

Ademais do interesante que creo que foi a conversa entre nosoutras catro (baixo do suxestivo título “Botarse a escribir”), debo dicir que fiquei absolutamente alucinado diante do vigor, a forza e a enerxía desenvolvida pola organización e as 1200 persoas participantes entre rapazada, profesorado e xentes da literatura. Lede ben o número: 1200 almas gravitando un sábado enteiro arredor da lectura EN GALEGO.

Cando cheguei, xa quedei patidifuso. Entrei no Palacio á hora do café e dos bocatas, mentres saltimbanquis, funambulistas, magos, equipos de televisión e vida, moita vida, se movía dun lado a outro. Ao tempo, obradoiros con poetas, con graffiteiros, con regueifeiras… E conferencias e coloquios. E intercambio de libros. E autoras e autores mesturándonos alegres cunha rapazada lectora aínda máis alegre que non dubidaba en pararnos en calquera corredor para preguntar calquera cousa, para facer un selfie ou pedir un autógrafo.

A conclusión é a que levo moito tempo mantendo: que hai futuro. Contra do tópico (que non resiste a máis cativa análise crítica con números diante) de que a xente moza non le (botádelle un ollo aos vídeos do Reto Lector da Editorial Galaxia) atópase unha realidade brutal dunha rede de clubs de lectura por todo o pais cheos de forza, nos que se le moitísimo, onde a intelixencia e o bo gusto se cultivan dun xeito esperanzado.

Hai futuro. Xa o sabiamos. Pero hoxe teño ganas de berralo aquí.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 10: ANDURIÑA

20th Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


A canción saiu cando eu non tiña nin dous anos de vida. Pero estaba na casa o “single” do meu irmán e que eu escoitaba e escoitaba e escoitaba dende que aprendín, aos tres anos, a usar o tocadiscos seu.
Hai cancións que evocan verán.
Luz.
Pero luz moi forte, moi grande, luz que manca nos ollos de tan forte.
É escoitar esta canción que me sabe a tortilla de patacas na fiambreira de estaño de mamá, a Mirinda, a area pegada nos pés, a bisté empanado, a gaseosa Feijoo.
Sabor de xeado de laranxa, os polos de Camy na da señora Purita. Meu pai dicía que eran “todo química”. A min aínda hoxe me saben.
Historias.
A miña cabeza fantasiaba coa tal Anduriña. Maxinábaa coma unha nena ceibe. Unha hippie das que falaban, con noxo, os vellos da familia. Anduriña tiña a cara de Nievitas, a miña primeira moza, aló polos 6 anos ou así.
Liberdade.
Esa canción evoca todo iso.
E é perfecta.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 9: WORKING CLASS HERO

19th Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Porque son o fillo da carniceira de Teis.
Porque o meu pai empezou a traballar cando tiña 11 anos e, como era tan alto, mentiu e dixo que tiña 14 para que lle deixaran empurrar da carretilla.
Porque me criei nun barrio de pantalóns con remendos, onde non se tiraba nada, onde a roupa duraba ata que se desfacía, onde o frío se combatía dobrando o lombo e traballando arreo.
Porque crecín nun mercado, entre señores que ás 5 da mañá metían un Sansón dentro do peito para ser capaces de entrar nas cámaras frigoríficas para sacar as tenreiras.
Porque escoitei historias de pobreza e fame.
Porque non olvido.
Porque desprezo a pijería soberbia e de clase dos que miran por enriba aos demais.
Porque non esquezo quen son, de onde son, e onde quero seguir estando.
Por todo iso, esta é unha das cancións da miña vida.

10 CANCIÓNS (POSIBLES) DA MIÑA VIDA. 8: ANOTHER ONE BITES THE DUST

12th Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Conteino mil veces. Antes que escritor, eu o que quería ser era músico. Fun a clases de guitarra anos e anos, e tiña o meu grupo na adolescencia, como tanta xente. Naquela época da Movida Viguesa eu era cativo de máis (empezando adolescencia) e pilloume co pé cambiado e, ademais, a miña liña de intereses musicais estaba algo afastada do que se facía por aquelas datas. Dito en prata: que facía a música trabucada.
Na miña casa hai ducias de cintas de casette con gravacións de composicións miñas, cantadas por min.
Algún día alguén do futuro escachará de risa (ou non) escoitándoas.
Todos os que soñamos con ser músicos (eu aínda o soño) e somos guitarristas (eu, moi mal guitarrista) soñamos tamén algunha vez con tocar o baixo. Para min é un misterio insondable ese instrumento, aínda que o teño tocado (por suposto, un Hoffner en forma de violín, como o de McCartney). Sen embargo, cando tocamos esta canción, un sempre pensa que sabe tocar o baixo.
Esas notas iniciais, perdín a conta das veces que as toquei.
Por iso é unha das cancións da miña vida.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 7: SUMMER NIGHTS (GREASE)

9th Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


E non o podo evitar.
Cando na tele, cada pouco, a volven poñer, véxoa. E gózoa como se fose a primeira vez que a vexo. E cabréome con Danny por imbécil. E cabréome con Sandy por ñoña. E na miña casa, claro, fuxen do salón porque vou poñerme a facer comentarios do tipo, “mira, agora é cando van e cantan non sei que”, ou, “ollade, ollade, veredes como molan eses coros”. E canto as cancións en alto, e chúpome os títulos de crédito completiños… E todo isto, claro, tan patético, ten unha explicación.
Grease estreouse nos cines en 1978, ou sexa, cando teño 11 anos e, xa que logo, abríndome ao mundo. A primeira referencia que teño dela é do programa APLAUSO, aquel mítico espacio da TVE (a única que había) na que se tocaba en directo e polo que pasaban os mellores grupos do momento (agora fan videoclips e punto). Acórdome do presentador, José María Fradejas, falando entusiasmado daquela película que estaba arrasando no mundo enteiro. Eu estaba no salón da casa, coa miña nai. Pasaron unhas imaxes e fiquei apampado diante do que estaba vendo. Naquela altura, eu só podía ir ao cine Roxy, o do barrio, onde as películas chegaban un ano máis tarde que no resto das salas do centro. Así que imaxinade a miña frustración.
A segunda referencia veu polo meu primo Juan que era maior ca min e que, polo tanto, xa fora vela ao cine. Pasou semanas contándoma (antes facíase moito isto de que alguén vise unha película e logo a contase) e daquela as miñas ansias por vela se volveron insoportables.
A terceira foi no Bar Padrón (que aínda existe), da rúa Sanjurjo Badía de Vigo. Alí iamos meus pais e tíos e primos logo da misa en Jesuítas o domingo a tomar, os maiores, vermú con sifón, e os cativos, unha cocacola. Coa tapa correspondente de calamares, por suposto. Como era tradición, os meus curmáns pediron a seu pai “un duro” para a máquina das bólas. Eu, que sempre facía o mesmo, aquela mañá variei o costume e pedinlle a meu pai cinco pesetas, pero para a máquina dos discos, que antes había en moitos locais. Puxen esta canción e fiquei alí, pegado á máquina, enfeitizado por completo.
Semanas despois deixáronme coller un Vitrasa, que é como lle dicimos aos autobuses en Vigo, e fun vela, co meu primo Juan, que era maior e quizais por iso me deixaron ir. O pobre accedeu a vela unha segunda vez só para que eu puidese ir. Foi no cine Plata, que estaba na rúa Urzáiz. Vina por vez primeira e encantoume, claro. Naquela altura da miña vida só me interesaba a música e a lectura. En fin, hoxe só me intersa a música e a lectura. Do segundo fixen profesión. Do primeiro, melancolía.
Días despois, unha compañeira do cole apareceu cun pantalón de coiro axustado. Creo que namorei ao instante dela. Era, aos meus ollos infantís, Olivia Newton-John.
E, inevitablemente, cada vez que botan a película na tele, fico atrapado en todas esas sensacións marabillosas que veño de contar.
E por iso, esta canción, é unha das cancións da miña vida.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 6: MY SHARONA

5th Xuño 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Tiña 13 anos cando Fito, un dos meus amigos daquela, mercou este single. Puñámolo no xiradiscos da súa casa unha e dúas e mil veces. Colliamos o pau das vasoiras e veña a facer como que o tocabamos, dando chimpos. No momento do só de guitarra final, un dos mellores e máis espectaculares da historia do rock, eu acababa de xeonllos tirado polo enlousado daquela cociña que era escenario dos nosos éxitos.
O mellor é que pasaron corenta anos e sigo facendo o mesmo. Teño tocado con paus de vasoira, con raquetas, con espumadeiras e incluso sen nada, facendo o punteo, así de parvo, cos dedos polo aire sobre unha guitarra imaxinaria.
Na casa, ás veces, cando estou baixiño, prendo a guitarra eléctrica, poño auriculares e tamén a toco aínda que non me sae tan ben como co pau da vasoira, a raqueta, a espumadeira ou cos dedos sobre a guitarra imaxinaria.
Mais paso tan ben coma cando tiña 13 anos, alí, na casa de Fito.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 5: CARBÓN Y RAMAS SECAS

30th Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Dende moi cativo atendo moito ás letras das cancións. Hai quen só queda coas melodías. Para min unha boa canción pode ser excelsa só por un verso. E, de feito, hai algúns que, directamente, me deixan sen aire.
Manolo García é un dos músicos máis singulares do panorama musical español dende hai máis de trinta anos. Dende que estaba con Los Burros e fixo aquel himno pacifista de “Querida Milagros”, á época máis “popular” con El último de la fila. Mais para min o seu traballo máis fino e interesante comeza coa súa época de solista, e é difícil atoparlle unha canción na que as letras non sexan un exemplo de coidada delicadeza e de esforzo na transmisión poética da mensaxe.
É o caso desta canción que hoxe traio aquí. Ou, matizando máis: é o caso dun dos versos desta canción, concretamente ese que di ” Si ahora pudiese estar mirando tus ojos / iba a estar escribiendo aquí esta canción”.
Este verso explica á perfección o que nos pasa a moitas e moitos dos que nos dedicamos a crear, sobre todo co que ten que ver co amor. Escribímoslle á persoa amada que non temos. Cantámoslle ao corazón que de verdade nos arrebata en saloucos tristeiros. Pintamos aquel amor adolescente que nos fixo vibrar máis que mil amores adultos. É unha das sortes que temos. A través da palabra ou da música ou da interpretación ou da arte que sexa, podemos comunicar, a nós mesmos e ao mundo en forma de creación artística, o noso desacougo ou melancolía porque o amor non está.
Si, todo iso é certo. Pero é moito máis que se te tivese diante, se agora estivese contigo, non había estar escribindo poemas ou cancións. Estaría amándote fisica e concretamente.
É así.
Por iso é unha das cancións da miña vida.

10 (POSIBLES) CANCIÓNS DA MIÑA VIDA. 4: BLUES DE MAR

25th Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Cando a alguén se lle pregunta polas “cancións da súa vida”, adóitase ir á infancia e á xuventude, nunha actitude melancólica que non sempre é, ao meu ver, a máis saudable. Aínda que eu tamén o fago, claro, e as músicas que trouxen a esta serie, e as que traerei, caen nese tópico inevitable, porque hai cancións que nos marcaron, acordes que nos descompuxeron o ánimo, e melodías que nos enmarcaron un momento feliz ou triste, e polo tanto son cancións que quedan con nós, para sempre.
Mais hoxe non será o caso.
Gaby Moreno é un descobrimento que fixen hai algo máis de catro anos. E, debo recoñecer, grazas a Spotify. Eu, que amo o vinilo, que teño gardados coma tesouros moitos discos neste formato, quero, sobre todo, ser un home do meu tempo. E por iso non renego do que a contemporaneidade me ofrece nin na música nin no resto das cousas. Dende as redes sociais ao libro dixital pasando por toda clase de apps que me fan, se as uso ben e con cabeciña, a vida mellor. E, como digo, paso horas ao día en Spotify, creando playlist (as miñas novelas TES ATA AS 10 e AMOR É UNHA PALABRA COMA OUTRA CALQUERA naceron con dúas playlist asociadas) e deixándome aconsellar por outras usuarias e usuarios que, á súa vez, as crean. E coido que é unha maneira interesante de descobrir músicas que, dalgunha maneira, non son moi diferentes do que faciamos na época do instituto cando alguén gravaba unha cinta de cassete para prestárnola cunha selección das cousas que tiña por casa. Cantos bos grupos e solitas coñecimo grazas a iso.
Vede este vídeo ata o final. Son tres minutos da vosa vida. Veredes unha intérprete que me ten abducido. Dun talento maiúsculo. E atendende á letra e todo o que di.
É unha das cancións da miña vida.

10 Cancións (posibles) da miña vida. 3: WHATEVER YOU WANT

23rd Maio 2017 by franciscocastro Non hai comentarios


Esta canción dos Status Quo leva acompañándome toda a vida e, de feito, cando collo a guitarra eléctrica na casa, móntoa. Ou cando quedaba cos amigos (temos que recuperar iso, por favor) para tocar no estudio, esta non falta nunca.
Recordo cando a toquei (máis ou menos) por vez primeira. El igual non o lembra pero eu si. Foi na casa do meu amigo da infancia, Francisco Fernández Araujo, Paco, hoxe baterista do mellor grupo da contorna á hora de recrear a música dos Beatles, The Hendersons.
Estabamos no inmenso (a min parecíame inmenso) salón da súa casa. Lembro por aqueles días de finais da EXB comer a toda présa para ir buscalo á súa casa e antes de entrar nas clases da tarde, escoitar música, que había e moi boa na súa casa (por algo o seu irmán Valerio é un dos históricos da música rock en Vigo). E por alí andaba unha guitarra. Lembro poñer RE Maior e, igual por casualidade ou por pura intuición, o meu dedo maimiño deu exactamente onde tiña que dar para que soase o inicio da canción (logo da intro) como tiña que ser.
Jo, lembro a alegría que me deu. Naquela altura as cancións había que “sacalas” buscando os acordes, probando. Se tiñas sorte, alguén che pasaba unha libreta con eles. Hoxe os titoriais de youtube xa o poñen todo moi doado.
Esta canción continúo escoitándoa a volume insán para os meus tímpanos.
Esta canción continúo tocándoa a volume insán para os meus tímpanos.
E é unha das cancións da miña vida.