Unha app satánica

17th Xaneiro 2018 by franciscocastro Non hai comentarios

O outro día collín o Vitrasa, que é como lle dicimos en Vigo ao autobús urbano. Non son moi usuario e adoito ir ao traballo a pé (3.8 km ida e outros tantos de volta segundo o podómetro do móbil) e subo decidido as rúas máis difíciles da cidade, costa arriba. Polo xeral, á metade de camiño teño que sacar o abrigo porque vou arfando e a calva empeza a brillarme. E sei que son un tipo brillante, pero non quero que se me note.

Collín o Vitrasa porque pasara moi mala noite e estaba canso e daquela pensei que estaba ben, por un día, facer algo normal e subir no autobús. Tal fixen e sentei, no fondo, preocupado porque xa teño 51 anos e saber que non me sentía con forzas para subir tantas rúas empinadas (os que sodes de Vigo ben sabedes que o Tourmalet é unha parvada comparado co noso día a día; ás veces penso que o alcalde, en troques de tanto Dinoseto debería instalar desfibriladores no medio da rúa por se acaso), fíxome sentir un señor maior. E sentirse así dá mal rollo.

Sentado así de preocupadísmo abrín o Twitter, que é iso que fago cando non quero pensar, porque saen gatiños moi tenros e xente enfurecida que insulta a otura xente, e o primeiro que me sae é unha suxestión da rede social para que probe unha app chamada How-Old.net e que me permite, subindo unha foto, responder á pregunta, que a propia aplicación me fai, a saber, How Old I look?, que en tradución libérrima sería, Cantos anos parece que teño? e que traída a galego coloquial sería, Pero cantos me botas?

Morto de medo, ao tempo que partía o Vitrasa e eu comprobaba que a media de idade era de 70 e algo, subín unha foto. Insisto, morto de medo. Porque lembrei outra vez que noutra app diabólica, que me dicían que famosa era o meu tipo,  saiume Rocío Jurado. Terrible.

Así que subín unha foto esperándome o peor. Verás como me sae que aparento sesenta e algo. Verás como estou fatal. Agardei o tempo que tardou o “loading…” feito un novelo de nervos. Tantos, que lle collín a man á velliña que estaba ao meu carón e que, en troques de rifarme ou chivarse ao condutor, me dixo, “tranquilo, neno, nesta vida todo ten solución agás a morte”.

A app cargou e dixo que aparentaba 51.

Feliz, baixei do Vitrasa e fixen o tramo final ata o traballo, correndo.

(este artigo foi  publicado no semanario Sermos Galiza do pasado 4 de xaneiro de 2018)

Carta de Salvatierra de Guanajuato (México), por Inma López Silva e Francisco Castro

14th Xaneiro 2018 by franciscocastro Non hai comentarios

Continue reading…

Un franquismo financiado, aínda hoxe, cos nosos cartos

10th Xaneiro 2018 by franciscocastro Non hai comentarios

Estes días, morta a filla do ditador (quen nunha entrevista gabábase de ter pasado a vida enteira sen traballar) abriuse o debate sobre o título nobiliario que no seu día, “polos seus méritos” lle concedeu El-Rei Juan Carlos e que ningún presidente de goberno se atreveu a lle quitar. E iso malia que xa hai unha Lei de Memoria Histórica (que o PP se salta ou polo menos non desenvolve) que farían entender como lóxico que algo así non seguise pasando. Igual que non hai Conde de Hitler ou Duque de Mussolini, non se entende que os descendentes dun dos meirandes criminais da historia da humanidade goce do estatus de “nobreza” nunha democracia restituída (aínda que sen república, como debería ser) logo da morte do ditador.

En España, o franquismo sempre seguiu protexido, e financiado, directa ou indirectamente, polo Estado. Xa non vou volver a dar a matraca cos cartos públicos que reciben Fundacións coma a Francisco Franco e que se gastan na loa e glorificación do fascista, senón lembrar un caso que hoxe soubemos, como é que o Ministerio de Defensa segue concedendo axudas económicas á Asociación de Militares Española. Preto de 6000 euros veñen de recibir malia ser unha organización ultra, que nas súas publicacións loan a Franco, a División Azul, e poñen verde á exmilitar Zaira Cantero que se atreveu a denunciar acoso sexual no exército. Por suposto, a culpan a ela. Érache boa.

Teñen unha sede propia (que paga Defensa en todo o que teña que ver con auga, luz, etc.) dende a que editan a súa revista que, ademais de traballar contra todo o citado, loita tamén contra o estado das autonomías.

Insisto, todo, con cartos públicos. Os teus e os meus.

Isto é España.

(toda a información en detalle, aquí)

Eu non fun

9th Xaneiro 2018 by franciscocastro Non hai comentarios

A culpa é da gripe. Que hai moita. E da xente, que é parva e se enferma e vai a urxencias. Que vai ser dos recortes. Para nada. Como vai ser de que cada vez hai menos persoal, menos camas, menos recursos? Non ho.  A xente, que non se coida e vai ao hospital por calquera parvadiña.

A culpa é do frío, da neve, de que é inverno. Dos condutores. Dos coches. Como vai ser da mala planificación, da mala xestión, de que o ministro estaba no fútbol tan ricamente. Se a xente non circulase polas autoestradas carísimas que dán un pésimo servizo e que se atascan á primeira folerpa, non pasaba nada.

A culpa é dos petroleiros, que se rompen sobre todo cando van cheos de petróleo polos mares de Galicia adiante. Do mal tempo. Do temporal. Da costa galega, que é moi revirada e perigosa. Que vai ser dun sistema que protexe os grandes intereses petroleiros por enriba do medio ambiente. Non sexades mal pensados. Foi o mal tempo. Iso é todo. O mar, que é traizoeiro.

A culpa é da xente que conduce rápido e sen cabeciña. Como vai ser do mal estado das estradas, de que están a medio pintar. Non, amiguiños. É de que van como locos.

A culpa é dos que queren votar. Se lles baten na cabeza a policía é por culpa deles. Hai que cumprir a lei, xa sabedes. Sobre todo cando lle convén ao partido no goberno.

A culpa é das mulleres, que se deixan maltratar. Que vai ser da cultura do patriarcado, que va. Que vai ser de que están mortas de medo porque o estado non as protexe. Para nada. Que vai ser de que todo está na súa contra. Non. Ganas de amolar que tendes.

A culpa é dos outros, dos demais, nunca de quen goberna, nunca de quen toma decisións. Nunca deles. Sempre de outros.

Aquel día en que fun monárquico

5th Xaneiro 2018 by franciscocastro Non hai comentarios

Reparade nese rei Gaspar. Foi na Cabalgata de Vigo (hoxe estarei alí apañando caramelos) do ano 2012. As crónicas de prensa do día seguinte dicían que Gaspar parecíase a Francisco Castro. Creo que si. Reparade ben nesas gafas. Ten un aire. Si, creo que si. De feito, aquel rei mago falaba galego, e foi entrevistado na TVG e foi moita a xente que recoñeceu a voz…

Lembro aquel día como un dos máis divertidos da miña vida. Sentinme xusto así. Coma un rei.

Eu, republicano, encantado no meu papel de monarca, axitando as mans, aclamado por unha multitude que me amaba. Feliz.

Foi o meu día monárquico.

O meu día inesquecible.

140.000 PERSOAS SEGUEN TIRADAS NAS CUNETAS

3rd Xaneiro 2018 by franciscocastro Non hai comentarios

Neste ano que rematou cumpríronse 10 anos da Lei de Memoria Histórica. E malia iso, que é moito tempo, 140.000 persoas seguen esquecidas nas cunetas. Xa sabedes, logo de Camboia, España é o lugar do mundo que máis xente soterrada ten sen identificar. Unha triste marca que, seica, a ninguén preocupa. Cando menos, a ninguén dos que gobernan e que ignoran as peticións de todas esas españolas e españois que si que lles interesa, que si que esperan que o seu goberno lles axude a dar cos restos de seus pais e nais, avós e avoas, irmáns e irmás. Eses 140.000 que están nas cunetas tamén son españois. Tamén deberían ser buscados polo goberno de España. A non ser, claro, que o goberno de España considere -como semella- que eses non son un problema seu, que se la pela, vamos.

O grave, mirade o que digo, non é que haxa tanta xente aí esquecida. O grave é, precisamente, que está esquecida. O goberno do PP (partido fundado por un exministro de Franco) e os seus dirixentes, cando se lles saca o tema, axiña falan de “non abrir as feridas” ou, como dixo Pablo Casado moitas veces (e non é do peor que dixo; Hernando o superou en varias ocasións), ese é un asunto “que no interesa a nadie”. Por iso, dende que gobernan, non adicaron un céntimo de euro ao desenvolvemento da Lei de Memoria Histórica (malia que é unha lei, e eles sempre din que hai que cumprir a lei). No primeiro ano de Rajoy, reduciuse o orzamento á metade e pechou a Oficina de Vítimas. No segundo, nin un euro. E así dende hai seis anos.

E, mirade de novo o que digo, iso tampouco é grave.

O grave é que presumen de non gastar na Memoria Histórica.

O propio Rajoy dixo unha vez, presumindo, cando lle preguntaron sobre esta cuestión: “si, se que la ley existe, pero no le dedicamos ni un euro”. Dixo iso sorrindo, feliz de ser tan bo xestor.

O PP aínda non condenou o franquismo. E non move un dedo para ilegalizar fundacións coma a Francisco Franco ou pechar, de vez, o Valle de los Caídos.

Mentres, 140.000 almas berran na noite máis escura para que alguén lles devolva a dignidade.

POLA MIÑA CULPA, POLA MIÑA CULPA, POLA MIÑA GRAN CULPA

26th Decembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

A sociedade occidental creceu arredor da culpa. Lemos o primeiro libro da Biblia e aí xa estamos coméndonos o primeiro marrón: fóra do Paraíso. Culpables. Á rúa. Por iso hai que bautismarse (verbo que non sei se é normativo pero, mira ti, encántame; como “costurar”, que non sae no dicionario da RAG pero que me volve tolo. Estou escribindo unha novela só para empregar este verbo cen veces ou máis): bautismarse con auga e lavarse de toda culpa.

Poderiamos pasar días analizando como nos relatos fundacionais da nosa cultura a culpa, o verme ese que corroe conciencias por dentro e non nos deixa durmir, está aí, taladrándonos o cerebro ou, como diría un millenial, rallándonos a cabeza dende o nacemento ata, por suposto, o Xuízo Final, que aí si que te vas a enterar, macho. Porque como sexas culpable, tela clara.

Nietzsche e outros filósofos, coma Freud, teñen explicado o letal que resulta iso da culpa metida en vea coma chute metálico que nos deixa abaneando, amargados e con máis engurras das debidas. De feito, dán ganas de pensar que un se volve adulto, ou sexa, que un abandoa a inocencia da nenez, cando aprende a sentirse culpable, aínda que non saiba por que, despois das olladas reprobatorias da familia, do profesorado, da Audiencia Nacional, que está a todo. Reparade, de feito, na maneira en que nos referimos aos pequechos da casa: dicimos que son “os inocentes”, os que actúan con inocencia, os que non saben. Saber, coma Adán e Eva souberon logo de doparse coa mazá da risa, implica empezar a ser culpables. Igual por iso quen nos goberna non quere que saibamos nada sobre ningún tema. Para manternos inocentes. Ou sexa, non culpables.

Estes días, lin, case que seguido, dous artigos curiosos sobre a culpa. Por unha banda, un dun señor sesudo dun xornal de Madrid que razoaba (é un falar) que a auxe do nazismo en Europa era culpa de tantos inmigrantes como veñen para aquí. E por outra banda, a un político español dicindo que por culpa dos independentistas os nazis franquistas españois espertaran.

Eu estaba convencido de que a aparición dos nazis era porque son indesexables idiotizados sen neuronas. Pero resulta que non. Que son inocentes. A culpa, xa sabedes, é sempre dos outros. Que andan provocando. Coma ás que violan. Culpables de excitar á manada coas súas actitudes e minisaias.

(Este artigo saiu publicado no semanario Sermos Galiza do pasado 14 de decembro de 2017)

Eu, robot divino

18th Decembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

Anthony Lewandowski é un home moi listo porque é moi novo e está forrado de pasta. É un dos fundadores de Uber e de aplicacións varias que vai vendendo e así fórrase e vive coma Deus. Literalmente. Porque vén de coller toda a súa fortuna para crear unha igrexa (falamos dos Estados Unidos, aí podes fundar igrexas coa facilidade coa que mercas armas) que adorará a un Deus baseado na Intelixencia Artificial e que será creado a través dun hardware e software particular. A nova non é unha brincadeira. É absolutamente seria. De feito, cando de Deus falamos, hai que falar sempre en serio. E esta “igrexa da intelixencia artificial”, así se chama xa, terá coma un dos seus dogmas a superioridade dos robots sobre os seres humanos.

A ver, por partes. Sobre o dogma, podo aceptalo. O meu robot de cociña, de feito, é moito máis intelixente ca min. E os que medramos lendo a Isaac Asimov maxinamos que se os robots do futuro van ser coma algúns dos que aparecen nas súas novelas, pois si, mira, por min non hai problema. Igual, se o pensades ben, moitas das leas que nos abafan hoxe en día non as teriamos. Podiamos substituir a Trump por un robot. Abondaría con poñerlle o pelo laranxa e unha neurona. Xa tería máis que o actual xefe do mundo.

Lewandoski xa avisou que el será o “Decano” desa igrexa, ou sexa, o equivalente ao Papa, ao Dalai Lama, pero en bits. Reservouse o posto máis importante como supremo sacerdote desta relixión que, como o propio Decano avisou, busca crear unha sociedade na que os seres humanos sexan servos dos robots.

Nos Estados Unidos ademáis desta relixión nova (por certo, exenta de pagar impostos, así de en serio toman a relixión alí) teñen funcionando outras ben curiosas coma a dos Cabaleiros Jedi ou a de Elvis. Para min son máis interesantes estas dúas. De feito, igual me fago adepto da de Elvis, que semella máis pacífica que a dos prosmas da Forza que nos acompaña.

Aínda que teño unha idea mellor: emigrar alí e crear a miña propia igrexa. Non sei, unha na que ser calvo, galego, guapo e de Vigo dea superpoderes e completa obediencia automática por parte de todos os meus seguidores e seguidoras. Serei o sumo sacerdote. E envexaranme todos. Incluso Lewandowski e Elvis.

(este artigo saiu publicado no semanario Sermos Galiza o pasado 30 de novembro de 2017)

Así, así

4th Decembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

En Internet, ese país das marabillas, podes mercar de todo. Felicidade, especialmente. E amigos e amigas. As redes sociais, xa sabedes, ese mundo paralelo do borrollismo onde tanto nos queremos, onde tan solidarios somos a golpe de change.org. E en Internet podes mercar a trapallada máis absurda que se che ocorra.

De entre as últimas que teño atopado neste teletenda cibernético está unha camiseta que simula que levas o cinto de seguridade posto pero que non, é unha banda que vai de esquerda a dereita e que, vista de lonxe, dá apariencia de que si, de que é o cinto. Así pois, está deseñada non para que se marquen os teus músculos virís ou, simplemente, para lucir bonito. Non. Está pensada para enganar á autoridade, sobre todo, ao helicóptero ese que nos fotografa dende as nubes mentres falamos polo móbil, metemos o dedo no nariz ou tocamos unha perna á nosa parella copilota. Mentres nos espían os polis aéreos, verán que levamos o cinto. E non, non o levamos. Simulamos levalo. E o engano funciona.

Estas cousas pasan porque vivimos  nun mundo simulado onde nada é verdadeiro e todo é máis ou menos, así así, pode que si pode que non, e eu que sei. Simulación. Pero non certeza. Por exemplo, na parede do meu edificio, no que decote se poñen carteis de toda clase de eventos ou cousas de vender, hai, a día de hoxe, anunciado un concerto dos falsos Pink Floyd, dos falsos ABBA,  dos falsos Queen e dos falsos Beatles (recoñezo que a estes fun velos: son un falso). Hai tamén un de Rosendo e outro de Shakira. Teñen pinta de ser os de verdade, pero igual non. E quen di isto pode dicir o triunfo de programas de televisión onde se premia a capacidade dos cantantes para non ser eles, ou sexa, para ser outros, os famosos, os de verdade, aos que imitan. En calquera caso, evidencias desta Cultura da Simulación Parecida Aproximada Case Case que nos deixa sen nada ao que agarrarnos certo, verídico, co perfume da verdade.

Por iso, e pecho o círculo, triunfan as redes sociais. Porque no Facebook, no Instagram, todos saídes moito máis guapos do que sodes (eu non, eu saio exactamente como son), todos somos moito máis solidarios, moito máis seguros, moito máis decisivos.

É o signo dos tempos. De feito, este artigo, non o escribín eu senón un que me imita. Que quere ser eu. Que xa lle gustaría. Un suplente. Un negro literario. Un non eu.

(este artigo foi publicado no semanario Sermos Galiza o pasado 16 de novembro de 2017)

A música e eu

21st Novembro 2017 by franciscocastro Non hai comentarios

(Na Semana de Santa Icía, na Semana da Música).

De cativo estaba sempre co xiradiscos DUAL do meu irmán. Pousábao no chan e puña o LP ‘A hard day’s night’ dos Beatles unha e outra vez. Daquel aparello fascinábame a cor gris do altofalante (que tamén facía funcións de tapa). Era esponxoso e como puña a música moi alta (ata que papá viña rifarme) sentía como latía alí dentro o bombo da batería de Ringo. Puña a man sobre a tea protectora. E sentía a percusión na man.

Teño esa lembranza e tería 7 anos ou menos. Tamén dos singles de Andrés do Barro, Led Zeppelin, Rolling Stones,  Karina, Cliff Richards, José Feliciano…era de meu irmán aquel primitivo tocadiscos pero eu era o seu usuario máis entregado. O meu mundo era, é, musical. Incluso a día de hoxe. Esquezo caras cunha facilidade pasmosa. Esquezo, incluso, que estiven en certos lugares e logo quedo abraiado vendo as fotos. Pero recordo cancións, melodías, tonadas, cantigas. A música é poderosa.  Máis que calquera outra forma da arte. Mirade senón: doentes de alzhéimer que non lembran nada, son quen de cantar cancións de toda a vida.

No corredor da casa había un espello diante do que pasei horas e horas, co cepillo do pelo (agora xa non) cantando nun suposto inglés incomprensible e por suposto, totalmente inventado. Composicións propias. Teño conciencia de cantarlle temas meus a meus pais e tíos nunha Noiteboa de, como moito, 8 anos! E de cantarlles, por suposto, en “inglés”. Logo, aos 10, empecei nos estudos de música cun profesor no barrio. Nesa época cometín o erro máis grande da miña vida, que foi dicir que non a entrar no Conservatorio, como meu pai quería. Toquei a bandurria (era pequeno de máis para o mástil da guitarra, que chegou despois) e no instituto tentei fortuna coa miña propia formación. Trabuqueime claramente de estilo: na época da movida (eu era novo de máis para participar, pero cantaba e compuña) déuseme por ir de cantautor. Un desastre.

Na miña casa hai gardadas decenas de cintas de cassete con todas esas composicións. Dentro de moitas décadas, cando eu xa non estea, que alguén ría a conta delas.

Érgome con música. Viaxo moito, e con música. Traballo con música pechado no despacho. Aféitome, dúchome, cociño con música. E cando me enterren, que sexa con música alegre. Na adolescencia a música salvoume a vida, literalmente, máis que a poesía (que tamén). Porque era un neno raro co corazón partido e daquela compuña e, sobre todo, escoitaba moito. A escuras. Tirado na cama durante meses. Lembro a cara de preocupación de meu pai cando me vía así.

Hoxe hai unha canción para cada día. Que me dá a vida. Que me axuda a seguir.

E teño varias guitarras e se vexo un piano teño que tocar o ‘Let it be’. E sigo pechando os ollos e maxinándome no escenario, cantándovos…

Amo a música. Non imaxinades canto.